Μνημόσυνο πεσόντων Αστυνομικών Πυροσβεστών στον Κάτω Πύργο Τηλλυρίας

Ομιλία Βουλευτή Γιώργου Περδίκη, Προέδρου Κινήματος Οικολόγων – Συνεργασία Πολιτών

Κυριακή 7 Μαΐου 2017

 

Συμπατριώτες, συμπατριώτισσες της ηρωικής Τηλλυρίας,

Μου ανατέθηκε σήμερα να πω δυο λόγια στο μνημόσυνο που διοργανώνει ο φιλοαστυνομικός σύνδεσμος Κύπρου για τους πεσόντες αστυνομικούς και πυροσβέστες με την ευκαιρία των εορτασμών της πολιούχου της αστυνομίας Αγ. Ειρήνης.

Ο φιλοαστυνομικός σύνδεσμος Κύπρου ιδρύθηκε το 1992 και από τότε επί εικοσιπέντε συναπτά έτη εργάζεται με συνέπεια και στοχοπροσήλωση για την καλλιέργεια κοινωνικής κουλτούρας εκτίμησης του έργου της Αστυνομίας και της πυροσβεστικής. Όπως αναφέρεται στο καταστατικό του συνδέσμου φιλοδοξία του είναι «να βοηθήσουμε την Αστυνομία μας για μια υποδειγματικότερη και πολιτισμένη συμπεριφορά, αποτελεσματικότερη πρόληψη και καταστολή και εξιχνίαση του εγκλήματος και αποδοτικότερη συνεργασία με το κοινό διότι οι αστυνομικοί μας είναι αδέλφια και συνάνθρωποί μας. Είναι και πρέπει να είναι οι γνησιότεροι προστάτες υπηρέτες και φίλοι μας».

Από το 1994 ο φιλοαστυνομικός σύνδεσμος Κύπρου καθιέρωσε να τιμάται η προσφορά της αστυνομικής δύναμης στις 5 Μαΐου, ανήμερα της εορτής της μεγαλομάρτυρας Ειρήνης, η οποία στον ελληνορθόδοξο χώρο - και όχι τυχαία – θεωρείται η προστάτιδα Αγία της αστυνομικής δύναμης.

Ως τέκνο αστυνομικού αλλά και ως άτομο που γεννήθηκε και έζησε τα πρώτα κρίσιμα χρόνια της ζωής του μέσα στην καρδιά της αστυνομικής κοινότητας, υιοθετώ τον ευγενικό σκοπό του φιλοαστυνομικού συνδέσμου. Προσδοκούμε στην ανάπτυξη σχέσης αλληλοεκτίμησης και σεβασμού ανάμεσα στους πολίτες και την αστυνομική δύναμη. Οι αστυνομικοί μας δεν είναι όλοι διεφθαρμένοι ή ανίκανοι όπως θέλουν να τους παρουσιάσουν όσοι επιχειρούν να καταστρέψουν αυτή τη σχέση κοινωνικής αστυνόμευσης. Διότι αστυνόμευση χωρίς την συμμετοχή της κοινωνίας και χωρίς την αγαστή συνεργασία με τους πολίτες δεν μπορεί να υπάρξει.

Μια τέτοια κατάσταση οδηγεί στην αταξία, την παραβίαση κάθε αρχής δικαίου και δικαιοσύνης, στο χάος. Επιτρέψετε μου μάλιστα να διατυπώσω την άποψη ότι η καλλιέργεια της εντύπωσης ότι η αστυνομία είναι καθολικά διεφθαρμένη ή ανίκανη ή εχθρός των πολιτών, αποτελεί έργο ή διευκολύνει το έργο , των εγκληματικών κύκλων που βολεύονται και αναπτύσσονται σε αυτό ακριβώς το περιβάλλον.

Είναι δικαίωμα μας αλλά και υποχρέωση νομίζω να περιλάβουμε την αστυνομία με την φιλία μας και μέσα στα πλαίσια της φιλικής σχέσης κοινωνίας και αστυνομίας να επιμένουμε και να διεκδικήσουμε ένα αστυνομικό σώμα καθαρό, απαλλαγμένο από τη διαφθορά και την ανικανότητα. Είναι υπόθεση δική μας και το απαιτούμε να έχουμε μια αστυνομία που να υπηρετεί τις αρχές της ευνομίας και της δημοκρατίας, να υπηρετεί τα καλώς νοούμενα συμφέροντα των πολιτών και να προσφέρει ασφάλεια και Ειρήνη.

