Τρίτη 12 Ιουλίου 2011
Πέμπτη 7 Ιουλίου 2011
Ο τυφλός Αθηναίος
Δυόμιση χιλιάδες (περίπου) χρόνια πριν, κατά την ιστορική παράδοση, ένας τυφλός Αθηναίος πολίτης ζήτησε από τον ίδιο τον Αριστείδη να του γράψει το όνομα του στο όστρακο της εξορίας, για τον απλό λόγο «βαρέθηκα να ακούω γι’ αυτόν τον Αριστείδη τον δίκαιο». Θα μου πείτε πού θυμήθηκα αυτήν την ιστορία. Αφορμή γι’ αυτό το σχόλιο αποτέλεσε ένα μήνυμα φίλου, ο οποίος κατηγορούσε (για άλλη μια φορά) τους βουλευτές ότι δεν συμμετέχουν δια της μείωσης των απολαβών τους, στην αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης. «Τί κάνουν όλοι αυτοί που βγαίνουν από την τηλεόραση και ρητορεύουν για μείωση των απολαβών των δημοσίων υπαλλήλων;», λέει ο φίλος μας.
Η αλήθεια είναι ότι το γέρημο το Κοινοβούλιο έχει περικόψει το «μισθό» των βουλευτών του κατά 10% και μετά κατά 7% (στο σύνολο των αποδοχών τους αυτήν τη φορά). Δεν ξέρω κανέναν άλλον από τη δημόσια υπηρεσία που έκανε αυτόβουλα κάτι τέτοιο (και ούτε στον ιδιωτικό τομέα). Το Κοινοβούλιο της Κύπρου απέδειξε για άλλη μια φορά πώς η Δημοκρατία – με όλα τα κακά της – αποτελεί το καλύτερο σύστημα διοίκησης (επίτευγμα αξεπέραστο του Ελληνικού πολιτισμού).
Τι έγινε; Επειδή οι βουλευτές φοβήθηκαν το λαό και τις εκλογές που έρχονταν δέχθηκαν χωρίς διαμαρτυρίες τις περικοπές που αποφάσισαν οι ηγεσίες των κομμάτων. Ας έκαναν αλλιώς. Οι «άλλοι» που δεν τους κρίνει ούτε τους ελέγχει απευθείας ο λαός, έμειναν στο μισθό τους (μέχρι σήμερα). Βέβαια για να λέμε όλη την αλήθεια και στο Κοινοβούλιο αυτοί που «τιμωρήθηκαν» είναι όσοι / όσες έχουν αφιερώσει το σύνολο του χρόνου τους στο Κοινοβουλευτικό τους έργο και δεν είναι μόνο «part time βουλευτές» (έχοντας δηλαδή από αλλού να παίρνουν τα προς το ζειν).
Όμως ακόμα κι’ αυτοί που δεν τους κόστισε τόσο πολύ να «χάσουν» χίλια ευρώ το μήνα (επειδή τα συνολικά τους εισοδήματα μπορεί να είναι 10 – 15 χιλιάδες ευρώ το μήνα), νομίζετε ότι αγόγγυστα θα δέχονταν εάν ήταν π.χ. γενικοί διευθυντές υπουργείων, γενικοί διευθυντές τραπεζών, γενικοί διευθυντές ημικρατικών κ.ο.κ. τέτοια περικοπή; Όχι βέβαια, και το έχουν αποδείξει.
Το αξιοσημείωτο είναι ότι οι πολίτες αντί να στρέψουν την απογοήτευση τους σε αυτούς που τους κυβερνούν (δηλαδή τους πιο πάνω αξιωματούχους) την στρέφουν κατά αυτών που τους αντιπροσωπεύουν (καλώς ή κακώς) δηλαδή τους βουλευτές. Δηλαδή, στρέφουν τα πυρά τους κατά των μόνων ανθρώπων που για την θέση τους στην ιεραρχία της πολιτείας έχουν οι ίδιοι την ευθύνη και είναι οι μόνοι αξιωματούχοι που είναι αιρετοί με τον πιο απλό τρόπο (την ψήφο των πολιτών).
