Δεν με ικανοποιούν οι απαντήσεις του Υπουργείου Υγείας για την προστασία των καταναλωτών από τα μεταλλαγμένα τρόφιμα

Έλαβα σήμερα μέσω της Βουλής, την απάντηση του Υπουργείου Υγείας σε ερώτηση που έθεσα τον περασμένο Μάιο, σε σχέση με το δικαίωμα των καταναλωτών να έχουν πλήρη ενημέρωση για τα μεταλλαγμένα τρόφιμα.

Δηλώνω την απογοήτευση μου. Για να πετύχω την ψήφιση της νομοθεσίας που απαιτεί τη ξεχωριστή ραφοποίηση των τροφίμων που περιέχουν γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς, έδωσα μια μάχη (2005 – 2010) που με έφερε σε σύγκρουση με το Ανώτατο Δικαστήριο, τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, ακόμα και με τον μακαρίτη Τάσσο Παπαδόπουλο. Είναι από τα θέματα στα οποία είμαι απόλυτος. Γι’ αυτό και αγανακτώ με τη σημερινή απάντηση του Υπουργείου και αντιδρώ δημόσια.

Το Υπουργείο ξέρει ποιες υπεραγορές εφαρμόζουν τη νομοθεσία για τη ξεχωριστή ραφοποίηση των μεταλλαγμένων τροφίμων (μόνο έξι) αλλά δεν ξέρει να μου πει εάν αυτά τα τέσσερα (μόνο ευτυχώς) δείγματα (από τα συνολικά 223), βρέθηκαν σε μια απ’ αυτές τις έξι υπεραγορές ή σε κάποια από τις υπόλοιπες 84 υπεραγορές.

Δεν μας πληροφορεί το Υπουργείο ποια είναι αυτά τα προϊόντα, ποιος τα διέθεσε στην αγορά και ποια ήταν η τιμωρία του. Προφασίζονται τα προσωπικά δεδομένα, ενώ ξέρουν ότι για τις εταιρείες δεν ισχύει η νομοθεσία προστασίας προσωπικών δεδομένων.

Αν σήμερα δεν κυκλοφορούν ευρέως τα μεταλλαγμένα τρόφιμα στις Κυπριακές αγορές, τούτο δεν οφείλεται κυρίως στους ελέγχους των αρμοδίων αρχών ή στην προθυμία των αρμοδίων να εκθέσουν όσους παρανομούν, αλλά στην επιμονή των Οικολόγων να κτιστεί ένας τοίχος ασφάλειας για τους καταναλωτές, ενάντια στα μεταλλαγμένα τρόφιμα. 

Τα μαύρα γράμματα

Προσωπικά δεν αποδέχομαι το ρόλο του αδαή χειροκροτητή και του αχάπαρου δορυφόρου. Δεν είμαι απ´αυτούς που χειροκροτούν το έργο ακόμα κι αν δεν κατάλαβαν γρι, έτσι για τη χαρά του χειροκροτήματος. Δεν είμαι «πισκαλιστής». Δεν ήμουν ούτε όταν άλλοι που συμφωνούσαν σε περισσότερα με τις θέσεις μου ήταν στην εξουσία. Όπως μιλώ για τον εαυτό μου αναγνωρίζω στον κάθε πολίτη το δικαίωμα να μιλά για τον εαυτό του.  Στο θέμα της ενημέρωσης για τις συνομιλίες οι πολιτικοί δεν έχουν περισσότερα δικαιώματα από τους πολίτες. Ακόμα και όσοι βλέπουν με ενθουσιασμό τις εξελίξεις πρέπει να καταλάβουν ότι η συσκότιση δεν βοηθά στην υπόθεση της δημοκρατικής νομιμοποίησης της αναμενόμενης συμφωνίας. Αυξάνεται η δυσπιστία και η καχυποψία. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση της διαφάνειας, την εποχή της πληροφορικής και της ελεύθερης διακίνησης της πληροφορίας δεν νοείται να κρατούνται στο σκοτάδι οι πολίτες.

