Φράουλες Τηλλυρίας

Στη δεκαετία του ’60 τα πράγματα ήταν κάπως αλλιώς. Για παράδειγμα, οι φράουλες. Εμείς στην οικογένεια μας, για να φάμε φρέσκες φράουλες έπρεπε να περιμένουμε να ‘ρθει ο Μάρτης, να βγουν τα τουρκάκια του Λιμνίτη στο δρόμο – εκεί στη στροφή των Αμμαδκιών -  για να γευτούμε την γλυκόπικρη γεύση τους. Όταν τώρα βλέπω αυτές  τις τεράστιες φράουλες στα καφάσια των υπεραγορών συχνά συλλαμβάνω τον εαυτό μου να αναπολεί τις Τηλλυριώτικες φράουλες, τα τουρκάκια και τον καιρό που από την Λευκωσία στον Πύργο δεν πήγαινες με... διαβατήριο.

Αυτά – και άλλα πολλά – με βασάνισαν φρικτά όταν προσπάθησα να ακολουθήσω την Υψηλού Επιπέδου Επιτροπής Επαφής του Ευρωκοινοβουλίου με τους Τουρκοκύπριους πρόσφατα στον Κάτω Πύργο. Όμως αλλιώς εξελίχθηκαν τα πράγματα...

Η δέσμευση του Επιτρόπου Διεύρυνσης κ. Φούλε και του αντιπροέδρου του Ευρωκοινοβουλίου και προέδρου της εν λόγω επιτροπής κ. Ρούτσεκ ότι θα επισκεφθούν τον Κάτω Πύργο και θα εξετάσουν τα προβλήματα λειτουργίας του οδοφράγματος Λιμνίτη, δεν εκπληρώθηκε. Όχι τυχαία. Είναι προφανές ότι η ματαίωση της επίσκεψης της Υψηλού Επιπέδου Επιτροπής Επαφής του Ευρωκοινοβουλίου με τους Τουρκοκύπριους στον Κάτω Πύργο έχει σχέση με τις ευθύνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε σχέση με την τροποποίηση του κανονισμού της Πράσινης Γραμμής κατά τρόπο που θα τον κάνει πιο λειτουργικό και αποτελεσματικό όσον αφορά τους κατοίκους Τηλλυρίας αλλά προφανώς και άλλων περιοχών της Κύπρου.

Μια τέτοια εξέλιξη – δηλαδή η πιο αποτελεσματική λειτουργία του κανονισμού της Πράσινης Γραμμής – δημιουργεί προφανώς πρόβλημα στην προώθηση του απευθείας εμπορίου. Αντίθετα οι Ευρωβουλευτές έμειναν μόνο με την εντύπωση της επίσκεψης στο Λιμνίτη. Εκεί εντεχνώς και επιτακτικά ετέθη ενώπιον τους από τον εγκάθετο του κατοχικού καθεστώτος, εκπρόσωπο τάχα των καλλιεργειών φράουλας, το αίτημα όπως διευκολυνθεί η απευθείας εξαγωγή της παραγωγής της φράουλας Τηλλυρίας στην Ευρώπη.

Το αίτημα ετέθη με πολλή επιμονή και παράπονο, συνοδευόμενο από πρόσκληση στο ετήσιο φεστιβάλ φράουλας στο Λιμνίτη – όπου ανακοινώθηκε χθες – που επαναρχίζει φέτος μετά από διακοπή αρκετών χρόνων αφού χρηματοδοτείται με 17.000 ευρώ από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Συνεπώς στο τέλος της ημέρας η αποστολή των Ευρωβουλευτών αντί να μεταβεί στον Κάτω Πύργο και να ακούσει για τον κανονισμό της Πράσινης Γραμμής και για τον απαράδεκτο αποκλεισμό της Τηλλυρίας από τη διατήρηση του στρατιωτικού οχυρού στα Κόκκινα, άκουσε και προώθησε το αίτημα των Τουρκοκύπριων παραγωγών της φράουλας για απευθείας εμπόριο.