Δυόμιση χιλιάδες χρόνια μετά επαναλαμβάνεται η ιστορία του τυφλού Αθηναίου, γιατί φαίνεται να έχουμε ως λαός μια εμμονή στον πολιτικό μαζοχισμό και στο αυτομαστίγωμα. Ή αλλιώς, «αλλού μας τρώει και αλλού…».
Τα τελευταία 10 χρόνια ζω μέσα σ’ αυτήν την κοινότητα των ανθρώπων (δηλαδή των αιρετών εκπροσώπων του λαού) και έχω πάρα πολλές φορές καταγγείλει τα «κακώς έχοντα» τους (και το κάνω ακόμα και σήμερα καθημερινά). Μπορεί οι περισσότεροι από τους βουλευτές να μην συγκρίνονται με τον Αριστείδη τον Δίκαιο. Όμως το σωστό να λέγεται. Μέσα στα τόσα λάθη τους οι βουλευτές έκαναν προ πολλού αυτό που τους αναλογούσε (ως Βουλή). Οι άλλοι (που είναι πιο πολλοί και πιο δυνατοί) πότε θα το κάνουν;
Γιώργος Περδίκης
Βουλευτής
Κινήματος Οικολόγων Περιβαλλοντιστών
Τετάρτη 29 Ιουνίου 2011
Επανατοποθέτηση τώρα!
Στο σκηνικό πιέσεων που δημιουργούν διάφοροι κύκλοι, με στόχο να επιβληθεί μια εκτρωματική διευθέτηση του Κυπριακού πριν από την ανάληψη της Προεδρίας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης από την Κυπριακή Δημοκρατία, πρέπει να απαντήσουμε με ευέλικτες δυναμικές κινήσεις και όχι παθητικά ή αμυντικά. Άλλωστε, ως Κυπριακός λαός (και ιδιαίτερα ως Ελληνοκύπριοι) εμείς αναζητούμε πριν και πάνω από κάθε άλλον να έχουμε το συντομότερο λύση στο Κυπριακό. Όσοι έχουν την ίδια έγνοια (έστω και για τους δικούς τους λόγους) οφείλουν να απευθυνθούν προς την Τουρκία, η οποία ευθύνεται για το αδιέξοδο και τη συνέχιση του προβλήματος. Πρέπει να γίνει ξεκάθαρο προς όλους, ότι δεν πρόκειται να αποδεχθούμε πιέσεις για περαιτέρω υποχωρήσεις στο όνομα οποιουδήποτε χρονοδιαγράμματος. Επίσης – για τους ίδιους λόγους – δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή οποιαδήποτε διαδικασία π.χ. διεθνής ή τριμερής ή πενταμερής διάσκεψη, που να εμπεριέχει το στοιχείο της επιδιαιτησίας. Η Προεδρία του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποτελεί για την Κυπριακή Δημοκρατία μια ευκαιρία αναβάθμισης του πολιτικού ρόλου του Κυπριακού λαού (στο σύνολο του) μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως απειλή. Δίνεται και η ευκαιρία στον ενδυναμωμένο Ερντογάν να κάνει βήματα αναγνώρισης της Κυπριακής Δημοκρατίας (όπως άλλωστε οφείλει). Είναι επίσης καιρός να επανατεθεί η πρόταση μας για απευθείας διαπραγματεύσεις της Κυπριακής Δημοκρατίας με την Τουρκία.
Πιστεύουμε ότι είναι καιρός να τεθεί ενώπιον των συνομιλητών μας, αλλά και ενώπιον του διεθνούς παράγοντα, η προοπτική απαγκίστρωσης από τις γνωστές και πολυσυζητημένες γενναιόδωρες προτάσεις του Προέδρου. Το χαρτί της απόσυρσης των προτάσεων – μέσω της προσφυγής στο λαό με ένα δημοψήφισμα εφ’ όλης της ύλης – μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μοχλός πίεσης στη Γενεύη ώστε να υποχρεωθεί ο Έρογλου να εγκαταλείψει τις αδιάλλακτες τακτικές του.
