Γιώργος Περδίκης

Ρήξη, στον καιρό της κρίσης

2012-02-15T10:34:00.002+02:00

Η υπερθέρμανση τομέων του τριτογενούς τομέα της οικονομίας, το φούσκωμα του τραπεζικού τομέα, η υπερβολική και υπερτροφική ανάπτυξη των χρηματοπιστωτικών και άλλων υπηρεσιών, το ευνοϊκό καθεστώς για οικονομικές δραστηριότητες που άφησαν πλούτο σε ορισμένους αλλά δεν δημιούργησαν πραγματικές υποδομές βιώσιμης ανάπτυξης, ήταν τα κύρια στοιχεία των πολιτικών που ακολούθησαν όλες οι εκάστοτε κυβερνήσεις. Ο μεγαλοϊδεατισμός που χαρακτήριζε τους αναπτυξιακούς σχεδιασμούς των τελευταίων 30 χρόνων, δεν συνεπήρε ποτέ τους Οικολόγους. Για τις θέσεις μας αυτές θεωρηθήκαμε από το κυβερνών οικονομικό και πολιτικό σύστημα ως ακραίοι, «εχθροί της ανάπτυξης» και περιθωριακοί. Μας είπαν οπισθοδρομικούς, μας είπαν φανατικούς, υπερασπιστές του περιβάλλοντος και εμπόδιο της ανάπτυξης.

Από την άλλη, η επίπλαστη αίσθηση ευημερίας οδήγησε σε πληθώρα λανθασμένων αποφάσεων και πολιτικών. Μια απ’ αυτές ήταν και ο υπερτροφισμός της δημόσιας υπηρεσίας, η δημιουργία ενός σπάταλου και αντιπαραγωγικού κράτους και η ανεξέλεγκτη διασπάθιση των δημοσίων πόρων. Ευθύνη γι’ αυτό έχουν βέβαια κυρίως τα κόμματα που κατά καιρούς συμμετείχαν στη διακυβέρνηση της χώρας (δηλ. ΑΚΕΛ, ΔΗΣΥ, ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ).

Ως Οικολόγοι, συνεπείς στην πολιτική μας θέση και φιλοσοφία και ενάντια σε ένα παγκόσμιο σύστημα των κερδών που λειτουργεί σε βάρος των ανθρώπων και της φύσης συμμετείχαμε στο διεθνές κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης και σμίξαμε τις λιγοστές μας δυνάμεις με το ρεύμα των διαμαρτυρόμενων απλών πολιτών στην Γένοβα, την Κοπεγχάγη, την Θεσσαλονίκη κ.α., ενάντια στις πολιτικές που ακολουθούν το ΔΝΤ (Διεθνές Νομισματικό Ταμείο) και η Διεθνής Τράπεζα.

Όσοι κυβέρνησαν αυτό το τόπο ουδέποτε έδωσαν βάση σε ό,τι έλεγαν οι Οικολόγοι. Δεν μας άκουσαν όταν διαπραγματεύονταν την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση ή στην Ευρωζώνη, όταν προειδοποιούσαμε για τα προβλήματα που θα προέκυπταν από τη σπουδή, τη βιασύνη και τον ενθουσιασμό που συνεπήρε όλους. Δεν μας άκουσαν όταν αποφάσιζαν τα μεγάλα έργα (που καταστρέφουν το περιβάλλον) με πρόσχημα την ανάπτυξη. Δεν μας άκουσαν όταν αποφάσιζαν να διευκολύνουν σκανδαλωδώς με δάνεια και χρέη την οικιστική ανάπτυξη και το real estate. Δεν μας άκουσαν όταν έστησαν μια οικονομία σε πήλινα πόδια, στηριγμένη πάνω στο εσωτερικό και εξωτερικό δανεισμό.

Τώρα μας καλούν να συμμετέχουμε στην ανάληψη συνευθύνης για τα επαχθή, αντιλαϊκά, αμφίβολης αποτελεσματικότητας και άδικα οικονομικά μέτρα που θα πλήξουν τις μικρές επιχειρήσεις, τους εργαζομένους, τη νεολαία, την οικογένεια.

Γεννιέται λοιπόν το ερώτημα: Αφού δεν είμαστε υπεύθυνοι για το πρόβλημα, γιατί να είμαστε μέρος της λύσης; Ως Οικολόγοι, μετά από σοβαρό και βαθύ προβληματισμό καταλήξαμε στην υπεύθυνη πολιτική απόφαση να συμμετέχουμε στην ανάληψη της ευθύνης των αναγκαίων πλην επώδυνων αποφάσεων νοουμένου ότι θα οδηγήσουν σε λύση των προβλημάτων και όχι σε παράλυση της οικονομίας και της κοινωνικής συνοχής.

Βασική μας αρχή είναι «για κάθε τρία ευρώ που θα εισρέουν στα κυβερνητικά ταμεία, δύο ευρώ να επιστρέφουν πίσω στην αγορά μέσω της ενίσχυσης της επιχειρηματικότητας, της καταναλωτικής δυνατότητας των εργαζομένων, της στήριξης της κοινωνικής συνοχής και της προστασίας του περιβάλλοντος και της ποιότητας ζωής των πολιτών».

Σε πρακτικό επίπεδο αυτή η φιλοσοφία εκφράζεται μέσω συγκεκριμένων μέτρων ανάπτυξης. Ως Οικολόγοι είχαμε καταθέσει επανειλημμένα τα τελευταία τρία χρόνια σωρεία εισηγήσεων που να οδηγούν στην πράσινη και σύγχρονη ανάπτυξη. Οι προτάσεις μας ελάχιστα ως καθόλου έγιναν δεκτές από την κυβέρνηση (αλλά δυστυχώς και από την αντιπολίτευση).

Όλη αυτή την περίοδο πριν από τη ψήφιση των οικονομικών μέτρων, με τη συμμετοχή μας σε ανεπάλληλες συνεδριάσεις και συσκέψεις, προσπαθήσαμε να πείσουμε τους αρμοδίους του υπουργείου οικονομικών για την αξία των προτάσεων μας για την Πράσινη Ανάπτυξη. Καταθέσαμε ολοκληρωμένα νομοσχέδια και μελετημένες εισηγήσεις με την ελπίδα ότι θα προσελκύαμε το ενδιαφέρον της πολιτικής ηγεσίας και των τεχνοκρατών του υπουργείου οικονομικών.

Απογοητευτήκαμε. Στην καλή μας διάθεση να προσφέρουμε στο διάλογο και να εμπλουτίσουμε την οικονομική πολιτική με την ιδεολογία της Πράσινης Ανάπτυξης και με τις προτάσεις μας για βιώσιμη οικονομία, η κυβέρνηση απάντησε με την γνωστή αδιαφορία της, την αφ’ υψηλού αντιμετώπιση και τον αυταρχισμό. Υπήρχαν στιγμές που νιώθαμε ότι μιλούσαμε σε έναν τοίχο και σε «ώτα μη ακουώντων», σε βαθμό προσβολής. Τελικά «όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν». Ίσως μόνο η ρήξη με το κατεστημένο να προσφέρει μια εναλλακτική λύση στην κρίση.

Συμμετοχή Οικολόγων στη διακομματική κοινοβουλευτική επιτροπή της Βουλής των Αντιπροσώπων στην Αυστραλία

2012-02-15T09:30:00.000+02:00

Συμμετείχα στην διακομματική κοινοβουλευτική επιτροπή που συνόδευσε τον Πρόεδρο της Βουλής των Αντιπροσώπων σε επίσημη επίσκεψη, προσκεκλημένοι από το κοινοβούλιο της χώρας (Βουλή και Γερουσία) (4 – 13 Φεβρουαρίου 2012).

Η αποστολή στην Αυστραλία είχε για μένα και για το Κίνημα Οικολόγων Περιβαλλοντιστών τρεις αντικειμενικούς στόχους:

α) Να έλθουμε σε επαφή ως Βουλή των Αντιπροσώπων με το πολιτικό κόσμο της Αυστραλίας και να παρουσιάσουμε τις θέσεις της Κύπρου στις διαπραγματεύσεις για την επίλυση του Κυπριακού. Ιδιαίτερη σημασία και επικαιρότητα είχε το θέμα Ντάουνερ.

β) Να συναντήσουμε την πολυπληθή κυπριακή κοινότητα των Κυπρίων αποδήμων, να ενημερώσουμε για τις τελευταίες εξελίξεις στο Κυπριακό και να ακούσουμε τα προβλήματα και τα αιτήματά τους.

Σε συνδυασμό των πιο πάνω πρόεκυψε ως προτεραιότητα η επαφή με τους ελληνικής καταγωγής πολιτικούς της Αυστραλίας που διαπρέπουν στα δύο μεγάλα κόμματα της χώρας.

γ) Επιπρόσθετα – και ειδικότερα για το Κίνημα Οικολόγων Περιβαλλοντιστών – δόθηκε η ευκαιρία να έρθουμε σε επαφή με το ανερχόμενο και σε πολύ σημαντική πολιτική θέση κόμμα των Αυστραλών Πρασίνων (THE GREENS).

Στην Αυστραλία είχα την ευκαιρία να συναντήσω σημαντικά πρόσωπα, όπως για παράδειγμα με τον επικεφαλής του Πρασίνου Κόμματος της Αυστραλίας, Γερουσιαστή Bob Brown.

Ο κ. Brown εξέφρασε την σταθερή άποψη του ότι προβλήματα όπως το Κυπριακό δεν λύνονται με τη χρήση βίας και τις πολεμικές απειλές αλλά με την εφαρμογή των αρχών του δικαίου. Ο ίδιος δήλωσε ότι ως υπερασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν μπορεί να αποδεχθεί στο σύγχρονο κόσμο οι μεγάλες χώρες να επιτίθενται στις μικρές και να εφαρμόζουν πολιτικές εθνικού ξεκαθαρίσματος (π.χ. εποικισμός). Παρομοίασε την περίπτωση της Κύπρου με την υπόθεση του Θιβετ και καταδίκασε απερίφραστα και τις δύο περιπτώσεις κατοχής και εποικισμού.