Την επόμενη μέρα ο κ. Ροτσέκ ανέλαβε ουσιαστικά την ευθύνη για τη ματαίωση της αποστολή των Ευρωβουλευτών στον Κάτω Πύργο. Ήταν λέει ένα τυπικό πρόβλημα χωρίς πολιτικές προεκτάσεις. Το έκανε όχι γιατί είχε τη διάθεση να ομολογήσει τα πραγματικά κίνητρα των ενεργειών των Ευρωβουλευτών. Όχι. Το έκανε για να αθωώσει από κάθε ευθύνη το κατοχικό καθεστώς και να το αποδεσμεύσει από τυχόν ευθύνες. Από την άλλη κατέθεσε μια πρωτοφανή άποψη: Η κατοχική γραμμή να μετατραπεί σε σκληρό σύνορο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και να εφαρμοστεί η Συνθήκη του Σέγκεν. Δηλαδή να γίνει ακόμα πιο δύσκολη η διέλευση μέσω της Πράσινης Γραμμής και των ανθρώπων. Από την άλλη ζητούν να ανοίξουν οδοφράγματα. Δηλαδή συνοριακές δίοδοι, που θα εμπεδώνουν την κατοχή και τη διχοτόμηση. Όλες αυτές οι θέσεις και οι προτάσεις ένα μόνο στόχο έχουν: να ενισχύσουν σε πρώτο στάδιο την Τουρκική απαίτηση για απευθείας εμπόριο και σε δεύτερο στάδιο να παγοποιηθεί η Τουρκική κυριαρχία στην Κύπρο μέσω του κατοχικού προτεκτοράτου.

Δυστυχώς, οι διαμαρτυρίες κάποιων Ελληνοκυπρίων για την λαθρομετανάστευση μέσω της κατοχικής γραμμής αλλά και οι δικαιολογημένες  αντιδράσεις για την στρέβλωση της αγοράς από προϊόντα που προέρχονται από τα κατεχόμενα (π.χ. ντομάτες, πατάτες, τούβλα κλπ), ενισχύουν τα επιχειρήματα υπέρ του απευθείας εμπορίου.

Καθώς τελειώνει αυτό το χρονογράφημα, η μνήμη της γλυκόπικρης γεύσης της φράουλας όλο και περισσότερο πικρίζει. Όπου κι αν κοιτάξεις αυτή η χώρα σε πικραίνει. Πικρές φράουλες, πικρές πραγματικότητες.

Δρ. Ιχσάν Αλή, ο πρωτοπόρος

Φέτος συμπληρώνονται 32 χρόνια (8/11/78) από το θάνατο του Τουρκοκύπριου πολιτικού Δρ. Ιχσάν Αλή ο οποίος αντιστάθηκε στον εθνικό διαχωρισμό, την μισαλλοδοξία και τον φανατισμό, στα σκληρά χρόνια των διακοινοτικών συγκρούσεων, στην αρχή της ζωής της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Στόχος της πολιτικής του υπήρξε πάντοτε η ειρηνική συμβίωση των δύο κοινοτήτων. Πάλεψε γι’ αυτή του την πεποίθηση κατά τη διάρκεια όλης του της ζωής και μάλιστα ερχόμενος πολλές φορές σε σύγκρουση με την αποικιοκρατική διοίκηση, με τη σοβινιστική τουρκοκυπριακή ηγεσία αλλά και με τους εθνικιστικούς κύκλους των Ελληνοκυπρίων.  

Ο Δρ Ιχσάν Αλή αγωνίστηκε με αγάπη για το ταλαιπωρημένο και μαρτυρικό νησί μας, το δικό του νησί. Η μοίρα της Κύπρου μας ήταν η κύρια έγνοια του και το απέδειξε υψώνοντας πάντα τη φωνή του προς υπεράσπιση της δικαιοσύνης και ανεξαρτησίας του νησιού.

Ως γνήσιος Κύπριος πίστευε έντονα ότι όλοι οι Κύπριοι ανεξαρτήτως θρησκείας και γλώσσας, πρέπει να ζουν μαζί ειρηνικά με αμοιβαία κατανόηση και φιλία. Ο Δρ Ιχσάν Αλή ήταν ειρηνοποιός και μεγάλος αγωνιστής της ειρηνικής συμβίωσης.

Σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, αντιλαμβανόμαστε την αξία και τη σημασία των αγώνων αυτού του ανθρώπου, ο οποίος είχε τη διορατικότητα, πρώτος, να συνειδητοποιήσει ότι η Κύπρος είναι ένας πολύ μικρός χώρος για να έχει την ‘πολυτέλεια’ της διαίρεσης και του διαχωρισμού.

Αυτή τη συνείδηση, ο Ιχσάν Αλί τη μετουσίωσε σε πράξη με τους συνεχείς αγώνες του για τη διαφύλαξη της κρατικής οντότητας, της ανεξαρτησίας και εδαφικής ακεραιότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας, της κοινής μας πατρίδας, μιας πατρίδας που χωρεί όλα τα παιδιά της, ανεξάρτητα από καταγωγή ή θρησκεία.

