Ιδού ο Κύπριος

Επειδή ως πολιτικό κίνημα, ασχολούμαστε με ανθρώπους και την κοινωνία, είναι ενδιαφέρον να δούμε τι λέει το ευρωβαρόμετρο γα τη νοοτροπία των Ελληνοκυπρίων σε σχέση με τους κατοίκους του ψευδοκράτους (οι περισσότεροι έποικοι) και με τον μέσο Ευρωπαίο.

Λοιπόν, ο Κύπριος (Ελληνοκύπριος) είναι το άτομο που ανησυχεί πρώτα και κύρια 43% για την κατάσταση του νοικοκυριού του (τον εαυτό του), έναντι 10% των Τούρκων και 16% των Ευρωπαίων. Τον απασχολεί λιγότερο η κατάσταση της χώρας, γιατί – όπως έλεγε και ένας γνωστός στατιστικολόγος – «κι’ αν χαθεί η χώρα μου, εγώ θα βρω τρόπο να τη βολέψω».

Απ’ εκεί και πέρα φαίνεται ότι ο Κύπριος ανησυχεί λιγότερο από το μέσο Ευρωπαίο για την αύξηση των τιμών (ζούμε σε εποχή αποπληθωρισμού), για την υγεία, την παιδεία και τις συντάξεις του. Το περιβάλλον – που γενικώς δεν θεωρείται και τόσο πρόβλημα και στην Ευρώπη – ο Κύπριος το κατατάσσει τελευταίο στις ανησυχίες του (για την τρομοκρατία δεν το συζητώ)!

Συμπέρασμα: Ούτε λίγο, ούτε πολύ δεν έχουμε ως Οικολόγοι, υπόθεση σε αυτήν την κοινωνία, που όχι μόνο δεν έχει περιβαλλοντικές ευαισθησίες, αλλά – το χειρότερο – την χαρακτηρίζει ένας άκρατος εγωκεντρισμός και η αγάπη για προσωπική ευημερία («my comfort zone» που λένε κάποιοι). Όμως αντέχουμε. Και προχωρούμε…

Οικολογία και Κυπριακό

Κάποιοι – καλοπροαίρετο ή κακοπροαίρετοι – κάποτε επανέρχονται στο ερώτημα: «Μα, τί σχέση έχει η Οικολογία με το Κυπριακό;».

Για μένα το θέμα είναι λυμένο από καιρό, κατά τρόπο τελεσίδικο. Η Οικολογία ως επιστήμη ασχολείται με τους κανόνες της Φύσης, τις αλυσίδες ζωής, τις τροφικές πυραμίδες, τα οικοσυστήματα μέσα στα οποία επιβιώνουν τα είδη της χλωρίδας και της πανίδας. Η Πολιτική Οικολογία μεταφέρει τις αρχές της βιωσιμότητας και του σεβασμού των κανόνων της Φύσης, στις ανθρώπινες κοινότητες και οικοσυστήματα.

Όπως λοιπόν η Φύση λειτουργεί στη βάση κανόνων της φυσικής τάξης, έτσι και οι ανθρώπινες κοινωνίες πρέπει να λειτουργούν στη βάση κανόνων και αξιών. Αυτές οι αξίες και κανόνες είναι καταγραμμένοι σε ότι λέμε αρχές της φυσικής δικαιοσύνης, αξίες του ανθρώπινου πολιτισμού και διεθνές δίκαιο.

Ερχόμαστε λοιπόν στο Κυπριακό. Αν αποδεχθούμε (και έτσι είναι) ότι είναι κυρίως πρόβλημα καταπάτησης των κανόνων, των νόμων και των ανθρώπινων αξιών, τότε η απάντηση στο αρχικό ερώτημα είναι απλή: Η Πολιτική Οικολογία οφείλει να τοποθετηθεί στην περίπτωση του Κυπριακού και να προτείνει άρση της αδικίας, επαναφορά της φυσικής τάξης πραγμάτων και σεβασμό στις ανθρώπινες (φυσικές) αξίες. Επιπλέον οφείλει να καταθέσει προτάσεις που να είναι βιώσιμες και λειτουργικές, άρα προφανώς, σύννομες και συμβατές με τις πιο πάνω αξίες και κανόνες.