Ευχαριστήρια επιστολή από Σχολή Τυφλών "Άγιος Βαρνάβας"

2012-02-14T11:12:00.001+02:00

ΣΧΟΛΗ ΤΥΦΛΩΝ «ΑΓΙΟΣ ΒΑΡΝΑΒΑΣ»

ΒΡΑΒΕΙΟ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΑΘΗΝΩΝ

Λευκωσία, 30 Ιανουαρίου 2012

Αξιότιμο Βουλευτή Κινήματος Οικολόγων Περιβαλλοντιστών

Κύριο Γιώργο Περδίκη

Βουλή των Αντιπροσώπων

Λευκωσία

Θέμα: Χριστουγεννιάτικη Γιορτή Σχολής Τυφλών

Αγαπητέ κύριε Περδίκη,

Κατ’ αρχήν επιτρέψετέ μου να σας ευχηθώ, με τη βοήθεια του Θεού, Καλή Χρονιά γεμάτη υγεία και δημιουργικό έργο.

Θα ήθελα προσωπικά να σας εκφράσω θερμότατες ευχαριστίες για την τιμή που μας κάνατε να παρευρεθείτε και φέτος στη Χριστουγεννιάτικη Γιορτή της Σχολής παρά το βεβαρημένο σας πρόγραμμα. Το συνεχές ειλικρινές και θερμό σας ενδιαφέρον, μας συγκινεί βαθιά.

Κλείνοντας, θα ήθελα να σας μεταφέρω επίσης και τις ευχαριστίες του Προσωπικού, των Μαθητών και Εκπαιδευομένων της Σχολής Τυφλών, για την εδώ παρουσία σας.

Με μεγάλη εκτίμηση,

Ανδρέας Π. Χαπούπης

Διευθυντής Σχολής Τυφλών

Κρίση, ώρα για λύσεις

2012-01-31T09:15:00.002+02:00

Μετά από καθυστέρηση 6 μηνών η κυβέρνηση κατέθεσε νομοσχέδιο για αύξηση του τέλους για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας. Υπενθυμίζεται ότι το Κίνημα Οικολόγων Περιβαλλοντιστών είχε καταθέσει πρόταση νόμου στη Βουλή των Αντιπροσώπων από τον Ιούλιο με το ίδιο περιεχόμενο, προκειμένου να συνεχιστεί η κρατική χορηγία για τις φωτοβολταϊκές (ηλιακές στέγες) ως μια οικολογική λύση στο θέμα της ενέργειας, που έγινε πιο κρίσιμο μετά την έκρηξη στο Μαρί.

Η κυβέρνηση άφησε να εξαντληθούν οι πόροι του ταμείου των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, πάγωσε την αγορά και τη ζήτηση για φωτοβολταϊκές στέγες και διέκοψε για 8 ολόκληρους μήνες το πρόγραμμα χορηγιών για εγκατάσταση συστημάτων ΑΠΕ. Και δεν έφτανε αυτό, το Σχέδιο Χορηγιών για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας θα τροποποιηθεί με περαιτέρω αποκοπή και μείωση των κινήτρων.

Δεν είναι η πρώτη φορά που κρούουμε τον κώδωνα του κινδύνου όσον αφορά το Ταμείο Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, αλλά και ούτε η πρώτη φορά που θα παραθέσουμε τις συγκεκριμένες προτάσεις μας για υπερπήδηση των προβλημάτων που αντιμετωπίζει.

Προτείνουμε λοιπόν:

1) Το 40% των εσόδων του ταμείου για τις ΑΠΕ και την εξοικονόμηση ενέργειας να διατίθενται στους απλούς πολίτες για τοποθέτηση ηλιακών στεγών σε κατοικίες.

2) Τα έσοδα από τη δημοπράτηση των ρύπων να διατίθενται αποκλειστικά για το ταμείο Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας και άλλες περιβαλλοντικές δράσεις.

3) Να εφαρμοστεί το net metering στις οικιακές εγκαταστάσεις φωτοβολταϊκών (Πρόκειται για την εγκατάσταση ενός δεύτερου μετρητή ο οποίος μετρά την ενέργεια η οποία έχει παραχθεί και διοχετεύεται στο δίκτυο. Γίνεται η μέτρηση της ενέργειας που κατανάλωσε το κτήριο, μετριέται και η παραγωγή από τις ΑΠΕ και απλά αφαιρείται από την κατανάλωση ενέργειας του σπιτιού).

4) Να συνδεθούν οι κοινωνικές παροχές προς ευάλωτες ομάδες με προγράμματα στήριξης για τοποθέτηση ηλιακών στεγών (πρόταση Οικολόγων για δωρεάν εγκατάσταση από την κυβέρνηση 5.000 ηλιακές στέγες σε πολύτεκνες οικογένειες).

5) Να καταργηθούν γραφειοκρατικές και απαγορευτικές διατάξεις της νομοθεσίας (π.χ. η απαγόρευση των οικιακών ανεμογεννητριών).

Σύμφωνα με τις απόψεις πολλών ειδικών φαίνεται να είναι φρονιμότερο να εγκαταλειφθούν οι παλιές μονάδες της ΑΗΚ στο Βασιλικό οι οποίες δεν μπορούν να είναι αποδοτικές ούτε με καύσιμο το φυσικό αέριο.

Θέτουμε λοιπόν το καίριο ερώτημα: ποια είναι η πολιτική του κράτους μας για την εξασφάλιση ομαλής παροχής ηλεκτρικού ρεύματος και την μείωση των ρύπων από την παραγωγή ηλεκτρισμού; Η αγορά ρεύματος από τα κατεχόμενα κάθε φορά που η έλλειψη προνοητικότητας θα μας φέρνει στα όρια αντοχής του υφιστάμενου συστήματος παροχής ηλεκτρισμού; Ή μήπως θεωρούμε πως η ανεύρεση φυσικού αερίου εντός της ΑΟΖ μας θα επιλύσει αυτόματα τις ενεργειακές μας ανάγκες;

Κατά την άποψη μας μπορούμε να μετατρέψουμε την κρίση σε ευκαιρία για λύσεις. Αντί να στραφούμε στον επικίνδυνο και επισφαλή από πολιτική και τεχνική άποψη τουρκικό ηλεκτρισμό αντί να ξοδεύουμε δεκάδες εκατομμύρια σε ενοικίαση γεννητριών και αντί να ξοδέψουμε δισεκατομμύρια για να επαναλάβουμε τα ίδια λάθη (με την επισκευή όλων των μονάδων στο Βασιλικό) ας δώσουμε την ευκαιρία στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας – επιτέλους – να αναπτυχθούν και να παράξουν φθηνό και χωρίς ρύπους ηλεκτρικό ρεύμα.

Καλώ έστω και τώρα την Κυπριακή Κυβέρνηση να εγκαταλείψει την ανεύθυνη πολιτική της στο θέμα των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας και να προχωρήσει επιτέλους τολμηρά, επενδύοντας στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, για το καλό του περιβάλλοντός μας αλλά και της τσέπης του Κύπριου καταναλωτή, τόσο βραχυπρόθεσμα όσο και μακροπρόθεσμα.

Ο φυσικός μας πλούτος

2012-01-20T09:12:00.002+02:00

Πολλοί ενθουσιάστηκαν από την επιτυχία των ερευνών για τα κοιτάσματα φυσικού αερίου στην Κυπριακή ΑΟΖ. Είναι θεόσταλτο δώρο μας λένε. Ξεχνούν ότι η πιο σημαντική ΑΟΖ για την Κύπρο είναι ο λαός της και το μοναδικό βιώσιμο και φυσικό θεόσταλτο δώρο είναι τα παιδιά της Κύπρου. Η ποσοτική και ποιοτική ανάπτυξη των ανθρώπων της Κύπρου πρέπει να αποτελεί την πρώτη έγνοια κάθε σοφής πολιτείας. Τα πρόσφατα πρώτα αποτελέσματα της απογραφής πληθυσμού δεν φαίνεται να έχουν προβληματίσει την ηγεσία μας. Η υπογεννητικότητα αποτελεί ένα σημαντικό πρόβλημα για τον τόπο και αν συνεχίσουμε με τους ίδιους ρυθμούς, σε μερικά χρόνια θα είμαστε μια κοινωνία γερόντων με όλες τις οικονομικές, κοινωνικές και εθνικές συνέπειες.

Ο ενθουσιασμός για τις επενδύσεις και τις μπίζνες που θα φέρει το φυσικό αέριο, κινδυνεύει να αποπροσανατολίσει την κυβέρνηση και την κοινωνία. Φοβάμαι – ιδιαίτερα μετά την πολιτική συμφωνία κυβέρνησης και Βουλής – ότι η οικογένεια και η τεκνογονία έχουν υποστεί βαρύ πλήγμα. Εγώ προσωπικά και το Κίνημα Οικολόγων Περιβαλλοντιστών υπερασπιστήκαμε ανυποχώρητα τα δικαιώματα των πολύτεκνων και των παιδιών κατά την πρόσφατη συζήτηση των νομοσχεδίων που αφορούσαν τα επιδόματα τέκνου και τη φοιτητική χορηγία που οδήγησαν στη μείωση κατά 50% των επιδομάτων για την οικογένεια και το παιδί. Αλλά ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη.

Πάγια θέση του Κινήματος Οικολόγων Περιβαλλοντιστών είναι ότι τα μέτρα ενίσχυσης της δημογραφικής ανάπτυξης της χώρας μας πρέπει να θεωρούνται ως έργα που ενισχύουν την οικονομία ιδιαίτερα σε συνθήκες κρίσης. Τέτοια μέτρα όπως η στήριξη των πολύτεκνων οικογενειών, σε περιόδους κρίσης πρέπει να ενισχύονται και όχι να περιορίζονται. Θεωρούμε ότι τα επιδόματα αλλά κυρίως οι χορηγίες και οι παροχές πρέπει να διακρίνονται από κοινωνική, οικονομική και οικολογική στόχευση και ότι τα εισοδηματικά κριτήρια δεν πρέπει να εφαρμόζονται στους ευαίσθητους τομείς της οικογένειας και της παιδείας.