Ο Ιχσάν Αλί είχε ολοκληρωμένη αντίληψη για την εξωκυπριακή συνωμοσία που στόχευε στη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Κατονόμαζε την Άγκυρα ως την πηγή της συνωμοσίας κατά της Κύπρου και καθόριζε ως συνένοχο το βρετανικό παράγοντα, ιδιαίτερα την περίοδο μετά την ανεξαρτησία. Επίσης, μετά την εγκαθίδρυση της δικτατορίας στην Ελλάδα, θεωρούσε τη Χούντα ως θανάσιμο εχθρό της ανεξαρτησίας και της ενότητας του κυπριακού Κράτους.

Παραθέτω ένα μικρό απόσπασμα από το τηλεγράφημα του Ιχσάν Αλί στις 8 Δεκεμβρίου του 1965 προς τον τότε Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών.

Αναφέρει λοιπόν: «Αναμφισβήτητα οι Τούρκοι της Κύπρου κινδυνεύουν από τους Τούρκους τρομοκράτες και όχι από τους Έλληνες όπως ισχυρίστηκε ο Τούρκος Αντιπρόσωπος στα Ηνωμένα Έθνη. Όλοι οι Τούρκοι, πλην των τρομοκρατών, επιθυμούν αρμονική συμβίωση με τους Έλληνες και ανυπομονούν να ακούσουν την απόφαση των Ηνωμένων Εθνών ότι υποστηρίζουν την εφαρμογή της εκθέσεως Πλάζα και ότι καταδικάζουν κάθε ξένη επέμβαση».

Ως Οικολόγοι εκ πεποιθήσεως ασπαζόμαστε τις αρχές για τις οποίες αγωνίστηκε ολόκληρη τη ζωή του ο Δρ. Ιχσάν Αλί. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο υπέβαλα από το 2003 πρόταση νόμου για καθιέρωση από την Κυπριακή Πολιτεία της 8^ης Νοεμβρίου ως ημέρας μνήμης για τον Ιχσάν Αλή αφιερωμένη στη συμφιλίωση και τη συνύπαρξη των δύο μεγαλύτερων εθνικών κοινοτήτων του λαού μας. Είναι άξιον απορίας γιατί όλοι όσοι κόπτονται για την επαναπροσέγγιση, όλοι όσοι είναι οπαδοί της «λύσης», όλοι όσοι μας μιλούν για εκσυγχρονισμό, αγνοούν την πρότασή μου. Μήπως γιατί τους βολεύει; Μήπως γιατί δεν θέλουν να αναδειχθεί μια άλλη φωνή από την Τουρκοκυπριακή κοινότητα διαφορετική από τον Φερτί Σογιέρ και τον Μεχμέτ Ταλάτ με τους οποίους οι κύριοι αυτοί συναγλείφονται συστηματικά;

Η πολιτική της συμφιλίωσης πρέπει να αποτελεί κατά την άποψη μου βασική επιδίωξη του κάθε Κύπριου πατριώτη που αγωνίζεται να απαλλάξει τη χώρα μας από τα δεινά που προκάλεσε η Τουρκική εισβολή, πάντα όμως σε ένα πλαίσιο αρχών δικαιοσύνης.

Θα κλείσω αυτή τη σύντομη αναφορά στον Δρ. Ιχσάν Αλή με ένα απόσπασμα από συνέντευξη που παραχώρησε στο ΡΙΚ τον Δεκέμβριο του 1964 «Πρέπει να παραδεχθούμε ότι σήμερα είναι καθήκον όλων μας,  των Ελλήνων, των Τούρκων, των Αρμενίων και των Μαρωνιτών να συνεργαστούμε για να ελευθερώσουμε αυτό τον τόπο που είναι η μητέρα- η πατρίδα όλων μας».