Όταν διατυπώνω αυτές τις αλήθειες κάποιοι ενοχλούνται και με κατηγορούν ως «αντιομοσπονδιακό». Προφανώς αναφέρονται στην «επιδιωκόμενη λύση» (όπως λέει η πολιτική μας ηγεσία). Κατά τους αρχηγούς μας, το σύνθημα «η λύση είναι μία, η ομοσπονδία» δεν επιδέχεται αμφισβήτηση και όποιος «αφελής» τολμήσει να διατυπώσει έστω και επιφύλαξη (όπως εκείνο το «μα ο αυτοκράτορας είναι γυμνός») κινδυνεύει να χαρακτηριστεί προδότης και επικίνδυνος ταραχοποιός.

Πέρα από τα συνθήματα όμως οφείλουμε να δούμε την αλήθεια, κατάματα.

Για μένα η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία (Δ.Δ.Ο.) δεν είναι στόχος ούτε σκοπός. Είναι αποτέλεσμα οδυνηρού συμβιβασμού της λογικής, της δικαιοσύνης και της φυσικής τάξης, με τη βία και το άδικο που παρήγαγε η εισβολή, το εθνικό ξεκαθάρισμα και ο διαχωρισμός που η Τουρκία επέβαλε μετά το προδοτικό πραξικόπημα. Αποτελεί επικίνδυνο πολιτικό ολίσθημα η αναγωγή της Δ.Δ.Ο, σε επιδιωκόμενη λύση, σε διακύβευμα και ιδεατό. Η Δ.Δ.Ο. μπορεί να γίνει αποδεκτή ως κάποια βιώσιμη και στοιχειωδώς δίκαιη λύση μόνο μέσω αυστηρών προϋποθέσεων που να την απομακρύνουν από την συνομοσπονδία και να την μετατρέπουν σε ένα σύστημα εσωτερικής οργάνωσης μιας μικρής χώρας.

Αν σε αντίθεση με τις οικολογικές πραγματικότητες της Κύπρου επιμένουμε στη Δ.Δ.Ο., ως το μόνο πλαίσιο λύσης, με τη δικαιολογία ότι είναι το αποδεκτό και από κάποιους προοδευτικούς Τουρκοκύπριους – που όλο και λιγοστεύουν – και τη διεθνή κοινότητα, οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε ορισμένα βασικά στοιχεία και προϋποθέσεις που πρέπει να χαρακτηρίζουν τη λύση του Κυπριακού:

·              Η λύση πρέπει να προνοεί ένα κράτος, με μία και μοναδική διεθνή προσωπικότητα, ένα λαό και μία ιθαγένεια, μία ενιαία οικονομία, κοινωνία και οικοσύστημα, δίκαιη εκπροσώπηση των εθνικών κοινοτήτων στα συλλογικά όργανα διοίκησης σε ένα κράτος δικαίου, σύστημα δικαιοσύνης βασισμένο στις ευρωπαϊκές αρχές και τους μηχανισμούς ασφάλειας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

·              Η αποχώρηση των τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων είναι απαραίτητο να γίνει πριν από τη λύση. Επιβάλλεται η κατάργηση όλων των ξένων εγγυήσεων, των επεμβατικών δικαιωμάτων και των Βρετανικών Βάσεων.

·              Λυδία λίθος της λύση του Κυπριακού αποτελεί η κατοχύρωση του δικαιώματος όλων των προσφύγων – Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων – να επιστρέψουν στις εστίες τους.

·              Ο εποικισμός είναι έγκλημα πολέμου. Ως θέμα αρχής λοιπόν κανένας Τούρκος έποικος δεν μπορεί να νομιμοποιηθεί πριν από τη λύση του Κυπριακού ή μέσα από τις πρόνοιες της συμφωνίας.