Οι συνθήκες οικονομικής κρίσης που ζουν οι Κύπριοι πολίτες και εργαζόμενοι τα τελευταία χρόνια καθιστούν τα θέματα της οικονομίας και των κοινωνικών παροχών πρώτιστης σημασίας και προτεραιότητας. Μας ενδιαφέρει οι παροχές να μην έχουν το χαρακτήρα του «πασχαλινού δώρου» ή της κυβερνητικής ελεημοσύνης. Θέλουμε να έχουν θεσμικό χαρακτήρα, κοινωνικό βάθος και διάρκεια. Συγκεκριμένο παράδειγμα είναι ο πρόταση των Οικολόγων για δωρεάν εγκατάσταση ηλιακών στεγών σε 5.000 στέγες πολύτεκνων οικογενειών. Η κυβέρνηση θα πάρει πίσω τα λεφτά της από την παραγωγή του ηλεκτρικού ρεύματος μέσα στα επόμενα 7 χρόνια ενώ οι πολύτεκνοι θα απαλλαγούν για 20 χρόνια από το λογαριασμό του ηλεκτρικού ρεύματος. Όπως αυτή την εισήγηση έχουμε καταθέσει στην κυβέρνηση δέσμη προτάσεων για στήριξη της πολύτεκνης οικογένειας με οικολογικό και αναπτυξιακό χαρακτήρα αλλά η κυβέρνηση τις έχει απορρίψει.

Θεωρώ ότι η πολιτεία οφείλει να στηρίξει την πολύτεκνη οικογένεια, ιδιαίτερα μέσα στις συνθήκες της οικονομικής κρίσης. Επίσης επιβάλλεται επιτέλους να εφαρμοστεί μια ευρύτερης μορφής και έμπνευσης δημογραφική πολιτική στήριξης των γεννήσεων και της οικογένειας ως το καλύτερο και πιο αποτελεσματικό μέτρο βιώσιμης ανάπτυξης.

Εγκαίνια Έκθεσης χαρτών και γκραβούρων για την Κωνσταντινούπολη και τη Μικρά Ασία

2012-01-19T10:05:00.001+02:00

Tην Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2012 και η ώρα 19:00 μμ στο κτήριο της Εταιρείας Κυπριακών Σπουδών (Μέγαρο Παλαιάς Αρχιεπισκοπής), θα τελέσω τα εγκαίνια της έκθεσης χαρτών και γκραβούρων για την Κωνσταντινούπολη και τη Μικρά Ασία της Γκαλερί Γ. Λεβέντη που πραγματοποιεί ο Σύνδεσμος Μικρασιατών Κύπρου και η Εταιρεία Κυπριακών Σπουδών. Είστε όλοι ευπρόσδεκτοι.

Το υδατικό λύθηκε;

2012-01-16T10:22:00.000+02:00

Είναι με ιδιαίτερη έκπληξη που διάβασα στον Φιλελεύθερο (έκδοση 31/12/11), τη δήλωση του Υπουργού Γεωργίας για «πλήρη επίλυση του υδατικού προβλήματος, μια για πάντα» μέσα στο 2011. Είχα την εντύπωση ότι τέτοιου είδους δηλώσεις εξέφραζαν την απλοϊκή και επικοινωνιακή αντίληψη των πραγμάτων που χαρακτηρίζει συνήθως τους πολιτικούς όταν αναφέρονται στο υδατικό πρόβλημα. Απογοητεύτηκα. Με τον νυν υπουργό είχαμε συμφωνήσει – σε πολλές κατ’ ιδίαν ή και δημόσιες συνομιλίες μας όσο χρόνο είχε υπηρετήσει την επιστήμη και το δημόσιο ως λειτουργός του Τμήματος Υδάτων – ότι δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως «η οριστική επίλυση του υδατικού».

Εκτιμούσα πάντα την πολύ σοφή του προσέγγιση ότι το υδατικό αντιμετωπίζεται ως μόνιμο πρόβλημα που δεν «λύνεται οριστικά» αλλά ικανοποιούνται οι ανάγκες μέσω μιας βιώσιμης και αειφόρου προσπάθειας. Μάλλον θα πρόκειται για λάθος μεταφορά των λεγόμενων του υπουργού. Αυτά τα μεγαλεπήβολα περί οριστικής επίλυσης του υδατικού τα ακούμε 35 χρόνια τώρα. Ο Πρόεδρος Κυπριανού «έλυσε οριστικά» το υδατικό με τα φράγματα (και ιδιαίτερα το φράγμα του Κούρη). Ο Πρόεδρος Βασιλείου «έλυσε οριστικά» το υδατικό με την εκτροπή του ποταμού Διαρίζου. Ο Πρόεδρος Κληρίδης «έλυσε οριστικά» το υδατικό με τις πρώτες αφαλατώσεις στη Δεκέλεια και Λάρνακα. Ο Πρόεδρος Τάσσος Παπαδόπουλος «έλυσε» το υδατικό γιατί έβρεξε πολύ και ξεχείλισαν τα φράγματα αλλά και με τις προσωρινές μονάδες αφαλάτωσης. Τελικά καταλήξαμε να φέρνουμε νερό από την Ελλάδα. Ο Πρόεδρος Χριστόφιας «έλυσε» το υδατικό οριστικά γιατί υλοποίησε τα σχέδια της προηγούμενης κυβέρνησης για αφαλατικά εργοστάσια σε όλες τις επαρχίες και έκανε και δύο τρία παραπάνω.

Στην απάντηση του Υπουργού Γεωργίας στην κοινοβουλευτική ερώτηση μου ημερομηνίας 27 Οκτωβρίου 2011 (23.06.010.01.230) ομολογεί ότι τα αφαλατικά εργοστάσια καλύπτουν τις υδατικές ανάγκες μόνο ως το 2016. Και μετά; Μετά θα κάνουμε κι άλλα ή θα επεκταθούν τα υφιστάμενα. Έτσι λύσαμε «οριστικά το υδατικό»; Με 2,5% αύξηση της κατανάλωσης νερού κάθε χρόνο (ρυθμός πιο μεγάλος από την αύξηση πληθυσμού και τουρισμού) που θα προκαλεί συνεχώς νέες ανάγκες, άρα συνεχώς νέες δαπάνες; Πώς λύνεται ένα πρόβλημα οριστικά όταν στοιχίζει εκατομμύρια ευρώ το χρόνο η «επίλυση του» και το ποσό αυτό συνεχώς αυξάνεται; Μόνη μου παρηγοριά η διαβεβαίωση ότι η παραγωγή των αφαλατικών εργοστασίων θα αυξομειώνεται αντιστοίχως με την βροχόπτωση και τη συλλεκτική δυνατότητα των φραγμάτων μας.

Κάτι είναι κι αυτό. Όμως η πραγματική βιώσιμη λύση του υδατικού πρέπει να αποτελεί το στόχο μιας δέσμης μέτρων που όχι μόνο θα ικανοποιούν τη ζήτηση, αλλά και θα την περιορίζουν στις πραγματικές ανάγκες και δυνατότητες της χώρας.

Γιατί η ενέργεια – ακόμα κι αν προέρχεται από τον ήλιο ή το φυσικό αέριο – δεν είναι για να σπαταλείται ανεύθυνα και αλόγιστα. Πόσο μάλλον που μέχρι σήμερα τα αφαλατικά μας εργοστάσια κινούνται από εξαιρετικά ρυπογόνο ενέργεια.

Με την ευκαιρία θα ήθελα για άλλη μια φορά να εκφράσω τη διαμαρτυρία μου για την περικοπή των χορηγιών που αφορούν προγράμματα εξοικονόμησης νερού και διαφώτισης για σοφή και λελογισμένη χρήση του νερού.

Εξακολουθώ να ζητώ τη δημιουργία ενιαίου ανεξάρτητου φορέα υδάτων με ουσιαστικές αρμοδιότητες και εξουσίες, ως εργαλείο μιας αειφόρου και βιώσιμης διαχείρισης των υδάτινων πόρων.

Ο Άλεξ Σάλμοντ

2012-01-09T11:22:00.000+02:00

Την τελευταία μέρα του χρόνου γνώρισα τον Άλεξ Σάλμοντ (Alex Salmond). Είναι ο ηγέτης του Αυτονομιστικού Εθνικού Κόμματος της Σκωτίας. Από τον Μάιο του 2007 έχει εκλεγεί από το κοινοβούλιο της Σκωτίας ως First Minister (αρχηγός της περιφερειακής κυβέρνησης). Είναι εξήντα έξι χρονών και έχει διατελέσει βουλευτής και στο Βρετανικό κοινοβούλιο. Τον Άλεξ Σάλμοντ μου τον σύστησε η Μικαέλλα Λοΐζου με ένα άρθρο της στην εφημερίδα Σημερινή τη μέρα των γενεθλίων του στις 31 Δεκεμβρίου 2011. Στο άρθρο της μετέφερε απόσπασμα της συνέντευξης του κ. Σάλμοντ από το περιοδικό Economist.

Σύμφωνα λοιπόν με το δημοσίευμα ο κ. Σάλμοντ δηλώνει πεπεισμένος πως «η Σκωτία –ως ανεξάρτητο, πλέον, κράτος – θα έχει μέλλον λαμπρό στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Όπως εξηγεί, η χώρα του θα είναι πρωτοπόρος στον τομέα της ενέργειας. «Η Σκωτία προχωρεί στην ανάπτυξη καθαρών ανανεώσιμων ενεργειακών τεχνολογιών, που θα δώσουν ώθηση στο μέλλον παγκοσμίως», αναφέρει. Στόχος τους, είπε, είναι μέχρι το 2020 να υπερκαλύπτουν τις εγχώριες ανάγκες σε ρεύμα αποκλειστικά με ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. «Αυτό θα επιτρέψει στη Σκωτία να γίνει βασικός εξαγωγέας ενέργειας στους Ευρωπαίους γείτονές μας», υπογραμμίζει, εξηγώντας ότι η ενεργειακή ασφάλεια είναι ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα στην εποχή μας και η Σκωτία διεκδικεί τα πρωτεία στον τομέα αυτόν».