Βέβαια σήμερα μνημονεύουμε τους ήρωες της αστυνομικής δύναμης Κύπρου που έδωσαν τη ζωή τους στην ώρα του καθήκοντος. Το καθήκον των αστυνομικών, πυροσβεστών, δεσμοφυλάκων και άλλων μελών της αστυνομικής δύναμης στις ιδιάζουσες συνθήκες της Κύπρου και ιδιαίτερα της μαρτυρικής Τηλλυρίας, σηματοδοτείται από την συμμετοχή στον αγώνα του Κυπριακού λαού για ελευθερία και δημοκρατία. Από τα δύσκολα χρόνια της ΕΟΚΑ, στους αγώνες για την αντιμετώπιση της τουρκοκυπριακής ανταρσίας το 1963-64, τις μάχες στην Τηλλυρία, στην Πάφο, στον Αγ. Σωζόμενο, στην Κοφίνου, στο πραξικόπημα και την εισβολή του 1974 τα μέλη της αστυνομικής δύναμης έδωσαν το αγωνιστικό παρόν τους και τίμησαν το εθνόσημο της κυπριακής δημοκρατίας.

Οφείλουμε όμως και ιδιαίτερη αναφορά στην προσφορά του πυροσβεστικού σώματος, των μελών της ΕΜΑΚ και των αγροπυροσβεστών που υπερασπίζονται καθημερινά την ασφάλεια και τη ζωή μας. Ιδιαίτερη αναφορά οφείλω και θέλω να κάνω στα ηρωικά θύματα της τραγωδίας της έκρηξης στο Μαρί το 2011, τους ήρωες πυροσβέστες της ΕΜΑΚ.

Επιπρόσθετα μνημονεύονται σήμερα μέλη της αστυνομικής δύναμης που έχασαν την ζωή τους εν ώρα καθήκοντος αλλά και πολίτες που θυσιάστηκαν στην προσπάθεια τους να βοηθήσουν στο έργο της αστυνομίας ή της πυροσβεστικής.

Αιώνια τους η μνήμη.

Συμπατριώτες  συμπατριώτισσες της ηρωικής Τηλλυρίας,

Δράττομαι της ευκαιρίας μιλώντας εκ μέρους των κοινοτήτων μας, να εκφράσω τις δικές μας ευχαριστίες στα μέλη της αστυνομικής δύναμης Κύπρου που υπηρέτησαν και υπηρετούν σε αυτή την μαρτυρική γωνιά της πατρίδας μας, ενισχύοντας το αίσθημα της ασφάλειας και στηρίζοντας ποικιλοτρόπως τον αγώνα των κοινοτήτων μας για επιβίωση και πρόοδο. Η παρουσία της αστυνομικής δύναμης και της πυροσβεστικής στην περιοχής μας ήταν και παραμένει ανεκτίμητη. Από τα μαύρα χρόνια  του 1964 μέχρι σήμερα.

Ιδιαίτερα σήμερα και με την ευκαιρία αυτής της τιμητικής εκδήλωσης θα ήθελα να υπενθυμίσω το αίτημα μας για ενίσχυση της αστυνομικής και πυροσβεστικής παρουσίας και τη δημιουργία μόνιμης βάσης της λιμενικής αστυνομίας. Η περιοχή μας αντιμετωπίζει νέες προκλήσεις και αναδεικνύονται νέες ανάγκες στις οποίες η πολιτεία οφείλει να ανταποκριθεί.

Αυτός είναι ο δρόμος που μας δείχνει η θυσία των ηρώων αστυνομικών και πυροσβεστών που τιμούμε σήμερα.

Ο Θεός ας αναπαύσει την ψυχή τους.

Ομιλία Προέδρου Κινήματος Οικολόγων – Συνεργασία Πολιτών κ. Γιώργου Περδίκη στον εορτασμό της εθνικής εορτής της 28ης Οκτωβρίου 2016 στην Τηλλυρία

Σεβαστό ιερατείο,

Συμπατριώτες, συμπατριώτισσες,

Τιμούμε σήμερα την επέτειο του έπους της Ηπείρου, του μεγάλου ΟΧΙ και την Εθνική Αντίσταση κατά του τέρατος του Χιτλεροφασισμού.