Πανηγυρική Δοξολογία για την Εθνική Επέτειο της 28ης Οκτωβρίου στον Κάτω Πύργο

Ομιλία Βουλευτή Κινήματος Οικολόγων Περιβαλλοντιστών

κ. Γιώργου Περδίκη

Έλληνες και Ελληνίδες

της ηρωικής Τηλλυρίας,

Συμπατριώτες και συμπατριώτισσες,

Σήμερα 28 Οκτωβρίου. Ημέρα λαμπρή. Εθνική Εορτή των Ελλήνων. Συγκεντρωθήκαμε – με μπροστάρη τη νεολαία της Άγιας Τηλλυρίας – στον ιερό αυτό χώρο για να αποτίσουμε φόρο τιμής στους αθάνατους ήρωες του έπους του ’40 αλλά και των αγώνων σε όλα τα μέτωπα του αντιφασιστικού αγώνα του ’40 – ’44 και του έπους της Εθνικής Αντίστασης. Βεβαίως οι ήρωες δεν χρειάζονται και δεν απαιτούν χειροκροτήματα. Ούτε επαιτούν για ευχαριστίες και χειροφιλήματα, όπως συχνά βλέπουμε τους σημερινούς άρχοντες να επιζητούν. Οι ήρωες μας, άρχοντες της εθνικής τιμής και του αγωνιστικού χρέους, δεν χρειάζονται χειροκροτητές, προσκυνητές και προσκυνημένους, κόλακες και ρήτορες. Η μνήμη τους τιμάται με αγώνες. Για να γυρίσει και να λάμψει ο ήλιος σ’ αυτήν την τραχιά κόγχη γης που τη λέμε πατρίδα, που τη λένε Ελλάδα, «θέλει νεκρούς χιλιάδες να ‘ναι στους τροχούς, θέλει κι οι ζωντανοί να δίνουν το αίμα τους», λέει ο ποιητής.

Αγαπητοί συμπατριώτες/τισσες,

Τέτοιου είδους και ύψους εθνικοί επέτειοι επιβάλλουν περισυλλογή και προβληματισμό. Εδώ ταιριάζει το μήνυμα μιας παλιάς παροιμίας που λέει ότι «όταν κάποιος δεν ξέρει που πηγαίνει, τουλάχιστον να ξέρει από πού έρχεται». Σε εποχές λοιπόν σαν αυτή που ζούμε, όπου υπάρχει τόση σύγχυση, αποπροσανατολισμός και απόγνωση περί τα εθνικά θέματα, καλό είναι να μαθαίνουμε την ιστορία μας. Πέρα λοιπόν από την πρέπουσα τιμή στους ωραίους αγώνες των Ελλήνων του ’40 – ’44, αξίζει να εμβαθύνουμε στα γεγονότα της εποχής και να εξάξουμε χρήσιμα συμπεράσματα.

1^ον Συμπέρασμα: Η ανοχή τρέφει την επιθετικότητα των εχθρών μας.

Η επίθεση των μεραρχιών του Μουσολίνι την πρωία της 28^ης Οκτωβρίου δεν ξεκίνησε εκ του μηδενός. Προηγήθηκε μια σειρά προκλήσεων με εμφανέστερη τον άνανδρο τορπιλισμό της ΕΛΛΗΣ λίγους μήνες προηγούμενα, ανήμερα της Παναγίας στο λιμάνι της Τήνου.

Η ειρηνική και αδύναμη ελληνική κυβέρνηση, πίστεψε ότι θα απέφευγε την απευθείας σύγκρουση με το τέρας του φασισμού. Ξέρετε ότι ακόμα κι όταν ο ελληνικός λαός πολεμούσε στην Πίνδο και στην Βόρεια Ήπειρο, η κυβέρνηση του Μεταξά αρνήθηκε την απόβαση συμμαχικών δυνάμεων στην Ελλάδα. Προς μάτην.

Το γερμανοιταλικό τέρας δεν επηρεάστηκε από την πολιτική του καλού παιδιού. Κανένα φασιστικό τέρας, σε καμιά εποχή της ιστορίας αντιμετωπίζει με σεβασμό το θύμα του, όταν αυτό καταφεύγει στον εξευμενισμό και την ανοχή. Αυτή είναι μια μόνιμη καταστροφική επιλογή, που οδηγεί πάντα σε περαιτέρω περιπέτειες.

2^ον Συμπέρασμα: Η ενότητα σώζει.

Οι Έλληνες του έπους του σαράντα, οι Έλληνες που πολέμησαν στο μέτωπο της Μέσης Ανατολής και της Ευρώπης, οι Έλληνες της Εθνικής Αντίστασης, δεν αγωνίζονταν για το κόμμα τους, ούτε για τον Βασιλέα, ούτε για τον Μεταξά. Είχαν βρει τη συνταγή της ενότητας. Με μόνο οδηγό την πίστη στην Παναγία και στην Πατρίδα, μεγαλούργησαν.