Η κα. Λοΐζου ήθελε να παρουσιάσει με ποιό τρόπο ένας ηγέτης μιας μελλοντικής χώρας (της ανεξάρτητης Σκωτίας) έχει όραμα και φιλοδοξία για τη χώρα και το λαό του και να κάνει τις απαραίτητες συγκρίσεις με τους δικούς μας ηγέτες. «Ποιό είναι το μέγεθος της φιλοδοξίας μας;», διερωτάται η φίλτατη Μικαέλλα.

Εγώ – ως Οικολόγος – οφείλω να θέσω το ερώτημα αλλιώς, παρακάμπτοντας το ζήτημα του μεγέθους. Και ερωτώ: «Ποιό είναι το είδος της φιλοδοξίας μας»; Γιατί θέτω αυτό το ερώτημα; Διότι για όσους δεν το ξέρουν σήμερα η Σκωτία αποτελεί τη Μέκκα των επιχειρήσεων πετρελαίου. Εκεί εδρεύουν τα Ευρωπαϊκά τμήματα μεγάλων πολυεθνικών, εκεί έχουν δημιουργηθεί πανεπιστημιακά και ερευνητικά κέντρα για το πετρέλαιο και εκεί συνέρχονται να συνεδριάζουν οι πετρελαϊκοί εγκέφαλοι του κόσμου. Διότι στα ανοικτά της θάλασσας της Σκωτίας (στη Βόρεια Θάλασσα) βρίσκονται τα περίφημα κοιτάσματα της Μεγάλης Βρετανίας και της Νορβηγίας. Και ο κ. Σάλμοντ αντί να μιλά για το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο μιλά για Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας. Γιατί ο άνθρωπος αυτός βλέπει πέραν από το σήμερα, πέραν του πετρελαίου και του φυσικού αερίου, πέραν της εφήμερης και ληξιτελούς ανάπτυξης της ρύπανσης.

Εμάς οι ηγέτες μας, από τη δεξιά μέχρι την αριστερά, έχουν αφιονιστεί με το φυσικό αέριο και οραματίζονται πλούτη και μεταξωτές κορδέλες. Η Σκωτία σχεδιάζει το μέλλον της με βάση τον άνεμο και η Κύπρος γυρίζει την πλάτη της στον ήλιο. Με άλλα λόγια – και με μια δόση λογοτεχνική – θα έλεγα ότι η Σκωτία γεμίζει τα πανιά της με ούριο αέρα και η Κύπρος ρίχνει σκιές στο μέλλον της.

Βουλή: Ψέματα και υποκρισίες

2011-12-20T10:25:00.002+02:00

Πέρασε και η Παγκόσμια Διάσκεψη για το Κλίμα στο Ντέρπαν της Νότιας Αφρικής. Εμείς εδώ στην Κύπρο δεν καταλάβαμε πολλά πράματα βέβαια. Μία δημοσιογραφική διάσκεψη από του Οικολόγους, μία ανακοίνωση και εκδήλωση από το ΑΚΕΛ και… finito. Οι κλιματικές αλλαγές αφορούν άλλους, δηλαδή την παγκόσμια κοινότητα. Εμείς στον κόσμο μας, ή καλύτερα στην κοσμάρα μας. Ένα χαρακτηριστικό δείγμα είναι το σχετικό ψήφισμα της Βουλής (1^η Δεκεμβρίου 2011). Τι λέει αυτό το ψήφισμα που εισηγήθηκε το ΑΚΕΛ και ψήφισαν όλα τα κόμματα πλην των Οικολόγων; Ψήφισαν λοιπόν οι βουλευτές ανάμεσα σε άλλα ότι:

«Υπογραμμίζοντας την προσήλωση της Κύπρου στις προσπάθειες διάσωσης του περιβάλλοντος γενικότερα και ειδικότερα στις δεσμεύσεις που ανέλαβε η Ευρωπαϊκή Ένωση για την αντιμετώπιση της παγκόσμιας αυτής πρόκλησης», η Βουλή

«Χαιρετίζει τις προσπάθειες της Κυπριακής Δημοκρατίας για προώθηση όλων εκείνων των μέτρων που θα αυξήσουν τη συνεισφορά της Δημοκρατίας στη μείωση των εκπομπών αέριων ρύπων στην ατμόσφαιρα».

Πέρσι τέτοια εποχή η ίδια αυτή Βουλή είχε ψηφίσει με εισήγηση των Οικολόγων ένα διαφορετικό κείμενο, που έλεγε ότι τονίζει την ανάγκη προσήλωσης της Κύπρου στις υποχρεώσεις της, γιατί η Βουλή διαπίστωσε κενά και ελλείψεις και στη διαδικασία εναρμόνισης με το ευρωπαϊκό κεκτημένο, αλλά και στη γενικότερη πολιτική προστασίας του περιβάλλοντος.

Αυτή η διαπίστωση ενισχύεται φέτος από έγγραφο της ίδιας της Βουλής των Αντιπροσώπων της 1^ης Νοεμβρίου του 2011. Πρόκειται για αξιολόγηση εγγράφου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σε αυτό το έγγραφο της δικής μας της Βουλής, της Βουλής των Αντιπροσώπων, καταγράφεται επί λέξη το εξής: «Η Κύπρος ήταν ένα από τα πέντε κράτη μέλη όπου σημειώθηκε αύξηση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου κατά το έτος 2009 σε σύγκριση με το έτος αναφοράς, που ήταν το 1990». Και επίσης λέει ότι: «Επισημαίνει ότι η Κύπρος και η Μάλτα δεν έχουν αναλάβει τις υποχρεώσεις τους για τη μείωση των εκπομπών βάσει του Πρωτοκόλλου του Κιότο και τέλος αναφέρει ότι η Κύπρος είναι μία από τις λίγες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που ξεπερνούν το μέσο όρο της κατά κεφαλήν εκπομπής αερίων του θερμοκηπίου με 11,8 αντί 9,2 τόνους ανά άτομο».

Πώς μπορεί λοιπόν, έχοντας υπόψη της όλα αυτά τα αντικειμενικά δεδομένα, η Βουλή να έχει εγκρίνει το νέο ψήφισμα το Δεκέμβρη του 2011; Πως είναι δυνατόν να χαιρετίζει τις προσπάθειες της Κύπρου και την προσήλωση της στη διάσωση του περιβάλλοντος; Ανακολουθία, ψέματα και υποκρισίες.

Ευχαριστήρια επιστολή από Ομοσπονδία Κωφών Κύπρου

2011-12-12T15:49:00.002+02:00

Λευκωσία, 9 Δεκεμβρίου 2011

Κο Γιώργο Περδίκη

Βουλευτή Κινήματος Οικολόγων Περιβαλλοντιστών

Αξιότιμε κε Περδίκη

Το Διοικητικό Συμβούλιο της Ομοσπονδίας Κωφών Κύπρου επιθυμεί να σας εκφράσει τις πιο θερμές και εγκάρδιες ευχαριστίες του για τη βοήθεια που προσφέρετε τόσο καιρό στην επίλυση των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν τα ανάπηρα άτομα γενικότερα και τα κωφά ειδικότερα.

Η δική σας βοήθεια και συνεισφορά στην κοινωνία των κωφών είναι πολύτιμη και όλοι οι κωφοί μέσω της Ομοσπονδίας μας, εκφράζουν κι αυτοί με τη σειρά τους τις δικές τους εγκάρδιες ευχαριστίες.

Με την ευκαιρία αυτή, σας ευχόμαστε χαρούμενες γιορτές και ότι καλύτερο για το νέο χρόνο!

Με μεγάλη εκτίμηση,

Αναστάσης Αναστασίου Μαρία Παφίτη

ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Μνημόσυνο των πεσόντων και δέηση για την ανεύρεση των αγνοουμένων κοινότητας Ομορφίτας

2011-12-12T11:24:00.002+02:00

Επιμνημόσυνος λόγος Βουλευτή Κινήματος Οικολόγων Περιβαλλοντιστών Γιώργου Περδίκη

Εκκλησία Αγίας Βαρβάρας στο Καϊμακλί, Κυριακή 11 Δεκεμβρίου 2011

Συμπατριώτες συμπατριώτισσες,

Μαζευτήκαμε σήμερα εδώ, σε αυτή την άκρη της γης, κάτω από αυστηρό βλέμμα του κατεχόμενου Πενταδάκτυλου, για να μετρήσουμε το μπόι μας απέναντι την ιστορία μας.

Καλούμαστε σήμερα να σταθούμε απέναντι στη θυσία των ηρώων των οποίων την άγια μνήμη τιμούμε σήμερα- και στον καθρέφτη του χρέους να ρωτήσουμε: στεκόμαστε άξια και τιμημένα, συνεχιστές των αγώνων σας αδέλφια, τιμημένοι νεκροί και αγνοούμενοι της Ομορφίτας;

Με λίγα λόγια, και χωρίς υπερβολές – σε συντομία που απαιτούν οι καιροί της ηλεκτρονικής τεχνολογίας και με σεμνότητα που αρμόζει στην περίσταση – θα σας καλέσω να προβληματιστούμε πάνω σε αυτό το ερώτημα.