Στις 28 Οκτωβρίου 1940 ο μεγάλος πόλεμος κτύπησε χαράματα την πόρτα της μικρής Ελλάδας. Είχαν προηγηθεί μια σειρά από προκλήσεις της φασιστικής Ιταλίας, με αποκορύφωμα τον ύπουλο τορπιλισμό του καταδρομικού ΕΛΛΗ στο πανηγύρι της Μεγαλόχαρης της Τήνου, τον δεκαπενταύγουστο του ιδίου χρόνου.

Η μικρή Ελλάδα, αδύναμη να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις της φασιστικής Ιταλίας του Μουσολίνι, επέμενε καρτερικά, επιλέγοντας σταθερά το δρόμο της ειρήνης για πολλά δύσκολα χρόνια. Όπως και στη σημερινή εποχή, όλη την περίοδο από το 1923 (όταν οι Ιταλοί για ασήμαντη αφορμή βομβάρδισαν και κατέλαβαν για λίγες μέρες την ανοχύρωτη Κέρκυρα) μέχρι το χάραμα της 28^ης Οκτωβρίου, η Ελλάδα ανέχθηκε σειρά από προκλήσεις και το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να καταγγείλει στη διεθνή φόρα και στις μεγάλες δυνάμεις, την επιθετική συμπεριφορά των Ιταλών, οι οποίοι κατείχαν τα Δωδεκάνησα από τον πρώτο μεγάλο πόλεμο.

Το Ελληνικό έθνος διακρίνεται για τη σταθερή προσήλωση του στην ειρήνη και την ελευθερία. Μόνο όταν απειλείται η ελευθερία μας, αναγκαζόμαστε να πάρουμε τα όπλα για να υπερασπιστούμε τα ιδανικά μας, την πατρίδα μας, τα πάτρια εδάφη.  

Ο Ελληνικός λαός δεν επεδίωξε τον Ελληνοιταλικό πόλεμο κι ας η Βόρειος Ήπειρος ήταν άδικα δοσμένη στους Αλβανούς και τα Δωδεκάνησα υπό Ιταλική κατοχή. Όταν όμως ο φασίστας Μουσολίνι, ζήτησε τα κλειδιά της Ελλάδας, η απάντηση ήταν ξεκάθαρη: ένα βροντερό ΟΧΙ. Ένα ΟΧΙ που με τη βοήθεια της Μεγαλόχαρης, έγινε πολεμική ιαχή στα βουνά της Ηπείρου, στα οχυρά της Μακεδονίας και στη λεβεντογέννα Κρήτη. Το έπος των Ελλήνων, το ηρωικό ΟΧΙ, δεν ήταν απλά μια πολιτική δήλωση. Έμελλε να είναι ένας πολύχρονος αγώνας στην κατεχόμενη Ελλάδα, στην έρημο της Βόρειας Αφρικής και στο μέτωπο της Ευρώπης. Σ’ αυτό το μεγάλο έπος είχε και η μικρή Κύπρος μας τη συμβολή της. Κύπριοι πολέμησαν στον Ελληνικό στρατό στην Πίνδο και στην Αίγυπτο, ενώ εκατοντάδες κατατάγηκαν στον Αγγλικό στρατό, συγκροτώντας το Κυπριακό Σύνταγμα.

Τριάντα επτά χιλιάδες Κύπριοι, πήραν μέρος στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Αριθμός υπερβολικά μεγάλος αν ληφθεί υπόψη ότι αντιπροσωπεύει περίπου το ένα δέκατο του πληθυσμού της Κύπρου εκείνη την εποχή. Εξακόσιοι πενήντα περίπου ήταν οι Κύπριοι ήρωες νεκροί του μεγάλου πολέμου, που βρίσκονται θαμμένοι σε 47 κοιμητήρια σε 12 συνολικά χώρες.  

Το ΟΧΙ των Ελλήνων απέναντι στο Ιταλικό τελεσίγραφο, λειτούργησε ως εγερτήριο των Κυπρίων για τη μεγάλη θυσία. Μια θυσία που δεν βρήκε ανταπόκριση από τους νικητές. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός της νίκης, ο Γουίνστον Τσόρτσιλ, όταν επισκέφθηκε την Κύπρο το 1943 δήλωσε: «Πιστέψτε με, όταν αυτός ο πόλεμος τελειώσει, το όνομα της Κύπρου θα περιληφθεί στον κατάλογο εκείνων των χωρών που εξυπηρέτησαν καλά, όχι μόνο τη Βρετανική Κοινοπολιτεία, όχι μόνο τους ενωμένους λαούς που αγωνίζονται αυτήν τη στιγμή, αλλά όπως πιστεύω και τις μελλοντικές γενεές».