·              Ο γεωγραφικός διαχωρισμός των Κυπρίων με βάση την καταγωγή ή τη θρησκεία, όπως προβλέπουν τα σχέδια των ξένων (π.χ. Γκάλι, Ανάν), δεν μπορεί να στηρίξει μια ειρηνική προοπτική για την Κύπρο και την περιοχή και συνεπώς δεν πρόκειται να εξυπηρετήσει τα καλώς νοούμενα συμφέροντα των Ελληνοκύπριων και των Τουρκοκύπριων αλλά μόνο τα σχέδια της Τουρκίας.

·              Τέλος ο σεβασμός των ανθρωπίνων και πολιτικών δικαιωμάτων των πολιτών, η αξιοπρέπεια, η κοινωνική δικαιοσύνη, η ανεξαρτησία και η κατάργηση κάθε ξένης επέμβασης και επιβουλής είναι κύρια και απαραβίαστα στοιχεία της οικολογικής προσέγγισης της λύσης του Κυπριακού προβλήματος.

Η πολιτική Οικολογία προτείνει μια δίκαιη και αρμονική σχέση ανάμεσα στον άνθρωπο και τη φύση. Δικαιούμαστε μια δίκαιη βιώσιμη σχέση ανάμεσα στους ανθρώπους του τόπου μας, συνεπώς μια δίκαιη και βιώσιμη λύση του Κυπριακού.

Ες γην εναλίαν, Καρπασία

«Η δική μου πατρίδα έχει μοιραστεί στα δυό, ποιό από τα δύο κομμάτια πρέπει ν’ αγαπώ».

Το γνωστό στίχο της τουρκοκύπριας ποιήτριας Νεσιέ Γιασίν μας υπενθύμισε ο Πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου κ. Μπούζεκ, στην κατά γενική ομολογία αορίστου γενικού περιεχομένου ομιλία του ενώπιον της Βουλής των Αντιπροσώπων. Φρόντισε βεβαίως να σημειωθεί ότι το σχετικό ποίημα μελοποιήθηκε από τον αείμνηστο Μάριο Τόκα. Αυτό που ήθελε να μας πει ο Ευρωπαίος πολιτικός είναι ότι Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε το νησί μας ως κοινή μας πατρίδα. Άλλωστε, στην Ευρώπη υποτίθεται ότι προσπαθούν να οικοδομήσουν τη λεγόμενη ευρωπαϊκή συνείδηση μέσα από μηχανισμούς ενοποίησης. Αφού λοιπόν – καλά κακά – έχουμε ενταχθεί στο «Ευρωπαϊκό γίγνεσθαι», το οποίο χαρακτηρίζεται από μια δυναμική ενοποίησης, πώς μπορούμε να ανεχθούμε τη διαίρεση της Κύπρου;

Εμείς κ. Μπουζέκ; Εμάς ρωτάτε κύριε πρόεδρε του Κοινοβουλίου της Ενωμένης Ευρώπης; Μήπως είναι καιρός να κοιταχθείτε στον καθρέφτη και να απευθύνετε το ερώτημα στον εαυτό σας και στους παραστεκάμενους σας κυρίους και κυρίες (π.χ. του κ. Φούλε μας);

Αυτά, κι άλλα παρόμοια βασάνιζαν τη σκέψη μου, καθώς το μικρό OPEL έτρεχε στον φρεσκοασφαλτοστρωμένο δρόμο που καρατομούσε τη φύση εκεί στη βόρεια ακρογιαλιά του νησιού μας. Δίπλα μου ο Μουράτ, ο Γενικός Γραμματέας στο κόμμα Νέα Κύπρο (με ιδρυτή τον παλαίμαχο Τουρκοκύπριο πολιτικό Αλπάυ Ντουρτουράν), μου εξηγούσε πόσο εγκληματικά συμπεριφέρονται απέναντι στους ανθρώπους και το περιβάλλον οι εγκάθετοι της Άγκυρας. Ειλικρινά, διαπίστωσα ότι δεν συγκρίνεται ο βαθμός εγκληματικής αδιαφορίας που χαρακτηρίζει τις λεγόμενες αρχές του ψευδοκράτους με όλα τα στραβά και τα ανάποδα (και είναι πολλά), των κυβερνήσεων της Κυπριακής Δημοκρατίας, στα θέματα της διαχείρισης του περιβάλλοντος και στο σεβασμό της Φύσης,