Καταρχήν απαιτείται να τοποθετήσουμε τα πράγματα και τα πρόσωπα στο φυσικό τους χώρο στη γεωγραφία της Ιστορίας. Η Ομορφίτα είναι μια συνοικία της Λευκωσίας προς τους πρόποδες του πενταδακτύλου, στην νευραλγική βορειανατολική άκρη της πρωτεύουσας του νησιού. Ο απελευθερωτικός αγώνας του 55-59 για την αυτοδιάθεση – ένωση, βρίσκει τους κατοίκους της συνοικίας έλληνες και τούρκους να ζουν αρμονικά σε μεικτές γειτονιές και δρομάκια γύρω από την εκκλησία του Αγ. Δημητριανού. Την πρόκληση της συμβίωσης ανθρώπων με διαφορετικές εθνικές και θρησκευτικές συνήθειες και αντιλήψεις – κάτι που οι σύγχρονες πολυδιαφημιζόμενες ως φιλελεύθερες κοινωνίες αποτυγχάνουν – οι κάτοικοι της Ομορφίτας το έκαναν καθημερινό βίωμά τους. Από προσωπική μου εμπειρία μπορώ να υποψιαστώ γιατί, αφού όλοι οι γνωστοί και φίλοι μου εξ Ομορφίτας καταγόμενοι, διακρίνονται από πραότητα χαρακτήρα και ολόκαρδη καλοσύνη.

Το πνεύμα της αλληλοκατανόησης και ειρηνικής συμβίωσης κατέστρεψε η δράση των εξτρεμιστών της τουρκικής τρομοκρατικής οργάνωσης ΤΜΤ, η οποίοι από το 1958 έστρεψαν την καταστροφική τους μανία κατά των ελλήνων κατοίκων της Ομορφίτας. Με την κάλυψη και την προτροπή ακόμα των Βρετανών κατακτητών άρχισαν οι προκλήσεις κατά των ανυπεράσπιστων ελλήνων, με πυρπολήσεις κατοικιών, εκτοπισμούς και την ιερόσυλο επίθεση κατά του ιερού ναού του Αγ. Δημητριανού, την 28η Ιουλίου του 1958. Από την Ομορφίτα έγινε γνωστή για πρώτη φορά στο νησί μας το 1958 η λέξη «πρόσφυγες».

Από εκείνο τον μαύρο Ιούλιο του 58 η Ομορφίτα άρχισε να ζει ένα δράμα σκοτεινό και άγριο. Ήταν οι συνεχείς προκλήσεις και απειλές των Τούρκων, ο αλματώδης εξοπλισμός τους και η μετατροπή του προαστίου – ακόμα και μετά την ανακήρυξη της κολοβής κυπριακής ανεξαρτησίας – από μια φιλήσυχη συνοικία σε ένα οχυρό,

Μέσα σε αυτό το Τουρκικό οχυρό, κατάφεραν να επιβιώσουν, με πείσμα που φαντάζει αδιανόητο με τα μέτρα της σημερινής εποχής, οι έλληνες κάτοικοι της Ομορφίτας. Ο αποκλεισμός τους και οι πιέσεις από τους Τούρκους, διατράνωσαν το εθνικό τους φρόνημα και έγιναν το λίπασμα που πλούτισε το ψυχικό μεγαλείο ολόκληρου του λαού.

Όταν ξέσπασε η τουρκική ανταρσία – όπως ορθώς αναφέρονται ιστορικά τα γεγονότα των Χριστουγέννων του 1963 – η Ομορφίτα υπήρξε ο πρώτος στόχος των τούρκων τρομοκρατών οι οποίοι ενισχυμένοι και από άνδρες της ΤΟΥΡΔΥΚ επιτέθηκαν κατά των λιγοστών ελληνοκύπριων μαχητών της διμοιρίας του ανθυπολοχαγού Γεώργιου Ολύμπιου. Από την 20η Δεκεμβρίου μέχρι την παραμονή των Χριστουγέννων οι έλληνες κάτοικοι της Ομορφίτας και η διμοιρία του ανθυπολοχαγού Ολύμπιου δέχθηκαν σφοδρή επίθεση και καταιγισμό πυροβολισμών από τα καλά οργανωμένα πολυβολεία και οχυρά των τούρκων της περιοχής.

Η κατάσταση άλλαξε άρδην όταν έφτασε στην περιοχή ομάδα εθελοντών μαχητών υπό τον αγωνιστή της ΕΟΚΑ Νίκο Σαμψών οι οποίοι με την βοήθεια και μικρής ομάδας ελληνοκυπρίων αστυνομικών διενέργησαν επίθεση κατά των τουρκικών θέσεων. Η επιχείρηση διήρκησε ένα περίπου εικοσιτετράωρο και κατέληξε νωρίς το απόγευμα των Χριστουγέννων του 1963 στην εξουδετέρωση όλων των ενόπλων τρομοκρατών και την πλήρη απελευθέρωση της Ομορφίτας.

Αξιοσημείωτες είναι οι αναφορές της εποχής που αφορούν την τύχη των τουρκοκυπρίων κατοίκων της Ομορφίτας στους οποίους επιδείχθηκε πλήρης σεβασμός. Ο ίδιος ο τουρκοκύπριος κοινοτάρχης Ομορφίτας παραδέχτηκε σε δήλωσή του στο ΡΙΚ ότι οι ελληνοκύπριοι μαχητές συμπεριφέρθηκαν άψογα στους κατοίκους. Είναι γεγονός ότι κατά τις μάχες πολλοί τουρκοκύπριοι – όπως άλλωστε και έλληνες κάτοικοι της Ομορφίτας – αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους αλλά οι περισσότεροι επέστρεψαν πίσω και έζησαν εκεί στα χρόνια που μεσολάβησαν μέχρι την τουρκική εισβολή του 1974. Τότε ήταν οι έλληνες κάτοικοι της Ομορφίτας που αναγκάστηκαν με την βία να εγκαταλείψουν τις εστίες τους και να παραμείνουν από τότε – 37 μαύρα και άραχνα χρόνια – πρόσφυγες μέσα, στην ίδια την πατρίδα τους.

Αυτή είναι η τραγική ιστορία της Ομορφίτας. Η Ελευθερία περπατώντας στην έρημη γη μελετά τα λαμπρά παλληκάρια και στη κόμη στεφάνι φορεί, γινωμένο από τις λιγοστές δάφνες μιας μνήμης που όλο και ξεθωριάζει.

Ενάντια λοιπόν στη φθοροποιό λήθη μνημονεύουμε σήμερα τους Λουκά Αρέστη, Χρήστο Παντελή, Γιωργούλλα Βενιζέλου, Ανδρέα Μιχαήλ, Γεώργιο Ψαρά, Σωτήρη Αχιλλέως, Ζήνων Ζήνωνος, Γεώργιο Σκουφάρη, Χαρίλαο Μικέο, Βάσω Σωκράτους, Σάββα Χαραλάμπους και Κυριάκο Βαρνάβα. Με απέραντο θαυμασμό και ευγνωμοσύνη, γονυπετούμε σήμερα μπροστά στη σεπτή μνήμη των δώδεκα πεσόντων και δολοφονημένων τέκνων της Ομορφίτας.

Στην πορεία των παθών του λαού μας, ακόμα 10 τέκνα της Ομορφίτας χάθηκαν και αγνοείται η τύχη τους μέχρι σήμερα. Περιμένουμε τους Στέλιο Ανδρέου, Ανδρέα Πέτρου, Ευάγγελο Επαμεινώνδα, Κωστάκη Ιακωβιδη, Εύδωρο Ιωαννιδη, Γιαννακό Μάτσια, Γρηγόρη Νικολάου, Μάριο Νικολάου, Παναγιώτη Παναγιώτου και Χαράλαμπο Γεωργίου. Δέηση αναπέμπουμε στον Κύριο και απαίτηση ορθώνουμε προς τους ισχυρούς της γης, να διακριβωθεί η τύχη της ζωής αυτών των ανθρώπων που άλλοι χάθηκαν την ώρα της υπεράσπισης της πατρίδας και άλλοι εξαφανίστηκαν μέσα σε αδιευκρίνιστες συνθήκες.

Συμπατριώτες συμπατριώτισσες,

Σας ζήτησα από την αρχή να δοκιμάσουμε να μετρήσουμε το δικό μας ανάστημα σε σύγκριση με το μεγαλείο των ηρώων που τιμούμε σήμερα. Όταν με λόγια ρητορικά και πλούσια, όταν με μεγαλόστομες διακηρύξεις αναφερόμαστε στην θυσιών των ηρώων, είναι η ώρα του απολογισμού των δικών μας πεπραγμένων. Διότι οι νεκροί και οι αγνοούμενοι που τιμούμε σήμερα δεν χάθηκαν από μοίρα κακή, από ένα ατύχημα ή ένα λάθος. Αυτές οι ψυχές απαιτούν δικαίωση και δικαιοσύνη. Έχουμε χρέος – οι σημερινοί Έλληνες της Κύπρου – όχι μόνο να θυμόμαστε αλλά και να τιμούμε εμπράκτως τις θυσίες των ηρώων μας.

Έχω την ισχυρή υποψία ότι οι νεκροί και οι αγνοούμενοι που τιμούμε σήμερα μένουν στην ουσία αμνημόνευτοι. Διότι το πραγματικό και ουσιαστικό μνημόσυνο για ένα ήρωα δεν είναι μια κούπα κόλλυβα και η ονομαστική αναφορά, ένα καντήλι που ανάβει, ένα στεφάνι, δυο λόγια ψεύτικα για τη σημασία της ημέρας και άντε του χρόνου πάλι. Το τυπικόν δεν αφορά τους ήρωες. Η ουσία είναι το πρωτεύων, η ουσία των αγώνων και των θυσιών τους. Και η ουσία βρίσκεται βαθειά ριζωμένη στην συνέχεια και την συνέπεια.