Όταν λοιπόν οι σημερνοί μας ηγέτες επικαλούνται την ενότητα, οφείλουν να προτάξουν ιδανικά και όχι πρόσωπα. Ενότητα και αγώνες δεν γίνονται πέριξ προσώπων, κομμάτων ή ιδεολογιών αλλά με βάση ευρύτερα αποδέκτες αξίες και ιδανικά. Ας το έχουν υπόψη τους οι σημερινοί ηγέτες αν θέλουν να οδηγήσουν το λαό μας σε μια νέα εποποιία.

3^ον Συμπέρασμα: Οι αγώνες κερδίζονται όχι μόνο στα πεδία των μαχών αλλά και  με διεκδίκηση τον καιρό της ειρήνης

Στην Βόρεια Ήπειρο οι Έλληνες νίκησαν. Νίκησαν πολεμόντας στα μέτωπα του ’40 – ’44. Το Τεπελάνι, το Αργυρόκαστρο, η  Κορυτσά, οι Άγιοι Σαράντα, έμειναν όμως πέραν των εθνικών συνόρων. Τους λόγους όλοι τους γνωρίζουμε. Όταν χάθηκε η μυστική συνταγή της ενότητας, όταν στρέψαμε τα όπλα ο ένας Έλληνας εναντίον του άλλου Έλληνα, όταν οι μισοί Έλληνες κυνηγήθηκαν από τους άλλους μισούς και όλοι έλεγαν ο ένας τον άλλον «Προδότη», τότε δεν έμεναν περιθώρια διεκδίκησης.

Οι αιματηρές νίκες στα πεδία των μαχών δεν αξιοποιήθηκαν τον καιρό της Ειρήνης. Στην ιστορία των λαών συμβαίνει πολλές φορές οι νικητές των μαχών να βγαίνουν ηττημένοι από τις αίθουσες των διασκέψεων και των συνομιλιών.

Συμπατριώτες, συμπατριώτισσες,

Ας διακόψουμε όμως την ιστορική μας περισυλλογή σ’ αυτό το σημείο. Ελπίζω να έχουμε μάθει πολλά από το μεγάλο έπος του ’40 – ’44, να έχουμε διδαχθεί το χρέος και το φρόνημα, αλλά και την φρόνηση, την επιμονή, την αποφασιστικότητα. Μα προπαντός, τη σημασία της ενότητας με προσήλωση σε αξίες και ιδανικά.

Αυτό είναι το μήνυμα της ημέρας.

Αυτό είναι το μήνυμα που ανθίζει ως κρίνος γαλανόλευκος στο μυρωμένο μνήμα των νεκρών παλικαριών του έπους του ’40 – ’44.

Αυτό είναι και το δικό μας χρέος.

Άδικη και προσβλητική η προεδρική κατσάδα κατά των κατοίκων Τηλλυρίας

Δήλωση Γιώργου Περδίκη

Παρακολούθησα με ιδιαίτερη λύπη και απογοήτευση τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να κατσαδιάζει τους συμπατριώτες μου κατοίκους της Τηλλυρίας επειδή έθεσαν κατά την χθεσινή επίσκεψη του στον Κάτω Πύργο, τα δικαιολογημένα τους αιτήματα, πολλά από τα οποία αποτελούν μέρος προηγούμενων συμφωνηθέντων με το κατοχικό καθεστώς, τα οποία ουδέποτε εφαρμόστηκαν (για παράδειγμα, η απρόσκοπτη διέλευση των ασθενοφόρων αποτελεί συμφωνία μεταξύ Ταλάτ – Χριστόφια).

Όσον αφορά το αίτημα της διάνοιξης των οδοφραγμάτων Κοκκίνων και την αποστρατικοποίηση του στρατιωτικού θύλακα, υπενθυμίζω ότι ήταν από την αρχή (2003) μέρος των αιτημάτων των Ελληνοκύπριων και Τουρκοκύπριων κατοίκων της Τηλλυρίας. Δεν είναι καινούργιο αίτημα. Κατ’ ακρίβειαν ο Λιμνίτης έκλεισε για τους Ελληνοκύπριους το 1974 ενώ τα Κόκκινα από το 1963. Όταν λέμε για 46χρονη απομόνωση εννοούμε και τα οδοφράγματα Κοκκίνων. Άλλωστε εμείς ξέρουμε η Τηλλυρία αναπνέει με δύο πνεύμονες. Ο ένας είναι η πρωτεύουσα Λευκωσία και ο άλλος η επαρχία και η πόλη της Πάφου.

