Δευτέρα 2 Μαΐου 2011

«Ανακύκλωση και κομποστοποίηση, η απάντηση στο πρόβλημα της διαχείρισης των οικιακών αποβλήτων»



Ομιλία Βουλευτή Κινήματος Οικολόγων Περιβαλλοντιστών κ. Γιώργου Περδίκη


 Με τις πρακτικές της επαναχρησιμοποίησης, της σοφής αγοράς και της μείωσης της σπατάλης μπορούμε  να περιορίσουμε τους όγκους των σκουπιδιών που οδηγούνται στους χώρους διαχείρισης.

Έτσι θα προστατευτεί το περιβάλλον και η δημόσια υγεία, θα μειωθεί το συνολικό κόστος και θα περιοριστεί η επιβάρυνση σε κάθε νοικοκυριό η οποία με τη λειτουργία των νέων χώρων διαχείρισης των οικιακών απορριμμάτων αναμένεται να τετραπλασιαστεί.

ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ

Οι λόγοι που μας επιβάλλουν να στραφούμε στην ανακύκλωση είναι:
·        Η Αποφόρτιση του περιβάλλοντος από μεγάλες ποσότητες οικιακών αποβλήτων.
·        Η Εξοικονόμηση πρώτων υλών και ενέργειας.
·        Η Ενίσχυση της οικονομίας του τόπου και η βελτίωση της ποιότητας ζωής.
·        Η Διαφύλαξη της δημόσιας υγείας.
·        Το Καλύτερο και ανθρώπινο περιβάλλον για μας και τα παιδιά μας.
·        Το Οικονομικό όφελος (Σήμερα η διαχείριση των οικιακών απορριμμάτων (κατά μέσο όρο) είναι €60 το χρόνο, το 2013  με την υποχρεωτική δημιουργία ΧΥΤΥ για τη διαχείριση των οικιακών απορριμμάτων το κόστος ανά νοικοκυριό αναμένεται να είναι €280 το χρόνο. Επομένως πρέπει να προχωρήσουμε άμεσα στην ανακύκλωση για να μειώσουμε το κόστος μας).
·        Το ότι 30% οικιακών απορριμμάτων είναι συσκευασίες.


Η ανακύκλωση είναι πολύ εύκολη και συμφέρει το περιβάλλον και τη τσέπη μας. Δώστε της μια θέση στη ζωή σας.


ΚΟΜΠΟΣΤΟΠΟΙΗΣΗ

Κομποστοποίηση αποκαλούμε τη χρησιμοποίηση της φυσικής διεργασίας αποσύνθεσης των οργανικών φυτικών απορριμμάτων και μετατροπής τους σε πολύτιμο  χουμικό υλικό, πλούσιο σε θρεπτικά που λέγεται κόμποστ.

Τα οφέλη από την κομποστοποίηση είναι:
•         Μείωση των οικιακών αποβλήτων: τα οργανικά απόβλητα αποτελούν κατά μέσο όρο το 40 – 60% των αποβλήτων που παράγονται στο κάθε σπίτι. Από αυτά το 70% περίπου μπορούν να κομποστοποιηθούν με αποτέλεσμα να μειώνεται το σύνολο των οικιακών αποβλήτων κατά 35%. 
•         Μείωση των δημοτικών αποβλήτων που μεταφέρονται στους υπερχειλισμένους σκουπιδότοπους της Κύπρου.
•         Αντιμετώπιση του φαινομένου του θερμοκηπίου: στους σκουπιδότοπους τα απόβλητα θάβονται με αποτέλεσμα να παράγονται μεγάλες ποσότητες μεθανίου (CH4), μονοξειδίου του άνθρακα (CO) κ.α.
•         Καλύτερης ποιότητας λίπασμα: βασικό συστατικό για την παραγωγή οργανικών φρούτων και λαχανικών.

ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΜΠΟΣΤΟΠΟΙΗΣΗ,  ΑΝΤΙ ΝΑ ΕΠΙΒΑΡΥΝΟΥΜΕ ΤΗ ΦΥΣΗ ΜΕ ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ, ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΥΜΕ  ΚΑΛΗΣ ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ ΛΙΠΑΣΜΑ.

Πράσινη Πρωτομαγιά


Η εφετινή επέτειος της Εργατικής Πρωτομαγιάς βρίσκει την Κύπρο στη δίνη  της οικονομικής κρίσης και τους Κύπριους εργαζόμενους να πλήττονται από την ανεργία.