Πρόσφατα σε εκδήλωση των Οικολόγων για να τιμηθούν ο Κοράυ και η Σινέλ – το ζεύγος Τουρκοκυπρίων που υπερασπίστηκαν την Κυπριακή σημαία μέσα στο κατοχικό ψευδοκράτος – ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Ν. Χριστοδουλίδης παραδέχτηκε ότι υπάρχουν σαράντα έγγραφα για τις διάφορες πτυχές του Κυπριακού όπου οι συμφωνίες – συγκλίσεις καταγράφονται με μαύρα γράμματα και όπου υπάρχει απόκλιση καταγράφονται οι θέσεις των Ελληνοκυπρίων με μπλε και των Τουρκοκυπρίων με κόκκινο. Κατά την άποψη μου, πέραν της άτυχης αντιστοιχίας των χρωμάτων, θα έλεγα ότι ο Κυπριακός λαός – στο σύνολό του – δικαιούται να ξέρει τι καταγράφεται με «μαύρα γράμματα». Αυτό πρέπει να γίνει το συντομότερο. Πρόκειται για ζητήματα τα οποία – παρά το αμφίσημο δόγμα ότι «τίποτα δεν θεωρείται συμφωνημένο μέχρι την τελική συμφωνία» –- είναι λίγο πολύ «τελειωμένα», δηλαδή μέρος της λύσης του Κυπριακού. Γιατί δεν υπάρχει τουλάχιστον γι’ αυτά τα «μαύρα γράμματα», πλατιά ενημέρωση για να συνηθίζουμε σιγά σιγά στη «νέα τάξη πραγμάτων»; Και για να ξέρουμε αν αυτό είναι που θέλει ο λαός. Εκτός αν πλέον θεωρείται «λαϊκισμός» να κινούνται οι πολιτικοί στη βάση των οραμάτων, των επιλογών και των συμφερόντων των πολίτων που εκπροσωπούν. Αν αυτή είναι η περίπτωση τότε ας μην μιλάμε πλέον για δημοκρατία αλλά για επιστροφή στους ύστερους χρόνους της Αναγέννησης και στους «πεφωτισμένους ηγεμόνες», πριν δηλαδή τη Γαλλική Επανάσταση και τη γέννηση της Αστικής Δημοκρατίας.

Επί του θέματος πάντως οι Οικολόγοι πήγαν ένα βήμα πιο μπροστά προτείνοντας μια νέα διαδικασία με εμπλοκή των πολιτών και συγγραφή του αναθεωρημένου Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας κατά το πρότυπο της μεθόδου που χρησιμοποιήθηκε πρόσφατα για την αναθεώρηση του Συντάγματος της Ισλανδίας ή όπως συνέγραψε η Ευρωπαϊκή Ένωση  (το άτυχο) Ευρωπαϊκό Σύνταγμα πριν λίγα χρόνια. Δεν είναι του παρόντος όμως να επεκταθώ. Αρκεί μόνο να μεταφέρω την συλλογική δυσαρέσκεια που προκάλεσε στο Εθνικό Συμβούλιο η πρόταση αυτή. Βλέπετε, σε τέτοια θέματα (δηλαδή άμεσης δημοκρατίας) υπάρχει ομοθυμία μεταξύ των πολιτικών ηγεσιών, ανεξάρτητα εάν διαφωνούν μεταξύ τους στη μορφή της λύσης, στις εγγυήσεις ή στην εσωτερική ιθαγένεια κ.ο.κ.

Εμείς πιστεύουμε ότι είναι το λιγότερο υποχρέωση των ηγετών να ενημερώνουν τους πολίτες και μάλιστα ανελλιπώς, σταθερά και προπαντός με ειλικρίνεια. Περιμένουμε λοιπόν τον Πρόεδρο Αναστασιάδη και την Κυπριακή ηγεσία εν γένει να μιλήσουν στο λαό για τα «μαύρα γράμματα».

Συνέντευξη στην εφημερίδα Καθημερινή για το Κυπριακό, Σάββατο 15 Αυγούστου 2015

Ο Coray και η Cinel

Πολλοί λένε ότι όταν μιλάμε για τους αγώνες του Κυπριακού λαού, ότι τα μεγάλα λόγια για τους ήρωες της Δημοκρατίας και της Ελευθερίας είναι εύκολα. Οι σημερινές πράξεις είναι οι δύσκολες. Πρόσφατα γνωρίσαμε δύο Κύπριους που αποδεικνύουν ότι ο αγώνας για υπεράσπιση της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν είναι μια δοξασμένη ή πικρή σελίδα του παρελθόντος αλλά είναι μια υπόθεση επίκαιρη, ένα θέμα ζωντανό. Οι δύο Τουρκοκύπριοι συμπατριώτες μας που υπερασπίστηκαν τη σημαία της Κυπριακής Δημοκρατίας, απέναντι στον εθνικισμό και την παρανομία του κατοχικού ψευδοκράτους, ο Coray και η Cinel, υπέστηκαν ένα δίχρονο διασυρμό και ταλαιπωρία για να αθωωθούν τελικά μετά από μεγάλη κινητοποίηση, στην οποία οι Οικολόγοι είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο.