Τέλος, θέλω να υπενθυμίσω ότι το θέμα της διευθέτησης της διέλευσης των εμπορευμάτων και των αγροτικών προϊόντων δεν τέθηκε μόλις χθες. Ήταν εκεί από την αρχή της έναρξης των διαπραγματεύσεων για τη διάνοιξη του οδοφράγματος. Τώρα, γιατί τόσους μήνες (και χρόνια) δεν έγιναν ποτέ οι αναγκαίες ενέργειες για τροποποίηση του κανονισμού της Πράσινης Γραμμής, μόνο ο Πρόεδρος μπορεί να το εξηγήσει.

Επίσης ο κύριος Πρόεδρος οφείλει να μας εξηγήσει γιατί το οδόφραγμα λειτουργεί με αποσπασμένο προσωπικό της Αστυνομίας και του Τμήματος Τελωνείων και γιατί δεν έχει ολοκληρωθεί η πρόληψη επιτόπιου προσωπικού. Έτσι η Κυπριακή Δημοκρατία θα επωμιστεί ένα τεράστιο ποσό σε υπερωρίες και θα ταλαιπωρούνται οι εργαζόμενοι. Ταυτόχρονα η ανεργία και η υποαπασχόληση πλήττει την περιοχή Τηλλυρίας.

Επίσης ο Πρόεδρος πρέπει να μας εξηγήσει γιατί «επιτρέπει» στους Τουρκοκύπριους και στον ίδιο τον Έρογλου, να αξιοποιούν την χθεσινή τελετή για να προβάλουν τα αιτήματα τους (ακόμη και τα πλέον παράλογα όπως η επέκταση της κατοχής μέσα στις Βρετανικές Βάσεις στην περιοχή Πύλας – Περγάμου) και επιλέγει να καταδικάζει μόνο τους Ελληνοκύπριους. Για να μην αναφερθώ στην αρχική θέση του Δημήτρη Χριστόφια στο αίτημα για το άνοιγμα των οδοφραγμάτων Τηλλυρίας.

Έλεος κύριε Πρόεδρε. Ολίγος σεβασμός στους ταλαιπωρούμενους ηρωικούς κατοίκους της Τηλλυρίας ήταν νομίζω το ελάχιστο που τους χρωστάμε.

Επιτέλους, απόσυρση παλιών αυτοκινήτων

Μετά από πολλούς μήνες καθυστέρησης και αφού δόθηκαν πολλές υποσχέσεις στη Βουλή και το λαό, άρχισε επιτέλους η εφαρμογή του σχεδίου απόσυρσης των παλιών αυτοκινήτων.

Το Κίνημα Οικολόγων Περιβαλλοντιστών αγωνίστηκε για χρόνια για την εισαγωγή στην Κύπρο προγράμματος απόσυρσης αυτοκινήτων. Το 2007 εγκρίθηκε επιτέλους η πρόταση των Οικολόγων με ένα σχέδιο τεσσάρων φάσεων το οποίο έτυχε μεγάλης λαϊκής αποδοχής αλλά και διεθνούς αναγνώρισης. Τα δυο χρόνια που λειτούργησε το πρόγραμμα από το 2008 – 2009 εξυπηρετήθηκαν 28,000 πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας. Δυστυχώς η κυβέρνηση αποφάσισε το 2010 να αναστείλει τη λειτουργία του προγράμματος.

Χρειάστηκαν νέοι αγώνες και προσπάθειες για να πειστεί ο Υπουργός Οικονομικών να επαναφέρει – έστω και κουτσουρεμένο – ένα νέο πρόγραμμα απόσυρσης παλιών αυτοκινήτων (Ιούνιος 2010) ύψους 3 εκατομμυρίων.

Αντί όμως να αρχίσει αμέσως η απόσυρση, η κυβέρνηση άφησε να διαρρεύσει πολύτιμος χρόνος, να δημιουργηθεί κύμα διαμαρτυριών και τελικά να ανακοινώσει την έναρξη ενός ακόμα περισσότερο περιορισμένου προγράμματος της τάξης των 2 εκατομμυρίων ευρώ. Σημειώνεται επίσης το γεγονός ότι στον προϋπολογισμό για το 2011 δεν υπάρχει κονδύλι για τη συνέχιση του προγράμματος. Μόνο μια συμβολική πρόνοια υπάρχει, έτσι για να μας αναγκάσει να βγούμε και πάλι στους δρόμους, ενώ είναι αμφίβολο εάν θα μπορέσουν τελικά οι δικαιούχοι να πάρουν τα λεφτά τους (αυτοί οι 1100 περίπου). Το πόσο αναγκαίο είναι αυτό το πρόγραμμα φάνηκε από την άμεση ανταπόκριση του κοινού. Σύμφωνα με δηλώσεις των αρμοδίων από την πρώτη μέρα κατατέθηκαν 900 αιτήσεις.