Κοντολογίς ποιός θα απαντήσει στο ερώτημα: Υπερασπιζόμαστε σήμερα – όπως οι ήρωες της Ομορφίτας – την ελευθερία της Κύπρου και την αυτοδιάθεση του λαού της, τα ανθρώπινα δικαιώματα των νομίμων κατοίκων του νησιού μας, τα κυριαρχικά δικαιώματα μας σε γη, θάλασσα και αέρα, το δικαίωμα όλων των Κυπρίων – Ελλήνων, Τούρκων Μαρωνιτών, Αρμενίων και Λατίνων να ζουν ειρηνικά και αρμονικά στην γη των προγόνων τους;

Έχουμε αξιοποιήσει την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τις δυνατότητες που προβάλλον από την πιθανή αναβάθμιση της Κύπρου σε ενεργειακό κόμβο υπερτοπικής σημασίας; Έχουμε αντιμετωπίσει με την απαραίτητη σοβαρότητα ενότητα και αποφασιστικότητα, έγκαιρα και αποτελεσματικά, τις προκλήσεις της οικονομικής κρίσης που απειλεί – ως νέος Αττίλας – την ανεξαρτησία του λαού μας και υποσκάπτει την δυνατότητά μας να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα μας; Έχουμε ξεκαθαρίσει σε όλους τους καλοθελητές – και ειδικότερα τους Βρετανούς – ότι δεν δεχόμαστε ξανά να μας επιβάλουν συντάγματα και νόμους άνομους και διεστραμμένους;

Ποιος μπορεί να απαντήσει σ’ αυτά τα αμείλικτα ερωτήματα;

Κανένας. Κανένας που να είναι απόλυτα ειλικρινής απέναντι στον εαυτό του, στην ιστορία και το λαό. Και κυρίως κανένας που να αξίζει να αναμετρηθεί με το βάρος της μνήμης των νεκρών και αγνοουμένων που τιμούμε σήμερα. Κανένας που να σταθεί απέναντι στον Πενταδάκτυλο, στην μαρτυρική Ομορφίτα και με ειλικρίνεια να παραδεχτεί την διαφορά που χωρίζει το σήμερα από την Ιστορία.

Όμως αδέλφια, μπροστά στη σεπτή σας μνήμη, δεν αρμόζει να καταθέτουμε το γκρίζο άνθος της απόγνωσης. Από τους τάφους σας και από την ανάμνηση των νεκρών και αγνοούμενων μας, από της μητέρας Ομορφίτας τη φυλακή, βγαίνει λουλούδι φωτιάς, μήνυμα ελπίδας. Φίλοι και οχτροί, δικοί μας και ξένοι, πρέπει να το έχουν μάθει πλέον ότι δεν ξοφλήσαμε. Ότι δεν ξεπουλάμε την πατρίδα μας και ότι αγωνιζόμαστε για ένα ελεύθερο και ειρηνικό μέλλον για την πατρίδα μας και το λαό μας. Δεν θα σταματήσουμε ποτέ, μα ποτέ, και ας το καταλάβουν όλοι Δεν θα σταματήσουμε ποτέ αυτό τον αγώνα μέχρι να ‘ρθει η δικαίωση και η δικαιοσύνη. Ώσπου να ξανακτυπήσουν στο ρυθμό της Λευτεριάς οι καμπάνες του Αγ. Δημητριανού σε μια ελεύθερη και περήφανη Ομορφίτα, σε μια ελεύθερη και περήφανη Κύπρο.

Εργαστήρια καλαθοπλεκτικής από Παγκύπρια Οργάνωση Τυφλών

2011-11-24T11:24:00.001+02:00

Υπάρχει Θεός!

2011-11-24T09:54:00.000+02:00

Τελικά υπάρχει Θεός, αποφάνθηκε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Του πήρε σχεδόν εβδομήντα χρόνια να το ανακαλύψει. Το μελέτησε καλά τουλάχιστον; Έγινε διαλεκτική συζήτηση; Έγινε αυτοκριτική; Συζητήθηκε στα επαρχιακά ακτίβ και στην Κεντρική Επιτροπή; Πήρε απόφαση το πολιτικό γραφείο; Δεν νομίζω. Προφανώς ο Πρόεδρος αποφάσισε – όπως πάντα – από μόνος του. Κι η απόφαση αυτή, είναι σαφής: Υπάρχει Θεός. Τελικά!

Η διαπίστωση αυτή έγινε μετά την θεαματική επίσκεψη του Προέδρου και της ολιγομελούς του συνοδείας στην πλατφόρμα «Όμηρος».

Η επίσκεψη του προέδρου Χριστόφια στην πλατφόρμα «Όμηρος» αποτελούσε βέβαια μία καθαρή ενέργεια επικοινωνιακού και διακηρυκτικού χαρακτήρα για εσωτερική και εξωτερική κατανάλωση.

Βέβαια πέρα από την ανάγκη για τέτοιου είδους επικοινωνιακού χαρακτήρα κινήσεις, απαιτείται η ουσιαστική και όχι μόνο για το θεαθήναι, θωράκιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας. Για παράδειγμα ανησυχώ ότι οι πρόσφατες αποφάσεις της Υπουργού Εμπορίου που αφορούν την ομάδα Κασίνη, έχουν αποδυναμώσει τον πραγματικό έλεγχο που ασκεί η χώρα μας στις διερευνητικές δραστηριότητες. Δεν αναμέναμε ότι η επίσκεψη του Προέδρου θα κάλυπτε αυτό το κενό στον τεχνικό και περιβαλλοντικό έλεγχο. Βλέπετε, από ότι ξέρω, η ομάδα Κασίνη, ανάμεσα στα άλλα (τις διαρροές δηλαδή) είχε και την ευθύνη και για τον έλεγχο των εργασιών σε ότι αφορά τις περιβαλλοντικές δεσμεύσεις της Noble.

Πέραν όμως από το επικοινωνιακό κομμάτι αυτό που χρειαζόμαστε τώρα είναι η σωστή στρατηγική με χειρισμούς οι οποίοι να εξασφαλίζουν τα συμφέροντα της Κυπριακής Δημοκρατίας και του λαού της για τις επόμενες γενιές.

Εγώ – αντίθετα από τον Πρόεδρο – πίστευα από μικρός ότι υπάρχει Θεός. Ιδιαίτερα όταν τα σκοτεινά βράδια του καλοκαιριού έβρισκα το δρόμο μέσα στο σκοτάδι με κλειστά από το φόβο μάτια έλεγα δεν μπορεί να μην υπάρχει Θεός. Κάτι παρόμοιο πρέπει να συμβαίνει και με τον Πρόεδρο. Βαδίζει μέσα στο σκοτάδι, βλέπει συνέχεια πίσω του και ο εντούτοις δεν σκοντάφτει να πέσει. Μπορεί να έστειλε τη χώρα στην άβυσσο τόσων καταστροφών αλλά αυτός παραμένει όρθιος. Χειρίζεται το Κυπριακό, το θέμα της οικονομικής κρίσης, το θέμα της φονικής έκρηξης στο Μαρί, κοιτάζοντας σταθερά πίσω του, προς το εσωτερικό, με μοναδική έγνοια πώς θα απαντήσει στην αντιπολίτευση κλπ κλπ και εντούτοις δεν πέφτει ο άτιμος. Σκουντουφλά βέβαια, σκοντάφτει, κουτουλά αλλά δεν πέφτει.

Και αυτό βεβαίως είναι μια σαφής απόδειξη ότι υπάρχει Θεός.

Το κόμμα του Δημάρχου

2011-11-09T15:05:00.002+02:00

Παρακολουθώ με ιδιαίτερη ανησυχία την κλιμάκωση της αντιπαράθεσης μεταξύ των μεγάλων κομμάτων με επίκεντρο τις επιλογές των ηγεσιών τους για τις θέσεις των δημάρχων.

Αφού κατέληξαν όπου κατέληξαν (μετά από οργιώδες κομματικό ηγετικό παρασκήνιο) τώρα προσπαθούν να φανατίσουν τους οπαδούς και ψηφοφόρους τους. Πώς άλλωστε θα αντιμετωπίσουν τη δυσαρέσκεια των πολιτών γι’ αυτό το παρασκηνιακό παιχνίδι και το «πάρε – δώσε»; Μόνο με το φανατισμό που λειτουργεί ως οδοστρωτήρας της λογικής σκέψης και της κριτικής στάσης μπορεί να γίνει αυτό. Γι’ αυτό και οι ηγεσίες των δύο μεγάλων κομμάτων ακολουθώντας την παλιά δοκιμασμένη συνταγή, επιχειρούν να ανεβάσουν τον κομματικό πατριωτισμό των ψηφοφόρων τους.

Έτσι ελπίζουν να αντιμετωπίσουν την προβλεπόμενη αποχή αδιαφορώντας εάν έτσι ενισχύουν τη συνολική απαξίωση και την αποστροφή των πολιτών. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η συσπείρωση και η διατήρηση (ή η μείωση των απωλειών) των κομματικών ψήφων.

Βέβαια όλοι πρέπει να καταλάβουν ότι τα μεγάλα κόμματα, δηλαδή τα κόμματα εξουσίας, δεν ενοχλούνται από την αποχή. Έχουν – νομίζουν – τους μηχανισμούς να πειθαναγκάσουν τους κομματικούς τους ψηφοφόρους και να συνεχίζουν να διεκδικούν μέρος ή το όλον της εξουσίας. Παραστατικά θα έλεγα ότι ακόμα και ένας ψηφοφόρος να πάει στις κάλπες – όπως είναι σήμερα η εκλογική νομοθεσία σε όλες τις «δημοκρατικές» πολιτείες – αρκεί η δική του ψήφος (έναντι του 99.9% της αποχής), για να καθορίσει το αποτέλεσμα και να δώσει την εξουσία στον υποψήφιο (πρόσωπο ή κόμμα) που επέλεξε. Χαρακτηριστικό και υπαρκτό παράδειγμα αποτελούν χώρες που ψηφίζουν μόνο το 30 μέχρι 40 τοις εκατόν των ψηφοφόρων. Η δημοκρατία «λειτουργεί», εκλέγονται βουλευτές, δήμαρχοι και πρωθυπουργοί και… η ζωή συνεχίζεται.

Ας μην μας ξενίζει λοιπόν η διαπίστωση ότι τα μεγάλα κόμματα «συνεργάζονται» για να σπείρουν την πόλωση ακόμα κι αν αυτό ενδεχομένως να «διώξει» κάποιους ψηφοφόρους από τις κάλπες.