Η περιβαλλοντική αποστολή μας ξεκίνησε από την περιοχή του κατεχόμενου χωριού Δαυλός στη βόρεια ακτή της Κύπρου. Εκεί διεξάγονται οδικά έργα μεγάλης έκτασης που καταστρέφουν το παράκτιο περιβάλλον, τέμνουν τη φυσική ροή των ρεμάτων και τις διόδους των όμβριων νερών, ενώ τεράστιοι όγκοι από λατομικά υλικά χρησιμοποιούνται κατά τρόπο αντιπεριβαλλοντικό. Είναι προφανές ότι το έργο πραγματοποιείται χωρίς περιβαλλοντικό σχεδιασμό και αποτελεί μια τεράστια πληγή για το περιβάλλον. Ο δρόμος αυτός κατασκευάζεται για να διευκολυνθεί στη συνέχεια η περαιτέρω παράνομη οικιστική ανάπτυξη τουριστικών καταλυμάτων (ξενοδοχεία, διαμερίσματα, επαύλεις κ.ο.κ). Στο βάθος, στην κορυφογραμμή της οροσειράς του Πενταδακτύλου ξεχωρίζει ο «βράχος του φονιά» με ευδιάκριτο το τραύμα από την εντατική λατόμευση.

Η ίδια κατάσταση επικρατεί και σε ένα καινούργιο έργο στον οδικό άξονα των κατεχόμενων χωριών Γιαλούσα – Ριζοκάρπασο. Τα κατασκευαστικά έργα γίνονται μέσα σε περιοχές προστασίας της φύσης (κρατικό δάσος), δίπλα από περιοχές ωοτοκίας των προστατευόμενων πράσινων χελώνων (chelonia mydas) και σε δάσος προστατευόμενης μεσογειακής βλάστησης (μακί).

Στην ίδια περιοχή, κατασκευάζεται μεγάλη μαρίνα και ξενοδοχείο (μεταξύ Γιαλούσας – Ριζοκαρπάσου) σε μια περιοχή φυσικής καλλονής, χωρίς μελέτη επιπτώσεων στο περιβάλλον και χωρίς καμμιά απολύτως έγνοια για την καταστροφή.

Τέλος η αποστολή μας κατέληξε στην περιοχή του Άγιου Φίλωνα και Παναγίας Αφέντρικας όπου το Αμερικάνικο Πανεπιστήμιο Κερύνειας σχεδιάζει την κατασκευή εγκαταστάσεων μέσα σε αρχαιολογικό χώρο, περιοχή προστασίας της φύσης και βιότοπο των άγριων γαϊδουριών της Καρπασίας.

Τέτοια κατασκευαστικά έργα που προωθούνται στην κατεχόμενη χερσόνησο της Καρπασίας και που στοχεύουν στην αλόγιστη και καταστροφική ανάπτυξη, χωρίς καμιά απολύτως έγνοια για το περιβάλλον, είναι καταδικαστέα.

Εμείς, δηλαδή εγώ και ο Μουράτ, θα καλέσουμε το κύριο Μπούζεκ, τον κ. Μπαρόζο, τον κ. Φούλε και κάθε κύριο Ευρωπαίο πολιτικό που κόπτεται για το περιβάλλον, να κάνουν κάτι γι’ αυτό. Εμείς, ως Κύπριοι που αγαπούμε την πατρίδα μας, «και τα δύο κομμάτια», όπως λέει η ποιήτρια Γιασίν, δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι περισσότερο αφού η πατρίδα μας έχει μοιραστεί στα δυό από τα κατοχικά στρατεύματα της Ευρωπαϊκής (κατά τους κυρίους αυτούς) Τουρκίας.

Από την Καρπασία – όπου διαψεύδονται οι πολιτικές διακηρύξεις των μεγάλων κρατών – χαιρετίσματα κύριε Μπούζεκ.