Κι όμως τα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων και η αναλγησία της Βρετανικής πολιτικής, επεφύλαξαν στο Ελληνικό Έθνος και στον Κυπριακό λαό και για τις επόμενες γενεές, προβλήματα, απογοητεύσεις και πίκρες. Οι Βρετανοί οδήγησαν μεταπολεμικά τον Ελληνικό λαό στο διχασμό και αρνήθηκαν στον Κυπριακό λαό την Ελευθερία και την Ένωση με τη Μητέρα Ελλάδα.

Διάβασα πριν λίγες μέρες ένα άρθρο γραμμένο από τον αείμνηστο αντιναύαρχο και αρχηγό του Ελληνικού Ναυτικού Παναγιώτη Κώνστα, για τις απώλειες και το συνολικό κόστος για τον Ελληνικό λαό από τη συμμετοχή του στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο αντιναύαρχος Κώνστα ήταν μέλος της Ελληνικής Αντιπροσωπείας στο συνέδριο της Ειρήνης στο Παρίσι το 1946.

Σύμφωνα με τον αντιναύαρχο Κώνστα το Ελληνικό Έθνος και η Ελλάδα έχασε στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όσο ελάχιστοι άλλοι λαοί και χώρες κι όχι μόνο από τους νικητές.

Η κατάληξη του κ. Κώνστα είναι επίκαιρη και έξοχα διαφωτιστική για τη γραμμή που πρέπει να ακολουθούμε στα εθνικά θέματα.

«Δυστυχώς – λέει ο αντιναύαρχος Κώνστα – εάν ανατρέξωμεν εις την ιστορίαν μας, θα ίδωμεν ότι δεν είναι η πρώτη φορά κατά την οποία η Ελλάς, πιστή εις τας συμμαχίας της, τυγχάνει τοιαύτης συμπεριφοράς παρά των Μεγάλων Συμμάχων της. Αι σελίδες της ιστορίας μας είναι γεμάται από εγκαταλείψεις της Ελλάδος κατά τα συνέδρια της Ειρήνης, υπό εκείνων οι οποίοι πολλά της ώφειλον κατά τις πολεμικές περιόδους. Ούτω δια να αναφέρωμεν μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα από τους νεότερους χρόνους: εγκαταλείπεται η Κρήτη κατά την Κρητική επανάσταση του 1866 – 1867 με αποτέλεσμα η Κρήτη να μην απελευθερωθεί τότε. Εγκαταλείπεται η Ελλάς μετά τους νικηφόρους Βαλκανικούς Πολέμους 1912 – 13 ότε είχεν απελευθερωθεί η Βόρεια Ήπειρος και υποχρεώθει να την επιστρέψει και να περιέλθει υπό τον Αλβανικό ζυγό.

Η Ελλάς εγκαταλείπεται κατά την Μικρασιατική εκστρατεία διά να υποστεί ο Ελληνισμός μίαν από τις μεγαλύτερες του καταστροφές. Και η ιστορία επαναλαμβάνεται. Εγκαταλείπεται η Ελλάς, επί των ημερών μας εις το Κυπριακόν.

Η ιστορία λοιπόν μας διδάσκει ότι οι εκάστοτε Μεγάλοι Σύμμαχοι μας δεν εθυσίασαν ποτέ το συμφέρον των δια τα συμφέροντα της πατρίδας μας – μήδε θα τα θυσιάσουν εις το μέλλον – ει μή μόνον εφ’ όσον και καθ’ όσον τα συμφέροντα εκείνων «συνταυτίζονται» και «συμβαδίζουν» με τα ιδικά μας συμφέροντα».

Τελειώνοντας το σημείωμα του ο αντιστράτηγος Κώνστα θυμίζει τη ρήση του Δημοσθένη προς τους Αθηναίους: «Βασίζεσθε εις εαυτούς υμών αυτών έστε» ήτοι πρώτα απ’ όλα να βασίζεστε στις δικές σας πλάτες.

