Χαιρετίσματα στον ευκάλυπτο

Κάποιοι μανιακοί, καρεκλοκένταυροι στο Υπουργείο Παιδείας και στο Τμήμα Δημοσίων Έργων δεν αποδέχτηκαν το γεγονός ότι δεν ολοκλήρωσαν την εγκοπή τριών μεγάλων ευκαλύπτων από την αυλή του Γυμνασίου Σταυρού. Η παρέμβαση των Οικολόγων στις 5 Ιουλίου έσωσε προσωρινά τον ευκάλυπτο. Όμως οι ξυλοκόποι επανήλθαν σε περίοδο διακοπών και έκοψαν τελικά το δέντρο. Έρχεται βλέπεται χειμώνας και χρειάζονται καυσόξυλα. Σε λίγες μέρες τα παιδιά θα πάνε στο σχολείο. Θα δουν τα δέντρα κομμένα. Θα ρωτούν τι έγινε. Οι καθηγητές θα δικαιολογήσουν το έγκλημα. Ύστερα θα μπουν στις τάξεις για να διδάξουν οικολογία και προστασία του περιβάλλοντος.

Μετά ρωτούν γιατί τα παιδιά δεν ενδιαφέρονται για τα μαθήματα και τη διδασκαλία.

Γιατί τους λένε ψέματα… και πώς να ξεγελάσεις τα παιδιά.

21 Αυγούστου 2012

Επιτέλους, γυναικείο δασικό άρωμα

Ήταν μεγάλη η χαρά που είχα φέτος όταν κατά την καθιερωμένη πλέον ( για 11 συναπτά έτη) παρουσία μου στην τελετή αποφοίτησης των σπουδαστών του δασικού κολλεγίου στον Πρόδρομο, είδα ανάμεσα στους πρωτοετείς σπουδαστές δύο νεαρές, την Σκεύη και τη Ζωή. Μάλιστα, από ότι είδαμε από την απονομή των διακρίσεων – αλλά και από όσα ακούσαμε από τους καθηγητές του κολλεγίου – οι δύο σπουδάστριες δασονόμοι έχουν εξαιρετική απόδοση και ανταποκρίνονται θετικά στις υποχρεώσεις του.

Θυμήθηκα πριν από 11 χρόνια, μία από τις πρώτες μου ερωτήσεις που κατέθεσα στη Βουλή των Αντιπροσώπων (στις 9/8/2001) μετά από την πρώτη μου παρουσία στην τελική αποφοίτηση του δασικού κολλεγίου, ήταν η εξής: «Έχω πληροφορηθεί ότι το Τμήμα Δασών δεν έχει στις τάξεις του ούτε μία γυναίκα. Από προκαταρτικές έρευνες μου , φαίνεται ότι υπάρχει μία μορφή προκατάληψης στο χώρο αυτό της δημόσιας υπηρεσίας που αποτρέπει την εργοδότηση γυναικών ως δασολόγων ή δασοπόνων. Ενδεικτικά αναφέρω ότι το Δασικό Κολλέγιο, μετά από πενήντα χρόνια λειτουργίας, δεν έχει ούτε μία γυναίκα απόφοιτο».

Δεν θα αναφερθώ στην απάντηση του τότε Υπουργού Γεωργίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος κ. Κώστα Θεμιστοκλέους που ήρθε λίγους μήνες μετά γιατί τη θεωρώ ανάξια αναφοράς, ρατσιστική και εκ των πραγμάτων ξεπερασμένη. Γιατί; Γιατί ισχυριζόταν ο τότε υπουργός ότι «το γεγονός ότι δεν υπάρχουν γυναίκες της τάξεως του μεσοδασικού ή του επιστημονικού προσωπικού του Τμήματος οφείλεται πρώτιστα στο από μέρους των γυναικών μειωμένο ενδιαφέρον και στο μεγάλο συναγωνισμό μεταξύ των υποψηφίων για τις θέσεις». Βλέπετε, όσες κοπέλες είχαν μέχρι τότε (και ύστερα για αρκετά χρόνια) ενδιαφερθεί «δεν πέτυχαν στις καθιερωμένες εξετάσεις εισδοχής».