Μπορούμε να αντιστρέψουμε τους όρους μέσω της επανατοποθέτησης του Κυπριακού στην ορθή του βάση ως θέμα εισβολής και κατοχής. Πώς θα γίνει αυτό; Προτάσσοντας τρία βασικά θέματα, δηλαδή εποικισμός, περιουσιακό, κατοχή.
Πρέπει λοιπόν να ζητήσουμε να σταματήσει ο εποικισμός και το ξεπούλημα της γης των Ελληνοκύπριων στα κατεχόμενα.
Θεωρώ ως πρωτεύον και σημαντικό ζήτημα τον τερματισμό του τουρκικού εποικισμού. Ως μέτρο που ενδεχομένως να έβαζε φρένο στον εποικισμό προτείναμε τη διεθνή ανεξάρτητη απογραφή του πληθυσμού στα κατεχόμενα. Η κατά την άποψη μου χλιαρή προώθηση της πρότασης αυτής δεν έφερε το ζητούμενο αποτέλεσμα. Επιβάλλεται η δυναμική προώθηση της πρότασης για απογραφή πληθυσμού στα κατεχόμενα κατά τη διάρκεια της συνάντησης της Γενεύης. Διότι γεννιέται ένα σοβαρό ερώτημα: Πώς είναι δυνατόν να συζητείται στα σοβαρά η λύση του Κυπριακού και το κατοχικό καθεστώς να εγγράφει καθημερινά νέους «υπηκόους» στο ψευδοκράτος;
Κατά τον ίδιο τρόπο πρέπει να τίθεται και το θέμα του τερματισμού του ξεπουλήματος της γης και περιουσίας των Ελληνοκυπρίων στα κατεχόμενα (ανάλογο θέμα προκύπτει για την περιουσία των Τουρκοκυπρίων στις ελεύθερες περιοχές). Δεν μπορούν να μιλούν για σύντομη λύση του Κυπριακού και ταυτόχρονα να προωθούν την αλλαγή των δεδομένων επί του εδάφους με την προώθηση πολιτικών αποξένωσης των νόμιμων ιδιοκτητών από τις περιουσίες τους.
Ό,τι ισχύει για τις περιουσίες και τους εποίκους ισχύει και για την παρουσία του Τουρκικού κατοχικού στρατού στην Κύπρο. Η αποχώρηση (έστω και σταδιακή) των κατοχικών στρατευμάτων, πρέπει να ξαναπάρει τον ιεραρχικά πρωτεύοντα ρόλο που παίρνει σε όλες τις διενέξεις και πολεμικές συρράξεις παγκόσμια. Τα τριάντα επτά χρόνια από την τουρκική εισβολή του ‘74 και η σημερινή κατάσταση πραγμάτων στην Κύπρο, δεν δικαιολογούν την παρουσία των τουρκικών στρατευμάτων. Όμως ο Ερντογάν δημόσια δηλώνει ότι δεν θα αποχωρήσει ούτε ένας Τούρκος στρατιώτης πριν τη λύση του Κυπριακού. Αξίζει να σημειωθεί ότι δεν είναι αυτό που συμβαίνει σε άλλες συρράξεις ανά τον κόσμο. Πρόσφατα παραδείγματα η εισβολή του Ισραήλ στο Λίβανο τον Ιούλιο του 2006 και αργότερα στη Γάζα τον Γενάρη του 2009, η επιχείρηση της Ρωσίας στη Γεωργία τον Αύγουστο του 2008 κ.ο.κ. όπου η αποχώρηση των κατοχικών δυνάμεων προηγήθηκε της τελικής διευθέτησης του προβλήματος.