Η κυβέρνηση πρέπει να επαναφέρει το συνολικό αρχικό πρόγραμμα απόσυρσης των παλιών αυτοκινήτων το οποίο αντιμετώπιζε όλους τους αιτητές κατά τρόπο δίκαιο και αποτελεσματικό.

Ες γην εναλίαν, Καρπασία

«Η δική μου πατρίδα έχει μοιραστεί στα δυό, ποιό από τα δύο κομμάτια πρέπει ν’ αγαπώ».

Το γνωστό στίχο της τουρκοκύπριας ποιήτριας Νεσιέ Γιασίν μας υπενθύμισε ο Πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου κ. Μπούζεκ, στην κατά γενική ομολογία αορίστου γενικού περιεχομένου ομιλία του ενώπιον της Βουλής των Αντιπροσώπων. Φρόντισε βεβαίως να σημειωθεί ότι το σχετικό ποίημα μελοποιήθηκε από τον αείμνηστο Μάριο Τόκα. Αυτό που ήθελε να μας πει ο Ευρωπαίος πολιτικός είναι ότι Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε το νησί μας ως κοινή μας πατρίδα. Άλλωστε, στην Ευρώπη υποτίθεται ότι προσπαθούν να οικοδομήσουν τη λεγόμενη ευρωπαϊκή συνείδηση μέσα από μηχανισμούς ενοποίησης. Αφού λοιπόν – καλά κακά – έχουμε ενταχθεί στο «Ευρωπαϊκό γίγνεσθαι», το οποίο χαρακτηρίζεται από μια δυναμική ενοποίησης, πώς μπορούμε να ανεχθούμε τη διαίρεση της Κύπρου;

Εμείς κ. Μπουζέκ; Εμάς ρωτάτε κύριε πρόεδρε του Κοινοβουλίου της Ενωμένης Ευρώπης; Μήπως είναι καιρός να κοιταχθείτε στον καθρέφτη και να απευθύνετε το ερώτημα στον εαυτό σας και στους παραστεκάμενους σας κυρίους και κυρίες (π.χ. του κ. Φούλε μας);

Αυτά, κι άλλα παρόμοια βασάνιζαν τη σκέψη μου, καθώς το μικρό OPEL έτρεχε στον φρεσκοασφαλτοστρωμένο δρόμο που καρατομούσε τη φύση εκεί στη βόρεια ακρογιαλιά του νησιού μας. Δίπλα μου ο Μουράτ, ο Γενικός Γραμματέας στο κόμμα Νέα Κύπρο (με ιδρυτή τον παλαίμαχο Τουρκοκύπριο πολιτικό Αλπάυ Ντουρτουράν), μου εξηγούσε πόσο εγκληματικά συμπεριφέρονται απέναντι στους ανθρώπους και το περιβάλλον οι εγκάθετοι της Άγκυρας. Ειλικρινά, διαπίστωσα ότι δεν συγκρίνεται ο βαθμός εγκληματικής αδιαφορίας που χαρακτηρίζει τις λεγόμενες αρχές του ψευδοκράτους με όλα τα στραβά και τα ανάποδα (και είναι πολλά), των κυβερνήσεων της Κυπριακής Δημοκρατίας, στα θέματα της διαχείρισης του περιβάλλοντος και στο σεβασμό της Φύσης,

Η περιβαλλοντική αποστολή μας ξεκίνησε από την περιοχή του κατεχόμενου χωριού Δαυλός στη βόρεια ακτή της Κύπρου. Εκεί διεξάγονται οδικά έργα μεγάλης έκτασης που καταστρέφουν το παράκτιο περιβάλλον, τέμνουν τη φυσική ροή των ρεμάτων και τις διόδους των όμβριων νερών, ενώ τεράστιοι όγκοι από λατομικά υλικά χρησιμοποιούνται κατά τρόπο αντιπεριβαλλοντικό. Είναι προφανές ότι το έργο πραγματοποιείται χωρίς περιβαλλοντικό σχεδιασμό και αποτελεί μια τεράστια πληγή για το περιβάλλον. Ο δρόμος αυτός κατασκευάζεται για να διευκολυνθεί στη συνέχεια η περαιτέρω παράνομη οικιστική ανάπτυξη τουριστικών καταλυμάτων (ξενοδοχεία, διαμερίσματα, επαύλεις κ.ο.κ). Στο βάθος, στην κορυφογραμμή της οροσειράς του Πενταδακτύλου ξεχωρίζει ο «βράχος του φονιά» με ευδιάκριτο το τραύμα από την εντατική λατόμευση.