Η Σκεύη και η Ζωή έσπασαν αυτό το μύθο και την προκατάληψη. Συγχαίρω την παρούσα διοίκηση του Τμήματος Δασών και τον Υπουργό Γεωργίας που έδωσε χώρο και σε άξιες γυναίκες να αναλάβουν τις ευθύνες τους στο χώρο της δασοπονίας και εύχομαι στα δύο κορίτσια και σε όλες τις γυναίκες του Τμήματος Δασών (τώρα και στο μέλλον) καλή επιτυχία στα καθήκοντα τους.

23 Αυγούστου 2012

Αριστερά ή δεξιά;

Το γεγονός ότι κάποιος μπορεί να είναι επώνυμος – ένας ηθοποιός, ένας υπουργός, εκπρόσωπος κόμματος ή πρόεδρος, ένας καλλιτέχνης, ένας βουλευτής ή ένας ζωγράφος ας πούμε – δεν σημαίνει ότι του δίνει το δικαίωμα να βρίζει δημοσίως. Δηλαδή με ποιο δικαίωμα κάποιος αρθρογραφεί ή να κάνει δηλώσεις και επειδή είναι «κάποιος» αναφέρεται σε ανθρώπους που εκπροσωπούν μια πολιτική ομάδα που εκπροσωπείται στο κοινοβούλιο για έντεκα μέχρι σήμερα χρόνια, με ύβρις του επιπέδου «όμοιοι του Χίτλερ», ή «οπαδοί του Μουσολίνι»; Ποιος δίνει το δικαίωμα σε οποιοδήποτε επώνυμο να τοποθετεί στον ακροδεξιό χώρο μια πολιτική ομάδα ανθρώπων με μόνο κριτήριο τη στάση της απέναντι στην κυβέρνηση Χριστόφια ή επειδή δεν του αρέσει του κυρίου επώνυμου – η θέση των Οικολόγων επί του Κυπριακού; Και δώσ΄ του ειρωνεία.

Για μένα – και για κάθε λογικό άνθρωπο – αυτές είναι ύβρις.

Απέναντι σε τέτοιου είδους πολιτικές πρακτικές οφείλουμε όλοι να στεκόμαστε με την πρέπουσα σοβαρότητα και χωρίς ίχνος ανοχής.

Άμα λείπει η έμπνευση και το πάθος για δημιουργία, φαίνεται να περισσεύει η διάθεση για ύβρεις.

Όμως δεν θα ασχοληθώ άλλο με τα όσα υβριστικά χρησιμοποιεί ο οποιοσδήποτε κύριος επώνυμος. Δεν υπάρχει κανένας λόγος. Θέλω μόνο να λύσω μια απορία ιδεολογικού περιεχομένου. Όταν ένα πολιτικό κίνημα εισηγείται ειδική φορολογία του πλούτου - για όσους δηλαδή έχουν ετήσια εισοδήματα πέραν των 80.000 ευρώ και η «αριστερή» κυβέρνηση αρνείται - είναι αριστερό ή δεξιό κίνημα; Όταν ένα κόμμα αρνείται στον «αριστερό» πρόεδρο να κυκλοφορεί με ιδιωτικό αεροπλάνο και να έχει –μόνον αυτός – αφορολόγητη σύνταξη είναι αριστερό ή δεξιό κίνημα; Όταν ένα κόμμα αρνείται να υποκύψει στις απαιτήσεις της «αριστερής» κυβέρνησης και της δεξιάς αντιπολίτευσης και δεν ψηφίζει νομοσχέδιο που διευκολύνει ακόμα περισσότερο τους «έχοντες και κατέχοντες» με γενναιόδωρες φορολογικές απαλλαγές, τότε αυτό το κόμμα είναι δεξιό ή αριστερό κίνημα;

Όταν ένα κόμμα δεν ψηφίζει τις νομοθεσίες της «αριστερής» κυβέρνησης που βάζουν καπέλο ΦΠΑ στα τρόφιμα και τα φάρμακα, τότε αυτό το κόμμα είναι δεξιό ή αριστερό κίνημα;

Άμα σκεφτείτε λίγο θα ξεκαθαρίσει ίσως στην αντίληψη σας τι είναι αριστερό και τι «αριστερό».