Οι Έλληνες του ’40, με τη βοήθεια του Θεού, βασίστηκαν στις δικές τους δυνάμεις και νίκησαν.

Εμείς σήμερα, στον δικό μας αγώνα για την απελευθέρωση της Κύπρου από τον Τουρκικό ζυγό, καλούμαστε να ακολουθήσουμε αυτόν το δρόμο. Το δρόμο της αυτογνωσίας, της ανεξαρτησίας και της αυτοδυναμίας. Το δρόμο της ενότητας και της τιμής. Δεν μπορούμε να περιμένουμε σταθερή φιλία και συμπαράσταση από τις ξένες δυνάμεις, παρά μόνο όσο τα δικά τους συμφέροντα εξυπηρετούνται.

Σε λίγες μέρες είναι πολύ πιθανόν να βρεθούμε ως πολιτική ηγεσία, αλλά κυρίως ως Κυπριακός λαός, ενώπιον αφόρητων πιέσεων από τους άσπονδους φίλους μας, το διεθνή παράγοντα και τις ανίερες συμμαχίες, στις εν εξελίξει συνομιλίες για τη λύση του Κυπριακού.

Οφείλουμε να αντλήσουμε δύναμη, θάρρος και αποφασιστικότητα από το έπος του ’40 και τη νίκη των Ελλήνων. Εμείς εδώ στην Αγία Τηλλυρία ξέρουμε από πείσμα και φρόνημα υψηλό. Δεν υποχωρούμε εμείς, δεν παραδίδουμε τη γης μας στον εισβολέα.

Όποιος κι αν είναι ο εχθρός, όποιοι κι αν είναι οι μέθοδοι του κι όποιες κι αν είναι οι επιδιώξεις του, εμείς δεν θα υποχωρήσουμε, δεν θα παραδοθούμε.

Στους εχθρούς της ελευθερίας της πατρίδας μας, που απειλούν να μας αλυσοδέσουν σε νέα σκλαβιά, εμείς θα απαντήσουμε με το ηρωικό ΟΧΙ των Ελλήνων του έπους του ’40.

Ζήτω η Ελευθερία.

Ομιλία στον εορτασμό της εθνικής εορτής της 28ης Οκτωβρίου 2013 στην Τηλλυρία

Συμπατριώτες, συμπατριώτισσες,

Έλληνες και Ελληνίδες της Τηλλυρίας,

Τιμούμε σήμερα την 28^η Οκτωβρίου, τη μεγάλη ώρα του απανταχού Ελληνισμού, τότε που αντιμετωπίσαμε το τέρας του χιτλεροφασισμού με απαράμιλλη ανδρεία και ηρωισμό.

Η σημερινή επέτειος μας θυμίζει και μας διδάσκει ταυτόχρονα ότι η ελευθερία και η δημοκρατία κατακτώνται και διατηρούνται με θυσίες, αγώνες και συνεχή προσπάθεια.

Σήμερα ο Ελληνισμός της Κύπρου καλείται να αντλήσει διδάγματα και παραδείγματα από τους Έλληνες του έπους του ’40. Η νίκη των άοπλων και πεινασμένων Ελλήνων στα κακοτράχαλα βουνά της Πίνδου, ενάντια στις υπέρτερες αριθμητικά και άρτια εξοπλισμένες μεραρχίες του Μουσολίνι, διδάσκει πως είναι δυνατόν ένας μικρός λαός να ορθώσει το ανάστημα του – με τη βοήθεια του Θεού και της Παναγίας, με όπλο το δίκαιο και την πίστη – κόντρα στους συσχετισμούς και τις πραγματικότητες.

Όταν έδειξαν οι Έλληνες του ’40 σε όλον τον κόσμο, «πως αγωνίζονται οι ήρωες», πολλοί τους αποκάλεσαν τρελούς. Πολλοί, ακόμα κι ανάμεσα στον Ελληνισμό, κάνοντας τους σώφρονες και τους λογικούς, υποδείκνυαν το παράλογο της αντίστασης και συνιστούσαν υποχώρηση και συνθηκολόγηση. Έτσι έμειναν αναπάντητες οι προκλητικές ενέργειες των Ιταλών, ο τορπιλισμός της ΕΛΛΗΣ στην Τήνο ανήμερα της Μεγαλόχαρης, ο βομβαρδισμός των Πατρών και οι προκλήσεις στην αλβανοελληνική μεθόριο.