Μέσα στις συνθήκες οικονομικής κρίσης που βιώνει η παγκόσμια οικονομία η φετινή εργατική πρωτομαγιά παίρνει ένα άλλο χρώμα και στέλλει πιο δυνατά μηνύματα.

Στο όνομα της αντιμετώπισης της κρίσης oι εργαζόμενοι καλούνται να αναλάβουν το κόστος της κρίσης, για την οποία οι ίδιοι δεν ευθύνονται βεβαίως. Ευθύνη έχουν αυτοί που διαχρονικά δημιούργησαν ένα υδροκέφαλο μη ευέλικτο κράτος και διαχειρίστηκαν τα ταμεία με τρόπο που σήμερα η χώρα να αντιμετωπίζει τεράστιο δημοσιονομικό έλλειμμα, ανεργία και προβληματικό συνταξιοδοτικό.

Τα σύγχρονα αιτήματα του εργατικού κινήματος μπορούν να βρουν επιτυχή κατάληξη στη νέα πράσινη ανάπτυξη και στις πράσινες θέσεις εργασίας.

Ως Οικολόγοι ζητούμε να δοθεί πράσινη απάντηση στην οικονομική κρίση. Απαιτείται η στροφή σε νέα μορφή πράσινης ανάπτυξης, με πιο χαμηλούς ρυθμούς, πιο ανθρώπινους και πιο φιλικούς στη φύση.

Πρέπει να γίνουν επενδύσεις στον τομέα των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και των άλλων φιλικών προς το περιβάλλον και στην ποιότητα ζωής τεχνολογιών.

Έτσι θα δημιουργηθούν χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας για να αντιμετωπιστεί η ανεργία.

Εκτός από τα μέτρα μείωσης του δημοσιοοικονομικού ελλείμματος οι χώρες που χτυπήθηκαν περισσότερο από την κρίση στράφηκαν στη Νέα Οικονομία και τους νέους τομείς ανάπτυξης, με επίκεντρο την Πράσινη Ανάπτυξη. Σε μία εποχή που η «Πράσινη Ανάπτυξη» γίνεται κεντρικό ζήτημα της οικονομικής πολιτικής όλων των εθνικών κυβερνήσεων αλλά και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, προκαλεί αρνητική εντύπωση η απουσία ενός συγκροτημένου, συνεκτικού και φιλόδοξου πλαισίου «πράσινης ανάπτυξης» από την κυβερνητική οικονομική πολιτική.

Τα έργα ανάπτυξης πρέπει να συμβάλλουν στην οικονομική και περιβαλλοντική αειφορία, να στηρίζονται στην αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών και να ενεργοποιούν το ανθρώπινο δυναμικό. Χαρακτηριστικά έχουμε εισηγηθεί και καταθέσει συγκεκριμένες προτάσεις όπως:
1.     Την επένδυση στη ψηφιακή οικονομία μέσω της πλήρους μηχανογράφησης της κρατικής μηχανής και της φτηνής και προσιτής ευρυζωνικότητας που θα πρέπει να αποτελέσει το μείζον αναπτυξιακό έργο. Θα επιφέρει οικονομία, αποτελεσματικότητα και πιο αξιοκρατική λειτουργία της κρατικής μηχανής και θα δημιουργήσει χιλιάδες ευκαιρίες εργοδότησης για τους νέους,
2.     Τις επενδύσεις στην ανανεώσιμη ενέργεια που είναι έτσι κι αλλιώς απαραίτητες και επείγουσες για την ενεργειακή ασφάλεια, την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής και τη μετάβαση στη μετά το πετρέλαιο εποχή,
3.     Τη στροφή στις βιώσιμες μεταφορές και συγκοινωνίες αφού  τα τελευταία χρόνια, ο τομέας των μεταφορών έχει την πιο ανεξέλεγκτη αύξηση στις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου. Χωρίς αποφασιστική στροφή προς τις δημόσιες συγκοινωνίες, είναι αδύνατο να υπάρξει βελτίωση της κατάστασης,
4.     Τη δημιουργία ενός οικιστικού περιβάλλοντος με ουσιαστική ποιότητα ζωής με μικρά και μεγάλα δημόσια έργα που θα μπορούν να δώσουν νέες θέσεις εργασίας αναβαθμίζοντας την ποιότητα ζωής των πολιτών και βελτιώνοντας ακόμη και τις οικονομικές τους προοπτικές και
5.     Την αλλαγή προσανατολισμού στον τουρισμό, προς νέες μορφές όπως αγροτουρισμός, οικοτουρισμός κ.ο.κ.