Εκτός αν το μέτρο του αριστερού συναρτάται με το βαθμό υποστήριξης του Δ. Χριστόφια. Αυτό κι αν είναι παγκόσμια πρωτοτυπία (και ξεφτίλα της αριστερής ιδεολογίας).

21 Αυγούστου 2012

Η κομματοκρατία και η ανικανότητα

Οι διορισμοί των νέων Διοικητικών Συμβουλίων των ημικρατικών οργανισμών εκτός της συνήθους δυσοσμίας κομματοκρατίας, συνοδεύτηκαν και από μία πρωτοφανή γκάφα.

Η διαρροή στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης ηλεκτρονικού μηνύματος με καταλόγους σχολιασμών από την επαγρύπνηση του ΑΚΕΛ, σημάδεψε την διαδικασία κομματικής επιλογής των νέων Διοικητικών Συμβουλίων των ημικρατικών οργανισμών.

Είναι ολοφάνερο – και προκύπτει από τα ίδια τα σχόλια των «επιθεωρητών» – ότι βασικό κριτήριο για τον επαναπροσδιορισμό των μελών ημικρατικών οργανισμών αποτελεί η προσωπική τους στάση έναντι της κυβέρνησης Χριστόφια και όχι οι ικανότητες τους και τα αντικειμενικά προσόντα. Οι όποιες εξαιρέσεις απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Αυτή βεβαίως η πρακτική άκρατης κομματοκρατίας είναι που εξηγεί και το λάθος που έγινε με την διαρροή (λάθος που έχει ξαναγίνει άλλωστε). Όταν οι άνθρωποι συνήθως διορίζονται και προωθούνται όχι στη βάση των ικανοτήτων και των προσόντων τους, αλλά στη βάση των κομματικών ή προσωπικών τους σχέσεων, είναι λογικό να βρίσκονται σε κρίσιμα πόστα, άνθρωποι ανίκανοι, απαίδευτοι και ανεκπαίδευτοι, άνθρωποι που δεν έχουν ικανότητες και δεξιότητες, άνθρωποι που τελικά έχουν νοημοσύνη και ευφυΐα χαμηλότερη από μία μηχανή – φαξ (και πάλι οι εξαιρέσεις απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα).

Το πρωτοφανές αυτό γεγονός είναι ακόμα μία απόδειξη και επιβεβαίωση της θέσης ότι: Η κομματοκρατία παράγει την αναξιοκρατία και την ανικανότητα.

Όσον αφορά την κομματική ταυτότητα των διορισμών είναι σαφής στις περισσότερες των περιπτώσεων η προσπάθεια του κυβερνώντος κόμματος να στελεχώσει ακόμα περισσότερο τους ημικρατικούς οργανισμούς με κομματικούς του φίλους ή εξαρτώμενους.

Η κοινωνία πρέπει να καταδικάσει το γεγονός της καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και υποβάθμιση της προσωπικότητας δεκάδων ανθρώπων, τη διαδικασία εξωθεσμικής αξιολόγησης των προέδρων και μελών των Διοικητικών Συμβουλίων των ημικρατικών οργανισμών από το κόμμα και την κυβέρνηση.  

Χαιρετίζω κάθε πολιτική πρόταση για εξυγίανση και αποκομματοκοποίηση του θεσμού των διοικητικών συμβουλίων των ημικρατικών οργανισμών. Προσωπικά δηλώνω την ετοιμότητά μου να συμβάλω σε ένα γόνιμο διάλογο – εν όψει και των προεδρικών εκλογών – για να πάψει η κομματοκρατία και η αναξιοκρατία σε αυτό το τμήμα της δημόσιας ζωής.