Η ίδια κατάσταση επικρατεί και σε ένα καινούργιο έργο στον οδικό άξονα των κατεχόμενων χωριών Γιαλούσα – Ριζοκάρπασο. Τα κατασκευαστικά έργα γίνονται μέσα σε περιοχές προστασίας της φύσης (κρατικό δάσος), δίπλα από περιοχές ωοτοκίας των προστατευόμενων πράσινων χελώνων (chelonia mydas) και σε δάσος προστατευόμενης μεσογειακής βλάστησης (μακί).

Στην ίδια περιοχή, κατασκευάζεται μεγάλη μαρίνα και ξενοδοχείο (μεταξύ Γιαλούσας – Ριζοκαρπάσου) σε μια περιοχή φυσικής καλλονής, χωρίς μελέτη επιπτώσεων στο περιβάλλον και χωρίς καμμιά απολύτως έγνοια για την καταστροφή.

Τέλος η αποστολή μας κατέληξε στην περιοχή του Άγιου Φίλωνα και Παναγίας Αφέντρικας όπου το Αμερικάνικο Πανεπιστήμιο Κερύνειας σχεδιάζει την κατασκευή εγκαταστάσεων μέσα σε αρχαιολογικό χώρο, περιοχή προστασίας της φύσης και βιότοπο των άγριων γαϊδουριών της Καρπασίας.

Τέτοια κατασκευαστικά έργα που προωθούνται στην κατεχόμενη χερσόνησο της Καρπασίας και που στοχεύουν στην αλόγιστη και καταστροφική ανάπτυξη, χωρίς καμιά απολύτως έγνοια για το περιβάλλον, είναι καταδικαστέα.

Εμείς, δηλαδή εγώ και ο Μουράτ, θα καλέσουμε το κύριο Μπούζεκ, τον κ. Μπαρόζο, τον κ. Φούλε και κάθε κύριο Ευρωπαίο πολιτικό που κόπτεται για το περιβάλλον, να κάνουν κάτι γι’ αυτό. Εμείς, ως Κύπριοι που αγαπούμε την πατρίδα μας, «και τα δύο κομμάτια», όπως λέει η ποιήτρια Γιασίν, δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι περισσότερο αφού η πατρίδα μας έχει μοιραστεί στα δυό από τα κατοχικά στρατεύματα της Ευρωπαϊκής (κατά τους κυρίους αυτούς) Τουρκίας.

Από την Καρπασία – όπου διαψεύδονται οι πολιτικές διακηρύξεις των μεγάλων κρατών – χαιρετίσματα κύριε Μπούζεκ.

Βιογραφικό Σημείωμα Χρυσάνθης Λοΐζου, Κοινοβουλευτικής Συνεργάτιδας Γιώργου Περδίκη

Γεννήθηκε στη Λευκωσία και κατάγεται από το χωρίο Αρεδιού της επαρχίας Λευκωσίας. Σπούδασε Δασολογία και Περιβαλλοντικές επιστήμες στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης. Έζησε για ένα χρόνο στο Freiburg της Γερμανίας όπου έμαθε την γερμανική γλώσσα. Συνέχισε τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου όπου απέκτησε το μεταπτυχιακό δίπλωμα στη διαχείριση και προστασία περιβάλλοντος. Επέστρεψε στην Κύπρο όπου εργάστηκε για μικρό χρονικό διάστημα σε μελετητικό γραφείο. Στη συνέχεια εργάστηκε για τρία χρόνια ως αεροσυνοδός ενώ παράλληλα εκπονούσε μελέτες περιβαλλοντικών επιπτώσεων. Εργάστηκε σε εθελοντική βάση στο γραφείο του Επιτρόπου Περιβάλλοντος όπου ήρθε σε επαφή με τα περιβαλλοντικά προβλήματα της Κύπρου. Εργάζεται ως Κοινοβουλευτική συνεργάτιδα του βουλευτή Γιώργου Περδίκη από τον Απρίλιο του 2010. Μια από τις μεγαλύτερές της χαρές είναι τα ταξίδια.