Η Πράσινη Ανάπτυξη δεν εξαντλείται σε δείκτες και αριθμούς, αλλά εστιάζει στην ευημερία του κάθε πολίτη και στην ευθύνη όλων μας απέναντι στις επόμενες γενιές. Αξίζει λοιπόν να δοκιμάσουμε και προτάσεις που ξεπερνούν τη φιλοσοφία του σημερινού κοινωνικού και οικονομικού συστήματος. Οφείλουμε να στραφούμε προς την Πράσινη Ανάπτυξη και την Πράσινη Οικονομία. Οι αγώνες των εργατών για το οκτάωρο που έβαψαν με αίμα τα εργοτάξια, τα μεταλλεία, τα εργοστάσια μας οδηγούν στο δρόμο της Οικολογίας και της Πράσινης ανάπτυξης.  Το όραμα για κοινωνική δικαιοσύνη και δίκαιη κοινωνία, για τερματισμό της εκμετάλλευσης και της συσσώρευσης του πλούτου στα χέρια των ολίγων, πιστεύουμε ότι μπορεί τελικά να είναι εφικτό, για όλους τους ανθρώπους.

Πέμπτη 28 Απριλίου 2011

Σημαίες στην πυρά


Τις ημέρες του Πάσχα, πέρα από τα καθιερωμένα (και εκ τούτου βαρετά) μηνύματα της πολιτικής και εκκλησιαστικής ηγεσίας, η πολιτική επικαιρότητα χαρακτηρίστηκε (και χρωματίστηκε) από ένα πρωτοφανές γεγονός: κάποιοι – ανεγκέφαλοι τους είπαν – έριξαν στην πυρά της λαμπρατζιάς δύο ελληνικές σημαίες. Το γεγονός επιχειρήθηκε να στολιστεί με πολιτικές προεκτάσεις αφού η πυρά στήθηκε μπροστά από το εντευκτήριο της θύρας 9 σε προάστιο της Λευκωσίας, δηλαδή των φανατικών οπαδών της ποδοσφαιρικής ομάδας που έχει σχέση με το κυβερνών κόμμα.

Ευτυχώς, στο χορό των πολιτικών αντεγκλήσεων δεν μπήκαν όλα τα κόμματα. Λέω «ευτυχώς» όχι γιατί θεωρώ το γεγονός «αμελητέο» ή «ανάξιο σχολιασμού». Κάθε άλλο. Πολύ ορθά όσοι επεσήμαναν το γεγονός κάλεσαν την αστυνομία να επέμβει και – εξ’ όσων πληροφορούμαι – απετράπη η βδελυρή και βέβηλη αυτή πράξη. Ορθά επίσης καταγγέλθηκε δημόσια το γεγονός. Και ορθώς κατεγράφη δημοσιογραφικά και σχολιάστηκε αρθρογραφικά εξεταζομένων και των προεκτάσεων της (αλλά και των αιτίων και αιτιατών) η αποτρόπαια αυτή, απόπειρα.

Πέραν τούτων όμως εάν υπάρχει ένα πολιτικό γεγονός ευρύτερης σημασίας που πρέπει επιτέλους να απασχολήσει υπεύθυνα την πολιτεία, δεν είναι η εκ καταβολών απέχθεια κατά καθετί ελληνικού από στοιχεία της Κυπριακής Αριστεράς. Αυτό είναι προ πολλού γνωστό και εκ των πραγμάτων αναλλοίωτο.

Αντίθετα, η εξέλιξη του φαινομένου των πυρομαχιών επί του οποίου πλην Οικολόγων κανένα άλλο πολιτικό κόμμα τοποθετείται, εισάγει νέα ήθη με απρόβλεπτες κοινωνικές και πολιτικές προεκτάσεις. Για μένα, που παρακολουθώ την εξέλιξη του παρακμιακού αυτού φαινομένου των τελευταίων 10 χρόνων, το γεγονός του Μεγάλου Σαββάτου δεν ήταν έκπληξη.