Στο τέλος όμως αυτό που θα συμβεί θα θυμίζει κάτι από τα ίδια. Τα κόμματα θα αποτρέψουν τους πολίτες να προβληματιστούν για το ρόλο της τοπικής αυτοδιοίκησης. Όχι μόνο δεν θα γίνει συζήτηση για τα μεγάλα προβλήματα της ποιότητας ζωής των δημοτών ανά δήμο, αλλά δεν θα γίνει και σε επίπεδο κομμάτων συζήτηση για το σημαντικό αυτό τομέα της δημόσιας ζωής και της πολιτικής.

Εγώ, θεωρώ πολύ σημαντικό, να καταθέσω εμπράκτως και με εποικοδομητικό τρόπο την αντίθεση μου σ’ αυτήν την προοπτική. Καταθέτω εισήγηση για ένα γόνιμο πολιτικό διάλογο για την πρόταση που διαθέτει ο κάθε πολιτικός χώρος για την τοπική αυτοδιοίκηση. Για παράδειγμα και δίνοντας το εναρκτήριο λάκτισμα σ’ αυτόν τον ευγενή πολιτικό αγώνα, ως Οικολόγος θεωρώ ότι η Πράσινη Πολιτική Πρόταση για την Τοπική Αυτοδιοίκηση περιλαμβάνει μια ολοκληρωμένη προσέγγιση εκείνων των παραγόντων που καθορίζουν τη διαχείριση των κοινών σε τοπικό επίπεδο. Το περιβάλλον, η υγεία, η κοινωνική συνοχή αλλά και η δημοκρατική διάρθρωση των τοπικών κοινωνιών μαζί με στοιχεία πολιτικής για τα κοινωνικά ζητήματα και τον πολιτισμό, αντιμετωπίζονται με μια ολότελα καινούργια εναλλακτική μέθοδο. Στηρίζεται στην επίτευξη της αειφορίας στην ανάπτυξη και στις πρακτικές της διοίκησης, με σχεδιασμούς που θα εγγυώνται την βιωσιμότητα των ανθρώπινων κοινοτήτων. Εξάλλου, η ευρωπαϊκή ταυτότητα της Κύπρου θέτει για την Τοπική Αυτοδιοίκηση ορισμένες ποιοτικές προϋποθέσεις που αφορούν την προστασία του περιβάλλοντος, τα δικαιώματα του πολίτη, την στήριξη των φορέων τοπικής αυτοδιοίκησης από την Πολιτεία κλπ, τις οποίες οφείλουμε να λάβουμε σοβαρά υπόψη. Η Οικολογία προτείνει ολοκληρωμένες θέσεις και προτάσεις για τα προβλήματα της ποιότητας της ζωής, της δημοκρατίας, της υγείας και της ασφάλειας σε τοπικό επίπεδο, στο πιο κοντινό στον πολίτη επίπεδο λήψης αποφάσεων.

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση αποτελεί το πλέον κατάλληλο επίπεδο διαχείρισης της εξουσίας για την εφαρμογή μορφών αντιπροσώπευσης και διοίκησης άμεσης δημοκρατίας. Ο πολίτης μέσα από συγκεκριμένους θεσμούς πρέπει να μπορεί να συμμετέχει άμεσα στη διαμόρφωση των αποφάσεων που τον αφορούν.

Είναι το φυσικό αέριο οικολογικό;

2011-11-02T09:26:00.000+02:00

Πολλοί με ρωτούν για τη θέση μου ως οικολόγος βουλευτής για την προσπάθεια της Κυπριακής Δημοκρατίας να αξιοποιήσει τα πιθανά κοιτάσματα υδρογονανθράκων της Ανατολικής Μεσογείου. Είναι – ρωτούν – το φυσικό αέριο οικολογικό; Άποψή μου είναι ότι η προσπάθεια για αξιοποίηση των φυσικών πόρων στην Ανατολική Μεσόγειο πρέπει να γίνει με την πιο μεγάλη έγνοια για την ασφάλεια και το περιβάλλον. Το φυσικό αέριο είναι ένα καύσιμο που μπορεί να αντικαταστήσει άμεσα το πετρέλαιο το οποίο είναι το κύριο καύσιμο για την Κυπριακή Δημοκρατία. Το ίδιο ισχύει και για την Ευρώπη και τις μεσογειακές χώρες. Το συντομότερο που θα στραφεί η οικονομία στο φυσικό αέριο, το συντομότερο θα απαλλαγούμε από τη ρύπανση του κάρβουνου, του πετρελαίου και την πυρηνική ενέργεια.

Πέραν όμως της με οικολογική ευαισθησία εργασίες για την εξόρυξη, οφείλουμε να αξιοποιήσουμε τα κέρδη από το φυσικό αέριο για να χρηματοδοτηθεί η ανάπτυξη έργων υποδομής αλλά και ανάπτυξης της τεχνολογίας για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας. Από οικολογική άποψη αυτή είναι η πιο σωστή προσέγγιση, εφόσον λαμβάνονται τα πιο αυστηρά μέτρα ασφάλειας και προστασίας του περιβάλλοντος Ας μην ξεχνούμε ότι μια πλατφόρμα εξόρυξης αερίου, δεν είναι ένα πυρηνικό εργοστάσιο.

Η ειρήνη δεν απειλείται από την διαδικασία εξόρυξης του φυσικού αερίου. Απειλείται από την πειρατική πολιτική της Τουρκίας και ως Οικολόγοι έχουμε πρώτα – πρώτα υποχρέωση να την καταγγείλουμε.

Η υπόθεση των υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο, μπορεί να γίνει εργαλείο για την ειρήνη. Οι κυβερνήσεις των χωρών της περιοχής οφείλουν να αντιληφθούν ότι τα κέρδη για τους λαούς της περιοχής θα είναι μεγαλύτερα όταν η εργασία αυτή γίνεται υπό ομαλές συνθήκες και όχι μέσα στην ένταση που προκαλεί η Τουρκία.

Οι εταιρείες εκμετάλλευσης συνυπολογίζουν στο κόστος τα προβλήματα που δημιουργούν οι εντάσεις και οι πολιτικές διαφορές. Ο φυσικός αυτός πλούτος μπορεί και πρέπει να μοιραστεί όχι μόνο μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, αλλά μεταξύ όλων των λαών της περιοχής. Επιβάλλεται η δημιουργία συμβουλίου των χωρών της Ανατολικής Μεσογείου για να οργανωθεί καλύτερα η επιχείρηση αξιοποίησης των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων. Η Κυπριακή Δημοκρατία μπορεί και πρέπει να αναλάβει πρωτοβουλία προς υλοποίηση αυτής της εισήγησης , ανεξάρτητα από πιθανή άρνηση της Τουρκίας. Εισήγησή μου είναι επίσης να δημιουργηθεί ένα ταμείο για την ανάπτυξη των λαών της περιοχής, με έμφαση στη χρηματοδότηση των προγραμμάτων για τη χειμαζόμενη και δυσπραγούσα Παλαιστίνη.

Με την ευκαιρία αυτή θα ήθελα και πάλι να επαναφέρω το θέμα της δημιουργίας Επιστημονικού Συμβουλίου Ενεργειακής Στρατηγικής για τη χάραξη μίας βιώσιμης και αειφόρου πολιτικής που να βασίζεται κυρίως στις ΑΠΕ. Η πρόσφατη πληροφορία που αφορά την απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου για δημιουργία δεξαμενής σκέψης από επιστήμονες που θα συμβουλέψουν την κυβέρνηση για τη διαχείριση των κοιτασμάτων του φυσικού αερίου, είναι μία ενθαρρυντική ένδειξη προς την ορθή κατεύθυνση. Όμως, άλλη υπόθεση είναι η δεξαμενή σκέψης και άλλο το Επιστημονικό Συμβούλιο Ενεργειακής Στρατηγικής το οποίο πρέπει να έχει σημαντικές αρμοδιότητες (και όχι μόνο συμβουλευτικές).

Άρα συμπερασματικά το φυσικό αέριο μπορεί – υπό συγκεκριμένες συνθήκες και προϋποθέσεις – να αποτελέσει μία οικολογικότερη λύση, από ό,τι διαθέτουμε ως βασικά καύσιμα (κάρβουνα, πετρέλαιο, πυρηνική ενέργεια). Και αυτό είναι αρκετό.

Δήλωση

2011-10-26T12:45:00.000+03:00

Ναι, είμαι οργισμένος

Ναι, δηλώνω οργισμένος με την προσπάθεια των βουλευτών μελών της Κοινοβουλευτικής Ομάδας ΑΚΕΛ – Αριστερά Νέες Δυνάμεις, να σαμποτάρουν τη λειτουργία της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ελέγχου και Παρακολουθήσεως Δαπανών και Προϋπολογισμού.

Έχω βαρεθεί σε κάθε συνεδρίαση οι βουλευτές του ΑΚΕΛ να εγείρουν δήθεν θέματα διαδικασίας, να ταλαιπωρούν μέλη της επιτροπής και καλεσμένους και να μας οδηγούν όλους σε απόγνωση. Σχετική ήταν και η οργισμένη αντίδραση του Γενικού Εισαγγελέα κ. Πέτρου Κληρίδη όταν στην ίδια χθεσινή συνεδρίαση (στο επόμενο θέμα), οι ίδιοι βουλευτές του ΑΚΕΛ, έθεσαν (παράτυπα) θέμα δεοντολογίας για τον Πρόεδρο της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ελέγχου, κ. Γιώργο Γεωργίου.

Ο κ. Γεωργίου μπορεί να έχει περισσότερη υπομονή από εμένα, αλλά εγώ δεν αντέχω άλλο να ταλαιπωρούμαι κάθε Τρίτη από τις συνεχείς προβολές «μη θεμάτων» και προδιαδικαστικών ενστάσεων. Δεν πρόκειται να επιτρέψουμε να βραχυκυκλώσουν τη λειτουργία της Επιτροπής αυτοί που (κακώς) νομίζουν ότι με τη λειτουργία της πλήττεται η εικόνα της Κυβέρνησης.

