Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

Ο πρωτοψάλτης της διχόνοιας



Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης αλλάζει το νόημα των λέξεων για να δικαιολογήσει τα λάθη του.

Ακολουθώντας την τακτική άλλων εποχών και άλλων καταστάσεων (και ο νοών νοήτω) ο Πρόεδρος Αναστασιάδης με τακτικά διαγγέλματα προς το λαό, εξαγγέλλει τις κατά καιρούς αναδιπλώσεις του έναντι των Τουρκικών απαιτήσεων.

Μου θυμίζει το τραγικό «οι ημέτεραι δυνάμεις αναδιπλούνται ομαλώς» κατά την άτακτη υποχώρηση της 14ης Αυγούστου το θανατερό εκείνο καλοκαίρι του 1974.

Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης δήλωσε λοιπόν στο τελευταίο του «διάγγελμα», ότι: «θα ήταν δειλία εάν παραμείνουμε στις ανησυχίες μας, αν μας καταλάβει ο φόβος και αν παραμείνουμε στάσιμοι στο Κυπριακό», και τόνισε πως προχωρεί στις διαπραγματεύσεις με τόλμη.

Πώς ακριβώς εννοεί το θάρρος ο Πρόεδρος Αναστασιάδης; Από πότε η υποχώρηση στις απαιτήσεις των Τούρκων αποτελεί ένδειξη «θάρρους» και «τόλμης»; Από πότε αποτελεί «δειλία» η αποφασιστική υπεράσπιση του δικαίου;

Από πότε αποτελεί τολμηρή και υπεύθυνη πράξη να μεταφέρεται το βάρος της απόφασης στους ώμους ολόκληρου του Κυπριακού λαού; Είναι υπεύθυνη πράξη να καταλήξετε κύριε Πρόεδρε σε μια άδικη και μη βιώσιμη συμφωνία και να την παραδώσετε μέσα σε ένα περιτύλιγμα εκβιασμών στον Κυπριακό λαό για να πάρει εκείνος την απόφαση;

Διότι αυτό θα συμβεί. Όσο περνούν οι ημέρες και γίνονται γνωστές περισσότερες πληροφορίες από τη συμφωνία του «μυστικού δείπνου», τόσο περισσότερο μένει εκτεθειμένος ο Πρόεδρος Αναστασιάδης από την αντικειμενική διαπίστωση ότι υποχώρησε δραματικά έναντι των Τουρκικών απαιτήσεων.

Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης δέχθηκε αυτό που – θεωρητικά – απέρριπτε πριν λίγες μέρες: Μία πενταμερή διάσκεψη, όπου θα συζητηθούν όλα τα ανοικτά ζητήματα. Κάτι τέτοιο οδηγεί σε ένα μεγάλο παζάρι που τονίζαμε από την πρώτη στιγμή ότι ήταν ο στόχος των Τούρκων.

Όπως είναι λογικό οι διαπραγματεύσεις πριν την Γενεύη δεν θα έχουν κάποιο ουσιαστικό αποτέλεσμα, αφού ο Ακιντζί θα αφήσει όλα τα θέματα να καταλήξουν στην πενταμερή. Η αποτυχία των διαπραγματεύσεων μέχρι τις 9 Ιανουαρίου πρέπει να είναι δεδομένη. Σημειώνουμε ότι ακόμα κι αν οι Τούρκοι τελικά δεν δώσουν χάρτη στις 11 Ιανουαρίου, δεν θα μπορεί ο Πρόεδρος Αναστασιάδης να αποφύγει την πενταμερή της επόμενης μέρας. Έτσι που θα είναι εγκλωβισμένος στο συγκεκριμένο ασφυκτικό χρονοδιάγραμμα δεν θα μπορεί να αποφύγει την πενταμερή, ακόμα κι αν δεν εκπληρωθούν οι προϋποθέσεις που συμφωνήθηκαν, γιατί θα κινδυνεύει να χρεωθεί το αδιέξοδο.

Επίσης η σύνθεση της διάσκεψης είναι απαράδεκτη. Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης δέχθηκε τη συμμετοχή των «δύο πλευρών» μαζί με τις τρεις εγγυήτριες δυνάμεις. Δεν υπάρχει καμμιά αναφορά στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ ακόμη και να προσκληθούν και άλλοι δεν θα είναι συμβαλλόμενοι στην όποια συμφωνία. Δεν αρκεί και δεν πείθει κανένα να λέει εκ των υστέρων ότι θα προσπαθήσει να προσκληθούν και τα κράτη μέλη του συμβουλίου ασφαλείας και η Κυπριακή Δημοκρατία. Αυτά είναι εκ του πονηρού και εκ των υστέρων δικαιολογίες.

Αποτελεί τεράστια αποτυχία η μη συμμετοχή των κρατών μόνιμων μελών του  Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των μόνιμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας, την οποία χρεώνεται προσωπικά ο κ. Αναστασιάδης.