Η πολιτική εξευμενισμού του κατακτητή ήταν και είναι αποτυχημένη και αδιέξοδη. Οδηγεί πάντα σε αποθράσυνση και έξαρση της επιθετικότητας του ισχυρού σε βάρος του ασπόνδυλου και φοβισμένου αδυνάτου.

Οι Έλληνες του ’40 το έμαθαν όταν το πρωινό της 28^ης Οκτωβρίου αναγκάστηκαν να απαντήσουν στην ιταμή προσταγή του Ιταλού πρέσβη στην Αθήνα για παράδοση και συνθηκολόγηση.

«Τιμή σ’ αυτούς που όρισαν στη ζωής τους να φυλάγουν Θερμοπύλες», κατά τον ποιητή, παρά το γεγονός ότι προβλέπουν ότι «οι Μήδοι επιτέλους θα περάσουν». Η στρατιωτική ήττα ήταν αναπόφευκτη όταν κινήθηκε εναντίον της μικρής Ελλάδας η Χιτλερική Γερμανία. Όμως κρατήθηκε ψηλά η τιμή και η αξιοπρέπεια ενός ολόκληρου έθνους. Ο ένοπλος αγώνας συνεχίστηκε στα βουνά της Ελλάδας και στην έρημο της Αφρικής, στα μέτωπα της Ευρώπης μέχρι την τελική νίκη. Το Ελληνικό Έθνος κατέγραψε ακόμα μια φορά μια λαμπρή σελίδα στην ιστορία του, την ένδοξη Ελληνική Εθνική Αντίσταση.

Η στρατιωτική ήττα δεν μετέτρεψε τους Έλληνες του ’40 σε λαό ηττοπαθή και υποταγμένο στη μοίρα του. με τσακισμένο κορμί από την πείνα και τις κακουχίες της τριπλής κατοχής, αλλά με πνεύμα και ηθικό ακμαίο, συνέχισε τον αγώνα της τιμής και αξιοπρέπειας μέχρι την Ελευθερία και τη Δικαίωση.

Ο Κυπριακός Ελληνισμός, έστω και μακριά από τον Εθνικό κορμό και υπό τον Αγγλικό ζυγό, μετείχε στη μεγάλη εξόρμηση των Ελλήνων του ’40 με την κατάταξη χιλιάδων Κυπρίων στις Ελληνικές και συμμαχικές δυνάμεις και πολεμώντας κατά του χιτλεροφασισμού. Οι Έλληνες Κύπριοι πολεμιστές, άφησαν τα ιερά σώματα τους λίπασμα ελευθερίας στα χώματα της Πίνδου, της Μέσης Ανατολής, της Ιταλίας, αντιμετωπίζοντας το φασισμό και με το όραμα της Ένωσης με την Ελλάδα, ως δίκαιης ανταμοιβής για τόσο αίμα και δάκρυ.

Όμως οι σύμμαχοι και τα συμφέροντα έδωσαν άλλη τροπή στην Ιστορία. Χρειάστηκαν κι άλλο αίμα, κι άλλες θυσίες, δάκρυα και πίκρες από τους Έλληνες της Κύπρου για τη Λευτεριά της Κύπρου. Κι ακόμα βρισκόμαστε στον ίδιο δρόμο των θυσιών αντιμετωπίζοντας τον Τούρκο εισβολέα και πρόσφατα την οικονομική καταστροφή. Σήμερα ο αγώνας για επίτευξη μιας δίκαιης και βιώσιμης λύσης του Κυπριακού απαιτεί συνέπεια, πίστη και αποτελεσματική διεκδίκηση. Δεν νοείται λύση στο Κυπριακό που να μην στηρίζεται στις αρχές του Διεθνούς Δικαίου και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αρχές για τις οποίες πολέμησαν οι Έλληνες του ’40 και οι λαοί της Ευρώπης, αντιμετωπίζοντας τον φασισμό. Απαραίτητη προϋπόθεση για τη λύση του Κυπριακού που επιδιώκουμε είναι ο σεβασμός όλων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων για όλους τους Κυπρίους σε μια κοινή πατρίδα χωρίς ξένους στρατούς και βάσεις, εγγυήσεις και επεμβατικά δικαιώματα.