Όταν τίθεται συχνά ως απειλή η ανάγκη να τεθούν πιεστικά χρονοδιαγράμματα για τις διαπραγματεύσεις, πρέπει να αντιτάσσεται η ανάγκη να τεθεί χρονοδιάγραμμα αποχώρησης των τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων (και εφαρμογή άλλων μέτρων στρατιωτικής αποκλιμάκωσης) που να ταυτίζεται χρονικά με εκείνο των διαπραγματεύσεων. Όταν ο κ. Yakis, πρώην υπουργός εξωτερικών της Τουρκίας και Πρόεδρος της Επιτροπής της Ευρωπαϊκής Ένωσης της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης, πρόσφατα ζητούσε την αποδοχή καταληκτικού χρονοδιαγράμματος για λύση του Κυπριακού μέχρι το 2ο εξάμηνο του 2012 πρέπει να αντιμετωπίζει το ερώτημα: Είναι έτοιμος άραγε να αποδεχθεί ότι μέχρι τότε θα αποχωρήσουν όλα (ή το μεγαλύτερο μέρος) των τουρκικών στρατευμάτων;
Έχουμε την άποψη ότι η ανάδειξη των θεμάτων αυτών, επαναφέρει την Τουρκία στο πεδίο των πολιτικών της ευθυνών στο Κυπριακό και επανατοποθετηθεί το Κυπριακό στη σωστή βάση.
Γιώργος Περδίκης
Βουλευτής
Κινήματος Οικολόγων Περιβαλλοντιστών
Πέμπτη 23 Ιουνίου 2011
Με προτάσεις στη Γενεύη
Η πολιτική ηγεσία έχει αντιμετωπίσει αυτές τις μέρες ένα σοβαρό ζήτημα που αφορά το Κυπριακό. Πολλά και διάφορα λέγονται για την προσεχή συνάντηση στη Γενεύη (αυτή που κακώς αποκαλούν τριμερή). Διατυπώνονται φόβοι για εκπλήξεις από τον ΟΗΕ που έχουν σχέση με χρονοδιαγράμματα και συγκαλυμμένη επιδιαιτησία μέσω διεθνούς διάσκεψης. Η κυβέρνηση παρουσιάζεται φειδωλή σε δηλώσεις και ιδιαίτερα προσεκτική. Αρκείται να διακηρύσσει προς όλες τις κατευθύνσεις ότι δεν θα αποδεχθεί χρονοδιαγράμματα και επιδιαιτησία. Αν όμως προκύψουν ως προτάσεις του γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών; Τι θα κάνει τότε; Θα απορρίψει τις προτάσεις του ή θα μας ξαναπούν όλοι το γνωστό, τετριμμένο και «θανατηφόρο» (αν κρίνουμε από την εμπειρία του Ανάν) «η Κυπριακή πλευρά δεν είναι σε θέση να απορρίπτει εισηγήσεις του Γενικού Γραμματέα. Άλλωστε … μπλα, μπλα, μπλα, και τίποτα δεν θεωρείται συμφωνηθέν εάν δεν υπάρξει τελική συμφωνία». Με αυτό το τροπάρι, φθάσαμε σιγά σιγά να θεωρούμε στόχο μας την καμουφλαρισμένη συνομοσπονδία (και οι Τούρκοι να μην τη δέχονται γιατί θέλουν κι άλλα).