Γιώργος Περδίκης

Βουλευτής

Κινήματος Οικολόγων Περιβαλλοντιστών

Φτώχεια στην Κύπρο

Στην Κύπρο, με βάση τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας, περίπου 16,2% του πληθυσμού ζούσε κάτω από το όριο της φτώχειας το 2009. Το μεγαλύτερο ποσοστό αυτού του πληθυσμού ήταν άνω των 65 ετών συνταξιούχοι (48,6%). Ποσοστό 12% των παιδιών του νησιού ζούσαν επίσης κάτω από το όριο της φτώχειας. Το 2010 είχαμε αύξηση μιας ολόκληρης ποσοστιαίας μονάδας στο ποσοστό του πληθυσμού που ζει κάτω από το όριο της φτώχιας (17%), και 2,5 ποσοστιαίων μονάδων στα παιδιά (14,6%). Αντιστοίχως στην Ε.Ε. ο μέσος όρος είναι 16,4% σε σχέση με το σύνολο του πληθυσμού και 20,6% για τα παιδιά που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Ανάμεσα δε στους συνταξιούχους, ποσοστό 45,2% στην Κύπρο ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό συνολικά στην Ε.Ε. είναι μόλις 15,9%

Δεν μπορεί παρά να διερωτηθεί κανείς τι θα καταδείξουν τα στατιστικά στοιχεία για το 2011 και 2012, δεδομένης της κατακόρυφης αύξησης του ποσοστού ανεργίας και της μείωσης της δυνατότητας κρατικών επενδύσεων/επιχορηγήσεων/επιδομάτων λόγω της δεινής κατάστασης των δημοσίων ταμείων. Σημειώνεται ότι σύμφωνα με τα αντίστοιχα στατιστικά στοιχεία για το 2007, πριν δηλαδή την ανάληψη των καθηκόντων της παρούσας κυβέρνησης, μόλις 15,5% του πληθυσμού ζούσε κάτω από το όριο της φτώχειας. Επίσης σημειώνεται ότι στην Ε.Ε. ο μέσος όρος ποσοστού πολιτών που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας έχει μειωθεί οριακά από το 2007 μέχρι το 2010.   Δηλαδή μέσα σε τρία χρόνια (2007 -2010) σύμφωνα με τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσία αυξήθηκε το ποσοστό των πολιτών που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας κατά 1,5% (δηλαδή ορισμένες χιλιάδες πολιτών). Στην Ευρώπη δεν υπήρξε τέτοια αύξηση. Με διακυβέρνηση «αριστερής κυβέρνησης» είχαμε στην Κύπρο αύξηση της φτώχειας, πριν από το «κούρεμα» των τραπεζών και πριν από την Τρόικα.

Αν και είναι ηλίου φαεινότερο ότι η οικονομική κρίση έχει κτυπήσει τα νοικοκυριά της Κύπρου απ’ άκρη σε άκρη του νησιού, φαίνεται ότι η –κατά τα άλλα φιλολαϊκή- κυβέρνηση μας κωλυσιεργεί στην λήψη ουσιαστικών μέτρων για απάμβλυνση του φαινομένου της φτώχειας. Λέγεται συχνά ότι η λήψη μέτρων από την κυπριακή κυβέρνηση για αντιμετώπιση της κρίσης (στην προ Τρόικα εποχή) έγινε κατά τρόπο που δεν επηρέασε το βιοτικό επίπεδο των Κυπρίων και τα εργασιακά δικαιώματα. Οι αριθμοί αποδεικνύουν ότι αυτό είναι ένα μεγάλο ΨΕΜΑ. Μάλιστα συνάγεται από τους αριθμούς ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση της Ελλάδας και Ιταλίας, της Ισπανίας κ.ο.κ. κατάφερε ανά μέσο όρο να μειώσει το ποσοστό της φτώχειας σε αντίθεση με την Κύπρο.