Αγωνιζόμαστε ενάντια στην κατοχή, για την επικράτηση του δικαίου και την εξεύρεση μιας δίκαιης και βιώσιμης λύσης του Κυπριακού, που να απελευθερώνει το λαό και τον τόπο μας από τα δεσμά της κατοχής.

Δυστυχώς τις κρίσιμες μέρες που περνά η πατρίδα μας η δυσμενής οικονομική κατάσταση βυθίζει την κοινωνία μας σε μαρασμό και απόγνωση. Είναι αξιοθρήνητο να εμφανίζονται στην Ελλάδα και στην Κύπρο, νοσταλγοί των φασιστικών καθεστώτων που το 1940 επιτέθηκαν στον Ελληνικό έθνος και το έθεσαν κάτω από σκληρό και εξοντωτικό ζυγό, παρά την ηρωική του αντίσταση. Αποτελεί υποχρέωση και καθήκον για κάθε αληθινό Έλληνα αλλά και για κάθε δημοκρατικό πολίτη και απαιτούμενη τιμή στους νεκρούς του αντιφασιστικού αγώνα, να απομονωθεί ο ακραίος εθνικισμός και ο νεοναζισμός.

Ας κρατήσουμε ψηλό το φρόνημα και τις αξίες μας. Με πίστη στο Θεό, ας συνεχίσουμε να διεκδικούμε το δίκαιο μας και μια ελεύθερη και δημοκρατική πατρίδα.

Συμπατριώτες, συμπατριώτισσες,

Θέλω να απευθύνω ιδιαίτερες ευχαριστίες στο Κοινοτικό Συμβούλιο Κάτω Πύργου που μου έδωσε την ιδιαίτερη τιμή να απευθύνω τον επετειακό της ημέρας του ΟΧΙ, στον ιερό τούτο χώρο του Ελληνισμού απέναντι στους αγαπημένους μας συγχωριανούς, τα ηρωικά τέκνα της Τηλλυρίας. Διότι εάν η Ελλάδα έχει την Πίνδο και τους Σουλιώτες, η Κύπρος έχει την Τηλλυρία και τους ηρωικούς τους κατοίκους. Η Κυπριακή Πίνδος βρίσκεται στη Μάλη και στο Φυλλοκάστρι. Το Κυπριακό Σούλι είναι το Μοσφίλι και το Τεπελένι, ο αγαπημένος μας Πύργος Τηλλυρίας.

Θέλω μ’ αυτήν την ευκαιρία να σας ανακοινώσω ότι έχω ήδη προτείνει στον Πρόεδρο Αναστασιάδη να κηρυχθεί το ερχόμενο έτος, το 2014, ως Έτος Τηλλυρίας, με την ευκαιρία της συμπλήρωσης των 50 χρόνων από τις μάχες του 1964. Μέσα στα πλαίσια αυτά έχω καλέσει την Κυπριακή πολιτεία, Κυβέρνηση και Βουλή, να στηρίξουν την ηρωική Τηλλυρία και τους κατοίκους της με πρακτικά και συγκεκριμένα μέτρα.

Ζητώ από την Κυπριακή πολιτεία, τιμώντας τα 50 χρόνια των μαχών της Τηλλυρίας, να αποδείξει έμπρακτα τη φιλοπατρία της και τον πατριωτισμό της. Στα μαύρα χρόνια της οικονομικής κρίσης, έχουμε μπουχτίσει από μεγάλα λόγια και διακηρύξεις για περασμένες δόξες και ηρωικούς αγώνες. Εδώ κρινόμαστε όλοι. Καλούμε, απ’ αυτό το βήμα, να τιμηθεί η Τηλλυρία και ο λαός μας, όχι με μεγάλα λόγια και παράτες, αλλά με έμπρακτα μέτρα που θα προσφέρουν στους κατοίκους της Κυπριακής Πίνδου, παιδεία, εργασία και ελπίδα.

Τα Ελληνόπουλα της Τηλλυρίας που θα παρελάσουν σε λίγο στην κεντρική οδό της κοινότητας μας, υπό τα αγαπημένα χρώματα της γαλανόλευκης, αξιούν και δικαιούνται να έχουν ένα ελεύθερο και ελπιδοφόρο μέλλον, σε μια ελεύθερη και προοδεύουσα Τηλλυρία, σε μια ελεύθερη και ενωμένη Κύπρο, της ενωμένης και δημοκρατικής Ευρώπης.

Διότι, «θέλει αρετήν και τόλμην η Ελευθερία».