Οι λεγόμενοι ανεγκέφαλοι, ρίχνουν στην πυρά εκρηκτικούς μηχανισμούς, εύφλεκτα υλικά και περιουσιακά στοιχεία συμπολιτών τους. Γιατί να κολλήσουν σε μια σημαία, για την οποία άλλωστε δεν έχουν τον παραμικρό σεβασμό; Του χρόνου οι αντίπαλοι τους θα ρίξουν στην πυρά – ως Ιούδα – τη σημαία της Κυπριακής Δημοκρατίας ή το πορτραίτο του Προέδρου. Προηγήθηκαν βεβαίως τα σύμβολα των μισητών αντίπαλων ποδοσφαιρικών ομάδων, τα εμβλήματα αντίπαλων κομμάτων κ.ο.κ.

Αυτό που πρέπει να αντιμετωπιστεί είναι αυτό το ίδιο το φαινόμενο της πασχαλινής πυρομαχίας.

Ένα φαινόμενο που πέραν των όποιων συμβολισμών έχει καταλυτικές παραμέτρους για την κοινωνία και τα ήθη του τόπου μας. Η σφαγή δέντρων, ο ανόητος πυρομανής ανταγωνισμός, ο πασχαλινός χουλιγκανισμός, η καταστροφή περιουσιών, η ροπή προς τον κρότο της παρανομίας και τόσα άλλα που χαρακτηρίζουν αυτό το φαινόμενο είναι ο πραγματικός «εθνικός κίνδυνος». Επί της πυράς καίεται η περιβαλλοντική και κοινωνική ευαισθησία μιας ολόκληρης (σχεδόν) γενιάς. Καίονται όλες οι αρχές και τα διδάγματα μιας ανερμάτιστης παιδείας και ενός ανάπηρου εκπαιδευτικού συστήματος. Αυτά τα παιδιά που έκοψαν 150 ευκαλύπτους για να κάνουν «χάζι» για 15 λεπτά πυρκαγιάς, είναι αυτά που αναγιώνονται με το «φυτέψτε δέντρα» και τις ιλουστρασιόν εκδόσεις της περιβαλλοντικής εκπαίδευσης. Σήμερα, ο εθνικός μας ποιητής, ακούγεται επίκαιρος και δεικτικός να υποδεικνύει ότι «οι Έλληνες πρέπει να μάθουν να θεωρούν εθνικό, ότι είναι αληθινό». Δεν είναι λοιπόν μόνο οι Ελληνικές σημαίες – ή τα όποια σύμβολα – που κινδυνεύουν να καούν στην πυρά. Είναι ό,τι αληθινό έχει να κάνει με την ευγένεια και τη γνησιότητα της ηθικής ενός λαού που αντικατοπτρίζεται στα έθιμα, στα ήθη και τις παραδόσεις μας.

Πέμπτη 21 Απριλίου 2011

Εγκαίνια έκθεσης ζωγραφικής, Τρίτη 3 Μαΐου 2011

Σας καλώ στα εγκαίνια της έκθεσης ζωγραφικής της Αυγούστας Δημοσθένους τα οποία θα τελέσω την Τρίτη 3 Μαΐου στις 8:30 μ.μ.
 

Τετάρτη 13 Απριλίου 2011

Φωνάζει ο κλέφτης


Ο Πρόεδρος Χριστόφιας δικαιούται να υποστηρίζει – ως ένα βαθμό – το κόμμα που τον ανέθρεψε και τον ανέδειξε.

Ο Πρόεδρος Χριστόφιας δικαιούται να καλεί τους ψηφοφόρους – ως ένα βαθμό – του ΑΚΕΛ να συσπειρωθούν γύρω από το κόμμα τους εν όψει των βουλευτικών εκλογών.

Ο Πρόεδρος Χριστόφιας δικαιούται επίσης να νιώθει θιγμένος και να το εκφράζει – ως ένα βαθμό – από την έντονη κριτική που δέχεται.