Έχω την άποψη ότι δεν αρκεί να κρατούμε αυτήν την στρουθοκαμήλια στάση αναμονής. Η Κυπριακή ηγεσία οφείλει να επεξεργαστεί – εν όψει της Γενεύης – προτάσεις πέραν των συνομιλιών (μέρος του σχεδίου Β’ στο οποίο συχνά αναφέρομαι). Τέτοιες προτάσεις είναι –κατά την άποψη μου – η αποχώρηση των Τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων ή αποστρατικοποίηση περιοχών της Κύπρου, η αποκλιμάκωση των στρατιωτικών αντιπαραθέσεων (κατάργηση ασκήσεων, μείωση θητείας, μείωση εξοπλισμών). Επίσης είναι η εφαρμογή της απόφασης 550 του Συμβουλίου Ασφαλείας για την Αμμόχωστο και το άνοιγμα αεροδρομίων και λιμανιών υπό Ευρωπαϊκή και κοινή διοίκηση. Είναι επίσης η επανεγκατάσταση των νόμιμων κατοίκων στην Αμμόχωστο αλλά και σε άλλες περιοχές του νησιού (π.χ. νεκρή ζώνη στην Παλιά Λευκωσία, χωριά Τηλλυρίας κλπ), η διάνοιξη όλων των οδοφραγμάτων και η εφαρμογή απρόσκοπτα της ελεύθερης διοίκησης και άλλα μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης. Όλα αυτά πρέπει να θεωρηθούν ως βήματα προς τη λύση του Κυπριακού.
Επίσης πρέπει να ζητήσουμε να σταματήσει ο εποικισμός και το ξεπούλημα της γης των Ελληνοκύπριων στα κατεχόμενα. Η Τουρκοκυπριακή αντιπολίτευση αντιδρά και διαμαρτύρεται για την κλιμάκωση του εποικισμού. Πρόσφατα ο πρόεδρος της Τουρκοκυπριακής συντεχνίας «ΚΤΑΜS» Αχμέτ Καπτάν κατηγόρησε την κατοχική διοίκηση του Έρογλου για οργανωμένο σχέδιο εξαφάνισης των Τουρκοκυπρίων.
Θεωρώ ως πρωτεύον και σημαντικό ζήτημα τον τερματισμό του τουρκικού εποικισμού του βόρειου κατεχόμενου τμήματος της Κύπρου. Ως μέτρο που ενδεχομένως να έβαζε φρένο στον εποικισμό προτείναμε τη διεθνή ανεξάρτητη απογραφή του πληθυσμού στα κατεχόμενα. Η χλιαρή προώθηση της πρότασης αυτής από τον Πρόεδρο Χριστόφια δεν έφερε καλό αποτέλεσμα. Επιβάλλεται η δυναμική προώθηση της πρότασης για απογραφή πληθυσμού στα κατεχόμενα κατά τη συνάντηση της Γενεύης. Διότι γεννιέται ένα σοβαρό ερώτημα: Πώς είναι δυνατόν να συζητείται στα σοβαρά η λύση του Κυπριακού και το κατοχικό καθεστώς να εγγράφει καθημερινά νέους «υπηκόους» στο ψευδοκράτος;
Το ίδιο ισχύει και για την παρουσία του Τουρκικού κατοχικού στρατού στην Κύπρο. Ακόμα και πολλοί Τουρκοκύπριοι αρχίζουν να διαμαρτύρονται για το αδικαιολόγητο και δυσβάσταχτο βάρος της παρουσίας 40.000 αδικαιολόγητου κατοχικού στρατού στην Κύπρο. Η αποχώρηση (έστω και σταδιακή) των κατοχικών στρατευμάτων, πρέπει να ξαναπάρει τον ιεραρχικά πρωτεύοντα ρόλο που παίρνει σε όλες τις διενέξεις και πολεμικές συρράξεις παγκόσμια.
Η αποτυχία της Κυπριακής ηγεσίας να πετύχει στα πρώτα χρόνια (1974 – 1984) την αποχώρηση των Τουρκικών στρατευμάτων από την Κύπρο δεν πρέπει να μας απογοητεύσει. Οι συνθήκες έχουν αλλάξει, η Κύπρος είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης η Τουρκία αιτείται την ένταξη της, άρα τί πιο φυσικό να τεθεί – στην Γενεύη – θέμα αποχώρησης των κατοχικών στρατευμάτων; Αλλά χρειάζεται τολμηρή ευελιξία, είδος το οποίο ελλείπει από την Κυπριακή πολιτική ηγεσία.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)