Έχοντας υπόψη όλα αυτά, είναι ο τελευταίος που δικαιούται να μιλά για ενότητα. Έχει καταστρέψει με τις ενέργειες και τις αποφάσεις του, τις τελευταίες ελπίδες για ενότητα των πολιτικών δυνάμεων και του λαού. Έχει καταστήσει τον εαυτόν του τον πρωτοψάλτη του νέου εθνικού διχασμού.

Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2016

Free Cyprus



Ζούμε, όντως, προκαταβολικά το παρελθόν μας.

Πάμε πίσω στο Μάρτη του 2004. Ελβετία, Θέρετρο Μπούργκενστοκ. Θυμάμαι κυκλοφορούσα με ένα βαρύ μαύρο παλτό, που στο πέτο του έφερε μια καρφίτσα με ένα σύμβολο εμπνευσμένο από το αντιπολεμικό κίνημα της εποχής και τη φράση: “NO TROOPS, NO BASES – FREE CYPRUS”.

Ένα βράδυ στον προθάλαμο του πολυτελούς εστιατορίου του ξενοδοχείου, η κονκάρδα μου εντοπίστηκε από τον Τουρκοκύπριο ηγέτη Μεχμέτ Αλή Ταλάτ.

Με άδραξε απαλά απ’ το γιακά και μου είπε: «Ειλικρινά πιστεύεις κάτι τέτοιο;». Χωρίς δισταγμό του απάντησα αμέσως: «Ναι, κύριε Ταλάτ, εγώ και οι περισσότεροι Κύπριοι». Κούνησε το κεφάλι του σκεφτικός και θυμάμαι πολύ καλά πόσο αποφασιστικά με κοίταξε και μου είπε: «Σε μια τέτοια περίπτωση, δεν θα υπάρξει ποτέ λύση του Κυπριακού» και έφυγε βιαστικός με τη συνοδεία του.

Μεσολάβησε το δημοψήφισμα και το ΟΧΙ του Κυπριακού λαού.

Πέρασαν αρκετά χρόνια και οι συνομιλίες δεν έφτασαν ποτέ ξανά σε εκείνο το σημείο που είχαν φτάσει την Άνοιξη του 2004. Στο τελευταίο μίλι, όπως είπε πρόσφατα ο Υπουργός Εξωτερικών κ. Κασουλίδης. Τηρουμένων των αναλογιών φτάσαμε στο ίδιο σημείο. Και κολλήσαμε (έστω και για λίγο, ποιος ξέρει) σ’ αυτό το σημείο.

Η πλειοψηφία των Ελλήνων της Κύπρου δεν μπορούν να δεχτούν λύση του Κυπριακού με την παρουσία εγγυήσεων και Τουρκικών στρατευμάτων. Κάποιοι λένε, «μα αυτά υπήρχαν και στις συμφωνίες του ’60».  Βεβαίως και υπήρχαν, σε όλη την περίοδο της Ανεξαρτησίας, ήτοι φασαρίες του ’63, μάχες και βομβαρδισμοί της Τηλλυρίας, μάχες στην Πάφο και στον Άγιο Σωζόμενο, Κοφίνου το ‘67, ΕΟΚΑ Β’ και ΤΜΤ,  δολοφονίες Ελλήνων και Τούρκων από τους τρομοκράτες, Πραξικόπημα της Χούντας, Τουρκική εισβολή κ.ο.κ. Αυτά θέλετε να ξαναζήσουμε;

«Και τι μας πειράζει εάν μείνουν οι Τουρκικές εγγυήσεις και τα στρατεύματα για πέντε – δέκα χρόνια, μέχρι να ομαλοποιηθεί η κατάσταση;», λένε κάποιοι άλλοι. Μα ακριβώς η παρουσία των εγγυήσεων και των στρατευμάτων θα αποβεί αποσταθεροποιητικός παράγοντας – όπως στο παρελθόν – που θα επιτείνει και θα προκαλεί εντάσεις και φασαρίες.

Όποιος θέλει ειλικρινά την ειρήνη σ’ αυτό το νησί, πρέπει να ζητά την άμεση αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων και την κατάργηση των εγγυήσεων.

Αυτήν την αυτονόητη αλήθεια υπηρετεί ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών κ. Νίκος Κοτζιάς και η Ελληνική Κυβέρνηση. Όσοι υπονομεύουν σε Κύπρο, Ελλάδα και αλλού, τη θέση της Ελλάδας σ’ αυτό το θέμα, δεν προσφέρουν θετική υπηρεσία στην υπόθεση της λύσης του Κυπριακού.

Η ιστορία δεν γυρίζει πίσω. Δεν θέλουμε να γυρίσουμε πίσω. Αφήνουμε πίσω το βίαιο και επώδυνο παρελθόν και επενδύουμε σε ένα ειρηνικό μέλλον, μαζί, Έλληνες, Τούρκοι, Μαρωνίτες, Αρμένιοι και Λατίνοι της Κύπρου. Για μια ελεύθερη Κύπρο. NO TROOPS, NO BASES – FREE CYPRUS.

Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2016

Η καθημερινότητα της κατοχής



Ένα από τα επιχειρήματα που ακούμε τελευταία για να αντιμετωπιστούν οι λογικές ανησυχίες των απλών ανθρώπων για την εν προετοιμασία συμφωνία για το Κυπριακό, είναι ότι δεν θα επηρεαστεί η καθημερινότητα των ανθρώπων.

Το επιχείρημα είναι – κατά την άποψη μου – πέρα για πέρα, ατυχές. 

Πρώτον, διότι υποτίθεται ότι με τη λύση επιδιώκεται ακριβώς να ανατραπούν τα καθημερινά κατοχικά δεδομένα. Θέλουμε να ξυπνάμε το πρωί και να μην βλέπουμε στο βουνό απέναντι την τεράστια σημαία του ψευδοκράτους. Ούτε να δεσπόζει το φωτισμένο με αναβοσβήνοντα λαμπιόνια το κατοχικό αξιοθέατο, στους νυκτερινούς περιπάτους μας που τελειώνουν με ένα σουβλάκι στον Ορφέα στην παλιά Λευκωσία. Θέλουμε να μπορούμε να μην έχουμε το φόβο ότι κάτι θα πάει στραβά και θα αρχίσουν πάλι φασαρίες. Θέλουμε να ταξιδεύουμε για ψάρι στο λιμανάκι της Κερύνειας κα να μη νιώθουμε ότι είμαστε σε μια ξένη χώρα. Ο κατάλογος των καθημερινών μας «μικρών πραγμάτων» που προσδοκούμε να αλλάξουν με τη λύση είναι ατέλειωτος.

Μπορώ να περιγράφω για ώρες, πράγματα της καθημερινότητας μας που θέλουμε να αλλάξουν με τη λύση. Χιλιάδες Έλληνες και Τούρκοι κάτοικοι της Κύπρου συμμερίζονται αυτό το όραμα, είμαι σίγουρος. Είμαστε χιλιάδες που στην καθημερινή μας ζωή, νιώθουμε βαριά τη σκιά (ή τη θηλιά) της κατοχής. Θέλουμε συμφωνία και λύση στο Κυπριακό για να αλλάξει η καθημερινότητα μας, να γίνει καλύτερη, πιο ανθρώπινη και πιο αξιοπρεπής.

Αυτό είναι ένας σοβαρός λόγος που το επιχείρημα ότι «δεν θα αλλάξει τίποτα με τη λύση στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων», είναι εντελώς ατυχές.

Αλλά είναι και λάθος. Λάθος γιατί η καθημερινή ζωή των ανθρώπων επηρεάζεται από τις αποφάσεις ακόμα και των πιο απομακρυσμένων δωμάτων της εξουσίας. Έχουμε πικρή εμπειρία γι’ αυτό. Για παράδειγμα όλοι ξέρουμε ότι επειδή ένας Πρόεδρος και οι συνεργάτες του, καθυστέρησαν να πάρουν κάποια απόφαση για ένα επουσιώδες – όπως φαινόταν – θέμα, κάποιο πρωινό του Ιούλη, το πρόβλημα εξερράγη και στοίχησε τη ζωή 13 ανθρώπων, τραυμάτισαν δεκάδες, καταστράφηκε η ενεργειακή υποδομή της χώρας και υπέστηκε η οικονομία ένα βαρύ πλήγμα σε μια δύσκολη της ώρα.

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι μόνο ένας μεγάλος ψεύτης μπορεί να ισχυριστεί και ένας μεγάλος αφελής να πιστέψει, ότι οι αποφάσεις της Κυβέρνησης μιας χώρας (αλλά και οι μη αποφάσεις) δεν επηρεάζουν την καθημερινή ζωή του κάθε πολίτη. Εάν η διακυβέρνηση της χώρας μετά τη λύση δεν είναι αποτελεσματική, ευέλικτη και ορθολογική αλλά θα συναντά συνεχή γραφειοκρατικά εμπόδια, καθυστερήσεις και κωλύματα, τότε βεβαίως και θα επηρεαστεί η ζωή του καθενός από εμάς.

Ας μην καλλιεργούν λοιπόν κάποιοι – για να καλύψουν τα λάθη τους και να παραπλανήσουν – την εντύπωση ότι η καθημερινότητα του κάθε πολίτη δεν θα επηρεαστεί από τη μορφή και τα δεδομένα της οποιασδήποτε λύσης. 

Ακόμα και οι πιο ασήμαντες – εκ πρώτης όψεως – λεπτομέρειες της συμφωνίας μπορεί να αποβούν μοιραίες για την προσωπική ζωή πολλών Κυπρίων (Ελλήνων, Τούρκων ή άλλων). Το περίεργο είναι ότι μπορεί να μην είναι μοιραίες αυτές οι λεπτομέρειες για τη συμφωνία, αλλά να είναι για τους πολίτες. Γι’ ακόμη μια φορά θα πούμε ίσως το γνωστό: «Η εγχείρηση επέτυχε, αλλά ο ασθενής απέθανε».