Πολλοί σχολιάζουν με πικρία ότι την ίδια ώρα που ο Coray και η Cinel υπερασπίζονται τη σημαία της Κυπριακής Δημοκρατίας, οι ηγέτες των δύο κοινοτήτων συζητούν πως θα καταργήσουν αυτήν τη σημαία και μαζί της – ίσως – και την Κυπριακή Δημοκρατία ως ενιαίο κράτος. Ο ένας μιλά (αστειευόμενος) για «Ηνωμένες Πολιτείες Κύπρου» και ο άλλος για την «Ενωμένη Κυπριακή Ομοσπονδία».

Ας είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας και ας δούμε τη σκληρή πραγματικότητα. Η Τουρκία με την Τουρκική εισβολή το 1974 αλλά και τη συμφωνία της Γ’ Βιέννης που ακολούθησε, τον εποικισμό και το ξεπούλημα των Ελληνοκυπριακών περιουσιών στα κατεχόμενα, έχει υλοποιήσει το σύνολο σχεδόν των στρατηγικών της στόχων στο Κυπριακό, όπως αυτοί τέθηκαν από τα μέσα της δεκαετίας του ‘50. Έχει καταφέρει να επανακτήσει σε μεγάλο βαθμό τον στρατηγικό έλεγχο της Κύπρου. Διατηρεί στο νησί στρατό, εδάφη και πληθυσμό. Η διχοτόμηση έχει επιτευχθεί επί του εδάφους, de facto.

Είναι οξύμωρο λοιπόν να μιλούν κάποιοι σήμερα για την ανάγκη νέας υποχώρησης προς αποφυγή της διχοτόμησης και να θέτουν το πλαστό δίλλημα «ομοσπονδία ή διχοτόμηση». Στην πραγματικότητα αυτό που απομένει να επιτύχει η Τουρκία στην Κύπρο είναι 1^ον η νομιμοποίηση του status quo και 2^ον η επέκταση του νόμιμου πλέον ελέγχου της νήσου σε ολόκληρη την έκταση της (πλην βεβαίως των Βρετανικών Βάσεων για να θυμόμαστε πάντα και τη δεύτερη ξένη κατοχή του νησιού μας). Αυτό επιδιώκει η Τουρκία μέσω της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Ανεξάρτητα από τις κατά καιρούς επιδιώξεις των Ελληνοκυπρίων – που προφανώς δεν ταυτίζονται με τους Τουρκικούς στόχους – η αλήθεια είναι ότι δυστυχώς, αυτή η στρατηγική πραγματικότητα παραμένει αναλλοίωτη, παρά τη συνταρακτική αλλαγή που έγινε την τελευταία δεκαετία στην Τουρκία.  

Αυτό που άλλαξε πρόσφατα είναι η παρουσία του κ. Ακιντζί στην ηγεσία των Τουρκοκυπρίων. Έχουν όντως δημιουργηθεί ελπίδες ότι οι Τουρκοκύπριοι θα μπορέσουν να απομακρυνθούν από την ασφυκτική αγκαλιά της Άγκυρας, να αυτονομηθούν και να συζητήσουν καλοπροαίρετα με τους Ελληνοκύπριους το μέλλον της κοινής μας πατρίδας. Είναι πολύ σημαντικό λοιπόν να οικοδομηθεί το συντομότερο μια βάση κοινών αγώνων με τους Τουρκοκύπριους που να στοχεύει – μεταξύ άλλων – στην άμεση απομάκρυνση των κατοχικών στρατευμάτων από την Κύπρο, την επιστροφή της Αμμοχώστου, την εφαρμογή άμεσα του δικαιώματος ελεύθερης διακίνησης και εγκατάστασης κ.ο.κ., ώστε να δημιουργηθούν οι αναγκαίες συνθήκες για την αναζήτηση της λύσης του Κυπριακού, που θα ανατρέπει στο σύνολο τους, τους στρατηγικούς σχεδιασμούς της Τουρκίας εις βάρος της Κύπρου. Υπ’ αυτή την έννοια ο αγώνας του ζεύγους Coray και Cinel μπορεί να λειτουργήσει ως παράδειγμα που πρέπει να ακολουθήσουμε όσοι πιστεύουμε σε δίκαιη, βιώσιμη και διαρκή λύση του Κυπριακού. Διότι όσο υπάρχουν τα Τουρκικά στρατεύματα στην Κύπρο, όσο οι Τουρκοκύπριοι είναι κάτω από τον έλεγχο της Τουρκίας και όσο καλλιεργείται η δυσπιστία μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων δεν πρόκειται να φυτρώσει ο σπόρος της ειρήνης σε αυτόν τον «ρότσον» της Ανατολικής Μεσογείου.