Τα τσιγάρα και τα ποτά…

Είναι γνωστό ότι πάντα υποστηρίζω την ορθολογιστική φορολόγηση των καπνικών προϊόντων. Είμαι απ’ αυτούς που θεωρούν ότι το κάπνισμα αποτελεί τον υπ’ αριθμό ένα κίνδυνο για τη δημόσια υγεία και κάθε σύγχρονη πολιτεία οφείλει να εφαρμόζει πολιτικές περιορισμού (με τάση μηδενισμού) του.

Όσο καιρό βρίσκομαι στο Κυπριακό Κοινοβούλιο υποστηρίζω πάντα νομοθετικά μέτρα που αφορούν τα καπνικά προϊόντα. Δυστυχώς, οι εκάστοτε κυβερνώντες, ενώ εισπράττουν φόρους από τα καπνικά προϊόντα, αποφεύγουν να κατευθύνουν τα έσοδα σε πολιτικές αντιμετώπισης των συνεπειών του καπνίσματος ή σε πολιτικές πρόληψης. Και αυτό πρέπει επιτέλους να σταματήσει.

Αφορμή για αυτή μου την παρέμβαση δίνει η πρόσφατη αποτυχημένη προσπάθεια της κυβέρνησης να εφαρμόσει επιπλέον φόρους κατανάλωσης στα τσιγάρα και τα ποτά.

Σοβαρά ερωτηματικά προκύπτουν από τους χειρισμούς της κυβέρνησης. Είναι όντως περίεργη η τακτική της κυβέρνησης που οδήγησε τελικά σε ένα ακόμα φιάσκο.

Ερωτώ:

1)   Γιατί η κυβέρνηση βιάστηκε να καταθέσει νομοσχέδιο πριν να το συζητήσει με τα κόμματα και χωρίς να καταλήξει ο διάλογος που υποτίθεται ξεκίνησε την περασμένη Τρίτη στο Προεδρικό;

2)   Γιατί δεν ακολουθήθηκε η σχετική πρόνοια του Κανονισμού 29 της Βουλής των Αντιπροσώπων για να αποφευχθούν νομικές περιπλοκές; Πόσο δύσκολο ήταν η κατάθεση του νομοσχεδίου να συνοδεύεται από μία στοιχειώδη αιτιολόγηση του επείγοντος του θέματος;

3)   Όταν το Μάρτιο η κυβέρνηση επιχείρησε να εισαγάγει αύξηση στο φόρο κατανάλωσης για τα στριφτά τσιγάρα (που μόνο το Κίνημα Οικολόγων Περιβαλλοντιστών στήριξε στη Βουλή των Αντιπροσώπων), υπήρχε δέσμευση ότι 20 εκατ.ευρώ (από τα συνολικά 30 που θα εισέπραττε η κυβέρνηση) θα τα «επέστρεφε» στην αγορά με προγράμματα κοινωνικής συνοχής (με ιδιαίτερη έμφαση σε νοικοκυριά και επιχειρήσεις που επηρεάστηκαν από την αύξηση του ηλεκτρικού ρεύματος). Τώρα η κυβέρνηση συνειδητώς αποφάσισε να μην επαναλάβει την δίκαιη και παραγωγική αυτή δέσμευση. Αντίθετα σε σχετική εισήγηση μου, υπήρξε αρνητική απάντηση από τους αρμόδιους του Υπ. Οικονομικών. Γιατί;

4)   Γιατί η κυβέρνηση φορολογεί τα τσιγάρα και όχι τα πούρα και τα πουράκια; Γιατί φορολογεί την μπύρα και τη ζιβανία; Μήπως έτσι εφαρμόζεται η πολιτική της «δίκαιης κοινωνίας»; Οφείλει να δώσει απαντήσεις.