Αποτελεί όμως πλήρης αντιστροφή της αλήθειας ο ισχυρισμός ότι το κυβερνών κόμμα διώκεται (όπως τις μαύρες εποχές του 20ου αιώνα) ή κινδυνεύει από άγνωστους διώκτες. Εδώ ταιριάζει η παροιμία «Τα δικά μας του γειτόνου μας». Ή καλύτερα η άλλη παροιμία «Φωνάζει ο κλέφτης για να φοβηθεί ο νοικοκύρης». Θέλω να θυμίσω ότι με δική του ευθύνη και κατά παράβαση των προσωπικών και κομματικών γραπτών δεσμεύσεων του ίδιου του Προέδρου Χριστόφια, ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ κατέθεσαν πρόταση νόμου τον περασμένο Ιούνιο για στραγγαλισμό των μικρότερων κομμάτων και πιο συγκεκριμένα του Κινήματος Οικολόγων Περιβαλλοντιστών. Και δεν ήταν μόνο αυτό. Στη συνέχεια ήρθαν οι περικοπές στις χορηγίες, η υποκλοπή εκδηλώσεων και απόσυρση κάθε δέσμευσης. Το νομοσχέδιο για το Φορέα Περιβάλλοντος, που έχει επεξεργαστεί για μήνες η Βουλή των Αντιπροσώπων, αποσύρθηκε και ακόμα το ψάχνουμε. Ο Επίτροπος Περιβάλλοντος παραμένει μόνος και αβοήθητος κ.ο.κ. Αυτός είναι ο Πρόεδρος που θέλησε να δώσει την εικόνα του κατατρεγμένου από αυτούς με τους οποίος συνεργάζεται στη διαχείριση του Κυπριακού και στην εξόντωση κάθε αντίθετης φωνής.

Συνεπώς το μόνο κόμμα που δικαιούται να ισχυρίζεται ότι βρίσκεται υπό διωγμό – και με ευθύνη του Προέδρου – είναι το Κίνημα Οικολόγων Περιβαλλοντιστών (θυμίζουμε ότι ο νόμος του ΑΚΕΛ – ΔΗΣΥ που καταργεί την απλή αναλογική δεν έχει αποσυρθεί). Τα δύο μεγάλα κόμματα μπορεί να κατάφεραν τις τελευταίες ημέρες να δημιουργήσουν μια μορφή έντασης. Μπορεί να κατάφεραν να συσπειρώσουν τους οπαδούς τους. Μπορεί να έσπρωξαν και άλλους πολίτες στην αποχή και την αποστροφή. Μπορεί να συμπίεσαν ακόμα περισσότερο την προεκλογική επιρροή του ήδη κατατεμαχισμένου και αποπροσανατολισμένου κέντρου, όμως δεν μπορώ να σβήσω την Ιστορία, ιδιαίτερα όταν αυτή αφορά πρόσφατα γεγονότα.

Η προσπάθεια του Προέδρου να σπείρει την «ανησυχία του κατατρεγμένου» στους ψηφοφόρους της Αριστεράς είναι θλιβερή. Οι πολίτες πρέπει να ξέρουν ότι όποιο και να είναι το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών, ο Δημήτρης Χριστόφιας θα είναι πρόεδρος της Δημοκρατίας στις 23 Μαΐου. Όποιο και να είναι το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών, το ΑΚΕΛ θα βρίσκεται στην κυβέρνηση στις 23 Μαΐου. Όποιο και να είναι το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών, στις 23 Μαΐου το ΑΚΕΛ θα είναι το ίδιο ισχυρό στη Βουλή. Άρα, δεν έχουν λόγους να ανησυχούν γι’ αυτό.

Άρα ας μην κοροϊδεύουν τους πολίτες. Γιατί αν οι πολίτες όντως μπορεί να γίνονται θέματα εξαπάτησης, η Ιστορία δεν ξεγελιέται. Και είναι για την Ιστορία που ειπώθηκε η άλλη παροιμία: «Ο κλέφτης και ο ψεύτης, τον πρώτο χρόνο χαίρονται».

Τετάρτη 16 Μαρτίου 2011

Πυρηνική ενέργεια; Όχι, ευχαριστώ


Η ανθρωπότητα παρακολουθεί με αγωνία το δράμα του Ιαπωνικού λαού, ο οποίος υποφέρει από τις συνέπειες του τρομακτικού σεισμού της Παρασκευής 11ης Μαρτίου, το παλιρροιακό κύμα που προκάλεσε και τις συνεπακόλουθες καταστροφικές συνέπειες.

Ιδιαίτερη διαρκή ανησυχία προκαλεί η διαρροή ραδιενέργειας από τους πληγέντες πυρηνικούς σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας και η πιθανότητα πρόκλησης ενός σοβαρού πυρηνικού ατυχήματος.

Το πυρηνικό ατύχημα στην Ιαπωνία δημιουργεί παγκόσμια κατακραυγή κατά των πυρηνικών προγραμμάτων πολλών χωρών. Μία από αυτές τις χώρες είναι η Τουρκία η οποία προγραμματίζει την ανέγερση πυρηνικού εργοστασίου στην περιοχή Άκκιουγιου απέναντι από τις ακτές της Κύπρου.