Επίσης δεν μπορώ να αποδεχθώ τις απειλές του οποιουδήποτε βουλευτή, ούτε την προσπάθειά του να με φιμώσει. Και άλλοι προσπάθησαν πολλές φορές και δεν τα κατάφεραν. Έχω το καθήκον και την υποχρέωση – εφόσον μου το επιτρέπει η υγεία μου – να παρουσιάζω στη Βουλή των Αντιπροσώπων τις θέσεις των Οικολόγων μέχρι το τέλος της θητείας μου (2016).

Είναι όμως και υποχρέωση των υπόλοιπων βουλευτών και των κομμάτων να αντισταθούν στην προσπάθεια αδρανοποίησης της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ελέγχου. Το θέμα είναι πολύ σοβαρό, και πολύ πέραν ενός «θερμού επεισοδίου».

Κοινοποίηση: κ. Γιαννάκη Ομήρου, Πρόεδρο της Βουλής των Αντιπροσώπων

κ. Γεώργιο Γεωργίου, Πρόεδρο Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ελέγχου και Παρακολουθήσεως Δαπανών και Προϋπολογισμού

Πάνω απ’ όλα, η Κύπρος

2011-10-25T10:14:00.000+03:00

Απαράδεκτη και αβάσιμη βρίσκω την αναφορά του Προέδρου Χριστόφια σε όσους του ασκούν κριτική, κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στην πρόσφατη κομματική μουσική εκδήλωση υποστήριξης του.

Η κριτική δεν πρέπει μόνο να γίνεται στα λόγια ανεκτή, αλλά και σεβαστή. Κάτι που δυστυχώς ο Πρόεδρος Χριστόφιας δεν φαίνεται να αποδέχεται. Θεωρεί, σύμφωνα με όσα μας είπε στη συναυλία, όσους του ασκούν κριτική και όσους τον αμφισβητούν ως εχθρούς και αντιπάλους.

Θεωρώ ότι ο Τουρκικός επεκτατισμός και η κατοχή της πατρίδας μας, είναι ο αντίπαλος και ο εχθρός του Κυπριακού λαού. Αγωνιζόμαστε ενάντια στην κατοχή, για την επικράτηση του δικαίου και της εξεύρεσης μιας δίκαιης και βιώσιμης λύσης του Κυπριακού, που να απελευθερώνει το λαό και τον τόπο από τα δεσμά της ξένης παρουσίας. Δυστυχώς, ο Πρόεδρος Χριστόφιας, με τις προτάσεις και την τακτική που ακολουθεί, υποσκάπτει τις δυνατότητες επιτυχίας αυτού του αγώνα.

Απαιτεί ενότητα γύρω από το πρόσωπο του, χωρίς να συνδιαλέγεται με την πολιτική ηγεσία και το λαό που εκπροσωπεί. Δεν ενημερώνει κανένα, παρά ίσως μόνο το κόμμα του (;) και ζητά από όλους τους υπόλοιπους να του έχουμε πιστή εμπιστοσύνη.

Ο κ. Χριστόφιας καταθέτει προτάσεις που υποσκάπτουν και ακυρώνουν το ενιαίο της Κυπριακής Δημοκρατίας και τα ανθρώπινα δικαιώματα (π.χ. περιουσιακό), εκχωρεί δικαιώματα στην Τουρκία και στην Βρετανία διαιωνίζοντας το καταστροφικό καθεστώς των «μητέρων πατρίδων» και των «εγγυητριών δυνάμεων» και υποχωρεί από τις βασικές αρχές στις οποίες ομόφωνα κατέληξε το Εθνικό Συμβούλιο το 2009.

Τέλος αρνήθηκε (όπως δυστυχώς και η αντιπολίτευση) να καταλήξουμε στην πρόσφατη συνεδρίαση του Εθνικού Συμβουλίου σε ομόφωνη απόφαση που θα αποκλείει την αποδοχή της σύγκλησης πενταμερούς, διευρυμένης ή διεθνούς διάσκεψης, να αποκλείει την κατάθεση γεφυρωτικών προτάσεων από το Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών (δηλαδή συγκαλυμμένη επιδιαιτησία) και το «κλείδωμα» των λεγόμενων συγκλίσεων στις απευθείας διαπραγματεύσεις.

Αρνείται επίσης να καταφύγει στον Κυπριακό λαό, ο οποίος δια δημοψηφίσματος να καθορίσει τις αρχές και τις βάσεις μιας λύσης του Κυπριακού (και να αποφασίσει επί των γνωστών γενναιόδωρων προσφορών του στους Τούρκους) ενώ παρακολουθεί αμέτοχος το ξεπούλημα των ελληνοκυπριακών περιουσιών στα κατεχόμενα μέσω της Επιτροπής Αποζημιώσεων.

Σε αυτήν την καταστροφική πορεία, που επέλεξε ο ίδιος να ακολουθήσει, γιατί ζητά συνένοχους και συμπαραστάτες;

Εγώ λέω, πάνω απ’ όλα η Κύπρος. Και πάνω απ’ όλους η Κύπρος. Και πάνω και από τον Πρόεδρο, η Κύπρος.

Ξυπόλυτοι στο κρύο

2011-10-20T15:44:00.002+03:00

Από ότι πληροφορούμαι κάνει πολύ κρύο αυτήν την εποχή στην Νέα Υόρκη. Στο Λονγκ Άιλαντ, ο κ. Μπαν Κι Μουν αναμένει φορώντας το παλτό του, τους ηγέτες των δύο κοινοτήτων της Κύπρου. Το τραπέζι είναι στρωμένο και το κύριο πιάτο είναι γνωστό: Πενταμερής διάσκεψη, επιδιαιτησία με το γάντι, δημοψήφισμα και διευθέτηση του Κυπριακού πριν από την Κυπριακή προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Άλλωστε οι αγάδες της Άγκυρας έχουν θέσει ξεκάθαρα τις απαιτήσεις τους και απειλούν με πάγωμα κάθε σχέσης με τους Φράγκους κατά τη διάρκεια της Ελληνοκυπριακής (όπως λένε) προεδρίας.

Έχουμε – λένε – υποκλέψει την Κυπριακή Δημοκρατία και δεν δικαιούμαστε να την εκπροσωπούμε. Άρα ο κ. Μπαν Κι Μουν ανέλαβε να διεκπεραιώσει μια παρόμοια αποστολή με αυτή που εξετέλεσε ο κ. Κόφι Ανάν το 2004, δηλαδή να επιβληθεί με το ένδυμα της «διεθνούς νομιμότητας» μια διευθέτηση του Κυπριακού που να βολεύει και να εξυπηρετεί τα Τουρκικά συμφέροντα.

Μας περιμένει λοιπόν ο κ. Μπαν Κι Μουν στην κρύα Νέα Υόρκη. Οι Ελληνοκύπριοι, με τον μέγα ηγέτη επικεφαλή, πάνε να τον συναντήσουν γυμνοί και ξυπόλυτοι. Γυμνοί γιατί δεν έχουν τίποτα να προτάξουν έναντι των Τουρκικών σχεδιασμών και μεθοδεύσεων. Είναι βλέπετε πολύ απασχολημένοι με τα εσωτερικά τους. Προπαντός τους ενδιαφέρει πώς θα γίνουν οι περισσότεροι πλούσιοι, στο μέλλον. Όταν ο Κωστής Παλαμάς έλεγε «στην Κύπρο την αέρινη» προφανώς δεν γνώριζε για το φυσικό αέριο της Αφροδίτης. Διαφορετικά δεν θα έλεγε – κάποιους στίχους πιο κάτω – πως «η αγνή ψυχή δεν έσβησε και ζει και ζει και ζει».

Είναι λοιπόν ο διαπραγματευτής των Ελληνοκυπρίων πολύ απασχολημένος αυτόν τον καιρό με το αέριο που παράγει η Κύπρος (γενικώς). Κοίτα τώρα να δεις πρόγραμμα: Συνομιλίες με τον Έρογλου και Εθνικό Συμβούλιο την Παρασκευή. Σάββατο και Κυριακή Συμβούλιο κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την οικονομική κρίση και την κρίση χρέους και Δευτέρα να μιλήσει σε μουσικό συλλαλητήριο για την προστασία της προεδρικής του καρέκλας. Τί να πρωτοπρολάβει; Τα αέρια και τα χρέη ή το Κυπριακό και τις κομματικές συγκεντρώσεις;

Μην ανησυχείτε όμως μας λένε οι πραιτοριανοί. Ο Πρόεδρος μπορεί να είναι ευαίσθητος αλλά όχι στα κρύα. Θα αντέξει την κρυολουσία της Νέας Υόρκης και θα έρθει πίσω… νικητής.

Καλώς. Αρκεί να μην μας φέρει πάλι από την Νέα Υόρκη (όπως το 2004) καμμιά πατάτα (καυτή) όπως την επιδιαιτησία και το δημοψήφισμα. Γιατί ας μην γελιόμαστε. Το παραμύθι της «πενταμερούς» ή της «διεθνούς διάσκεψης» οδηγεί κατευθείαν σε βελούδινη επιδιαιτησία και δημοψηφίσματα στη βάση μάλιστα ασφυκτικών χρονοδιαγραμμάτων. Θα έλεγα ότι τουλάχιστον θα ήταν καλό το Εθνικό Συμβούλιο να τον δεσμεύσει σ’ αυτό, ότι δηλαδή δεν θα αποδεχθεί επουδενί πενταμερή ή «διεθνή διάσκεψη» αλλά… Μήπως το 2004 δεν υπήρχε ομόφωνη δέσμευση του Εθνικού Συμβουλίου επί τούτου; Κι όμως ο αείμνηστος Τάσσος, μετά των συμβούλων του Χριστόφια, Αναστασιάδη και Ομήρου, επέστρεψαν με τα γνωστά δώρα της επιδιαιτησίας και του δημοψηφίσματος. Μετά μας είπαν «mea culpa».

Κάνει κρύο λοιπόν στην Νέα Υόρκη και εγώ λέω καλού κακού να βγάλω απ’ το ντουλάπι το παλτό μου.