Το Κίνημα Οικολόγων Περιβαλλοντιστών υποστηρίζει ότι η φορολογία των καπνικών προϊόντων είναι μία επιθυμητή πολιτική είσπραξης πόρων οι οποίοι όμως πρέπει να αξιοποιούνται κατάλληλα.

Ζητούμε από την αρμόδια Κοινοβουλευτική Επιτροπή Οικονομικών να εξετάσει τις επόμενες μέρες το σχετικό νομοσχέδιο και να υποχρεώσει την κυβέρνηση όπως τουλάχιστον τα 2/3 των αναμενόμενων εισπράξεων (18 εκατ. ευρώ) επιστρέψουν στην κοινωνία. Να χρησιμοποιηθούν πχ για την άμεση προκήρυξη της προσφοράς για ανέγερση των ογκολογικών κέντρων των γενικών νοσοκομείων Λευκωσίας και Λεμεσού, την εφαρμογή προγραμμάτων αποτοξίνωσης από το τσιγάρο και το αλκοόλ κ.ο.κ.

Πρέπει επίσης να ακολουθηθούν οι νομοθετικές πρόνοιες και η συνταγματική τάξη. Μπορεί να μπήκαμε στον μηχανισμό στήριξης και να είμαστε αναγκασμένοι – ελέω κυβέρνησης Χριστόφια και τραπεζιτικού κατεστημένου – να υποστούμε το μνημόνιο, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα επιτρέψουμε την κατάλυση της συνταγματικής τάξης. Δεν πρόκειται για τυπολαγνεία και δογματισμό. Απαιτείται σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους της Κυπριακής Δημοκρατίας, διαφορετικά θα έχουμε το κατάντημα της Ελλάδας.

Η επόμενη μέρα του ναυαγίου του ενδιάμεσου

Εκφράζουμε τη λύπη μας για την ανεπιτυχή κατάληξη της προσπάθειας για εξεύρεση κοινού υποψηφίου για τις Προεδρικές Εκλογές από τον Ενδιάμεσο Χώρο.

Δυστυχώς η προσπάθεια για να προκύψει μια εναλλακτική υποψηφιότητα από τον ενδιάμεσο χώρο έχει αποτύχει.

Εμείς συμμετείχαμε σ’ αυτή την προσπάθεια με ειλικρίνεια. Καταθέσαμε από την αρχή προτάσεις τόσο στα πλαίσια διαμόρφωσης και θετικής κατάληξης της κοινής δεσμευτικής διακήρυξης θέσεων, όσο και για την ασφαλή επιλογή κοινού υποψηφίου.

Υποβάλαμε από την αρχή μια συγκροτημένη πρόταση που θα εξασφάλιζε με δημοκρατικό και ασφαλή τρόπο τη θετική κατάληξη της προσπάθειας για επιλογή υποψηφίου. Ζητήσαμε να εφαρμοστεί η αρχή της άμεσης δημοκρατίας. Τα στελέχη των κομμάτων, μέσα από μια σχετικώς αναλογική φόρμουλα αντιπροσώπευσης αλλά και η κοινωνία των πολιτών έπρεπε να κληθεί να επιλέξει ανάμεσα σε μια μικρή ομάδα υποψηφίων.

Η ανάγκη μιας εξαρχής συναποφασισμένης δημοκρατικής, σύγχρονης και ασφαλούς μεθόδου επιλογής του υποψηφίου διαφάνηκε ξεκάθαρα και στην τελευταία συνάντηση, αλλά ήταν ήδη πολύ αργά.

Αποφύγαμε να μπούμε στο παιχνίδι της υποβολής και απόσυρσης υποψηφιοτήτων που οδήγησε την προσπάθεια σε αδιέξοδα και εκφυλισμό.

Το Κίνημα Οικολόγων Περιβαλλοντιστών με σαφή απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής παρέμεινε προσηλωμένο στην προσπάθεια εξεύρεσης κοινού υποψηφίου από τον ενδιάμεσο χώρο. Δυστυχώς τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως αναμέναμε.