Η ραδιενέργεια που εκπέμπεται από ένα πυρηνικό σταθμό παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας υποβαθμίζει την ποιότητα ζωής των κατοίκων της γύρω  περιοχής. Και η περιοχή αυτή είναι τεράστια αφού η πιθανή απώλεια ραδιενέργειας επηρεάζει εκτάσεις δεκάδων χιλιομέτρων και περισσότερο. Το ατύχημα στο Τσερνομπίλ ακόμα βασανίζει την ανθρωπότητα και οι χιλιάδες των ανθρώπων που έχουν πεθάνει και των τόσων άλλων που ακόμη γεννιούνται με διάφορες ασθένειες λόγω της ραδιενέργειας που απελευθερώθηκε στην ατμόσφαιρα δεν αφήνουν κανένα περιθώριο να επαναληφθεί ξανά το ίδιο λάθος. Ο πυρηνικός κίνδυνος που αντιμετωπίζει σήμερα η Ιαπωνία μπορεί να αφορά πολλές περιοχές του κόσμου και της Ευρώπης ειδικότερα.

Τα πυρηνικά απόβλητα χρειάζονται διαχείριση και κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα ότι υπάρχει ασφαλής φύλαξη των, αφού ο κίνδυνος των διαρροών είναι πάντοτε εφικτός. Το κόστος της διαχείρισης των αποβλήτων είναι πολύ μεγάλο και αυτό απαντά στις θεωρίες κάποιων ότι είναι φτηνή πηγή ενέργειας. Είναι γιατί δεν υπολογίζουν το κόστος αυτό. Ποια αλήθεια περιοχή θα θέλει να φιλοξενήσει για μερικές δεκάδες χιλιάδες χρόνια τα απόβλητα κάποιου εργοστασίου;

Έχουμε επίγνωση του ψηλού κόστους των κλασσικών πηγών ενέργειας. Το πετρέλαιο λιγοστεύει και η τιμή του θα πηγαίνει συνεχώς στα ύψη. Το κάρβουνο, ο άνθρακας  και άλλες πηγές ενέργειας που χρησιμοποιούμε σήμερα,  βοηθούν στην ατμοσφαιρική ρύπανση και στο φαινόμενο του θερμοκηπίου.

Οι  κλιματικές αλλαγές που βιώνουμε κάθε μέρα, είναι αποτέλεσμα της άναρχης χρήσης των πιο πάνω πηγών ενέργειας. Η ανθρωπότητα δεν έχει άλλη επιλογή από το να στραφεί στις εναλλακτικές πηγές ενέργειας. Η μείωση της κατανάλωσης ενέργειας από τους ανθρώπους σε συνδυασμό με την αξιοποίηση της ηλιακής ενέργειας που είναι άφθονη και αβλαβής, μαζί με την χρήση άλλων εναλλακτικών πηγών ενέργειας είναι η μόνη σίγουρη και ασφαλής μέθοδος κάλυψης των ενεργειακών αναγκών.

Η πυρηνική ενέργεια δεν είναι η απάντηση.

Με απορία παρακολουθούμε την πρωτοβουλία της Αυστρίας που ζήτησε από την Ευρωπαϊκή Ένωση να εξετάσει την λειτουργία των πυρηνικών σταθμών στην Ευρώπη. Διερωτάται κανείς γιατί η Κύπρος και η Ελλάδα δεν θέτουν θέμα στην Ευρωπαϊκή Ένωση για το πυρηνικό εργοστάσιο στο Άκκουγιου (υπενθυμίζουμε ότι ήδη λόγω ακριβώς του Τουρκικού πυρηνικού προγράμματος έχει προκληθεί ένας πυρηνικός ανταγωνισμός στην περιοχή μας με την Αίγυπτο και Συρία να ανακοινώνουν δικά τους πυρηνικά προγράμματα (το Ισραήλ ήδη λειτουργεί πυρηνικό εργοστάσιο).

Έχω την άποψη ότι Κύπρος και Ελλάδα πρέπει να ενεργοποιηθούν δραστικά προς την Ευρωπαϊκή Ένωση και να εγείρουν το ζήτημα της αποπυρηνικοποίησης της Ανατολικής Μεσογείου και εγκατάλειψης των Τουρκικών σχεδίων για κατασκευή πυρηνικού εργοστασίου στο Άκκουγιου ως προϋπόθεση για την περαιτέρω προώθηση της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας (όπως έκανε η Αυστρία για τους πυρηνικούς σταθμούς της Σλοβενίας).