Τώρα η κοινωνία των πολιτών κινδυνεύει να βρεθεί και πάλι μπροστά στα εκβιαστικά διλήμματα του διπολισμού.

Περαιτέρω βήματα θα καθοριστούν εκ νέου από την Κεντρική Επιτροπή η οποία συνέρχεται σε τακτική συνεδρίαση την 8^η Ιουλίου. Με την αποτυχία της προσπάθειας βρισκόμαστε ουσιαστικά στην αφετηρία. Μπροστά μας υπάρχουν όλα τα ενδεχόμενα. Έχουμε ενώπιον μας ήδη αρκετές υποψηφιότητες που έχουν ζητήσει να έρθουν σε επαφή μαζί μας.

Οι υποψηφιότητες αυτές έχουν συγκροτήσει προσχέδια προγραμματικών θέσεων και αναζητούν διάλογο επί των προγραμματικών τους διακηρύξεων. Εμείς έχουμε το δικό μας πρόγραμμα Πολιτικής Οικολογίας, το οποίο θα αξιοποιήσουμε ως εργαλείο εάν αποφασίσουμε να μπούμε σε προγραμματικό διάλογο με τους υποψηφίους αυτούς. Είναι όντως ορθό να γίνουν οι συναντήσεις αυτές. Υπενθυμίζω ότι οι Οικολόγοι δεν συναντήθηκαν με κανένα υποψήφιο ή κόμμα (και βεβαίως ούτε με το ΑΚΕΛ) όσο βρισκόταν σε εξέλιξη η προσπάθεια του ενδιάμεσου χώρου. Δεν θέλαμε – αυτή ήταν η δική μας επιλογή – να μολύνουμε την ατμόσφαιρα με αμφίσημα μηνύματα και παρεξηγήσιμες εικόνες. Έχω την άποψη ότι αυτή μας η επιλογή καταξιώθηκε στη συνείδηση της κοινωνίας γιατί απέδειξε την πάγια εντιμότητα και καθαρότητα θέσεων και πρακτικών των Οικολόγων. Μας έλεγαν τότε άλλοι: «Μα δεν είναι αγένεια να αρνείστε τις συναντήσεις; Δεν είναι δείγμα πολιτικού πολιτισμού να γίνονται συναντήσεις μεταξύ των κομμάτων;».

Τώρα, που δεν υπάρχει πλέον σε εξέλιξη η προσπάθεια του ενδιάμεσου χώρους, ίσως είναι καιρός – στα πλαίσια του πολιτικού πολιτισμού – να δώσουμε την ευκαιρία σε υποψηφίους και κόμματα να μας πουν τι έχουν να μας πουν για τις προεδρικές εκλογές. Βεβαίως και θα κρατήσουμε επαφή με τα κόμματα του ενδιάμεσου χώρου ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, ΕΥΡΩΚΟ. Δεν θα τους γυρίσουμε την πλάτη. Ίσως μάλιστα να είναι καλή ιδέα να ανταλλάσσουμε πληροφορίες και να επιδιωχθεί μια κοινή διαχείριση έστω και περιορισμένης έκτασης, στη συνέχεια των προεκλογικών ζυμώσεων.

Θέλω, τέλος, να υπογραμμίσω ότι τίποτα δεν μπορεί να αποκλειστεί, από τώρα. Την τελική απόφαση θα την λάβουν οι Οικολόγοι ως σύνολο, μέσα δηλαδή από συλλογικές διαδικασίες. Θα δοθεί η ευκαιρία σε όλα τα μέλη (και τους φίλους) του Κινήματος να εκφράσουν τις προτάσεις και θέσεις τους πριν αποφασίσει (πάντα έχοντας υπόψη την ρήτρα για ενισχυμένη πλειοψηφία 60%) το «εκλογικό συνέδριο» του Κινήματος Οικολόγων Περιβαλλοντιστών.