Υφιστάμενο Κυπριακό Σύστημα Ψηφοφορίας:

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ασκεί μαζί με το εντεκαμελές Υπουργικό Συμβούλιο που διορίζεται από τον Πρόεδρο εκτελεστική εξουσία. (Οι Τουρκοκύπριοι από το 1963 αρνούνται τη συμμετοχή τους στην κυβέρνηση).

Η Νομοθετική εξουσία ασκείται από τη Βουλή των Αντιπροσώπων τα μέλη της οποίας εκλέγονται με καθολική ψηφοφορία με σύστημα απλής αναλογικής και για περίοδο πέντε ετών. Η Βουλή των Αντιπροσώπων περιλαμβάνει 80 έδρες (56 για τους Ελληνοκύπριους και 24 για τους Τουρκοκύπριους - οι 24 έδρες παραμένουν κενές).  Παράλληλα υπάρχουν τρεις παρατηρητές από τις Θρησκευτικές Ομάδες  των Μαρωνιτών, Λατίνων και Αρμενίων. Στην Κυπριακή Δημοκρατία το νομοθετικό όργανο, δεν έχει εκτελεστική εξουσία και υπάρχει σαφής διαχωρισμός των δύο εξουσιών. Η σύνθεση της Βουλής δεν επηρεάζει συνταγματικά την εκτελεστική εξουσία αφού ο πρόεδρος και το Υπουργικό Συμβούλιο δεν απαιτείται να έχουν κοινοβουλευτική στήριξη και πλειοψηφία αφού ψηφίζεται απευθείας από το λαό.

Το σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν ορίζει συγκεκριμένο εκλογικό σύστημα ούτε καθορίζει τις εκλογικές περιφέρειες. Οι σχετικές ρυθμίσεις γίνονται με νόμο που ψήφισε η Βουλή. Μέχρι το 1979 ίσχυε το πλειοψηφικό σύστημα, το οποίο αντικαταστάθηκε αρχικά από το σύστημα της ενισχυμένης αναλογικής (Νόμος 72 του 1979) και αργότερα από ένα σύστημα που προσομοιάζει στην απλή αναλογική (Νόμος 11(Ι) του 1996), αφού το πλειοψηφικό δεν εξασφάλιζε την αντιπροσώπευση της μειοψηφίας και οδηγούσε σε άδικη και άνιση κατανομή των εδρών, μη συναρτώμενη με την πραγματική δύναμη των κομμάτων.

Σύμφωνα με το υφιστάμενο σύστημα, κάθε κόμμα το οποίο εξασφαλίζει το εκλογικό μέτρο, δηλαδή ποσοστό μεγαλύτερο από το 1/56 των έγκυρων ψήφων αποκτά δικαίωμα συμμετοχής στην κατανομή των βουλευτικών εδρών.  Ο κάθε ψηφοφόρος έχει δικαίωμα να δώσει την ψήφο του σε ένα κόμμα ή να εκδηλώσει προτίμηση προς συγκεκριμένους υποψηφίους (ενός μόνο κόμματος) σημειώνοντας την επιλογή του στο όνομα τους.

Ο εκλογικός κατάλογος καταρτίζεται ανά εκλογική περιφέρεια. Η εγγραφή στους εκλογικούς καταλόγους είναι υποχρεωτική και ο καθένας μπορεί να εγγράφεται σε ένα μόνο εκλογικό κατάλογο.

Ο αριθμός των εδρών ανά επαρχία προκύπτει από την διαίρεση του συνολικού αριθμού των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων στην επαρχία διά του αριθμού του συνόλου των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων που αντιστοιχεί στο 1/56 του συνόλου των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων.

Μετά την καταμέτρηση των ψήφων, που γίνεται κατά περιφέρεια, και μετά την αφαίρεση των άκυρων και λευκών, διαιρείται ο αριθμός των έγκυρων ψηφοδελτίων διά του αριθμού των εδρών της. Το πηλίκο (χωρίς το κλάσμα) αποτελεί το εκλογικό μέτρο. Κατά τον τρόπο αυτό καθορίζεται το εκλογικό μέτρο, δηλαδή, ο αριθμός ψήφων που αντιστοιχεί σε κάθε έδρα. Συνεπάγεται εκ τούτου ότι το εκλογικό μέτρο στην πρώτη κατανομή δεν είναι ακριβώς το ίδιο ανά επαρχία.

ΠΡΩΤΗ ΚΑΤΑΝΟΜΗ ΕΔΡΩΝ:

Για την πρώτη κατανομή εδρών, σε κάθε επαρχία διαιρούμε το σύνολο των ψήφων κάθε κόμματος διά του εκλογικού μέτρου για να καθοριστεί ο αριθμός υποψηφίων του που εκλέγονται. Για παράδειγμα, το 1996, στη Λευκωσία, αναλογούσαν στον ΔΗΣΥ 46935/6473=7,25. Εξασφαλίζει, δηλαδή, 7 έδρες στην πρώτη κατανομή και έχει αχρησιμοποίητο υπόλοιπο 46935-(6473Χ7)=1624 ψήφους.

Η ίδια διαδικασία θα γίνει για το κόμμα σε όλες τις περιφέρειες και στη συνέχεια για όλα τα άλλα κόμματα για όλες τις περιφέρειες και θα ολοκληρωθεί η πρώτη κατανομή.

Το γεγονός ότι από τη διαίρεση των ψήφων κάθε κόμματος διά του εκλογικού μέτρου προκύπτει κλάσμα έδρας (στο πιο πάνω παράδειγμα έχουμε 0,25 για το ΔΗΣΥ, στη Λευκωσία), σημαίνει ότι υπόλοιπο εδρών απομένουν για τον επόμενο γύρο κατανομής. Το 1996 είχαμε υπόλοιπο 16 έδρες (ποσοστό 28,6% του συνόλου).

ΔΕΥΤΕΡΗ ΚΑΤΑΝΟΜΗ ΕΔΡΩΝ:

Προς το σκοπό διαμερισμού των εδρών αυτών θα γίνει δεύτερη κατανομή. Ακολουθείται η πιο κάτω διαδικασία: Προστίθενται τα υπόλοιπα των κομμάτων που εξασφάλισαν ποσοστό πέραν του 1/56 των ψήφων ή των συνασπισμών δύο κομμάτων που πήραν πάνω από 10%, σε παγκύπριο επίπεδο.

Για παράδειγμα, στην περίπτωση του 1996, δικαίωμα για τη δεύτερη κατανομή είχαν το ΑΚΕΛ, ο συνασπισμός ΔΗΣΥ-Φιλελευθέρων, το ΔΗΚΟ, η ΕΔΕΚ και το ΚΕΔ, των οποίων τα υπόλοιπα ψήφων ήσαν συνολικά 91694. Διαιρώντας τον αριθμό αυτό με τις έδρες που απέμειναν (16) καθορίζουμε το εκλογικό μέτρο της δεύτερης κατανομής, που θα χρησιμοποιηθεί στη νέα αυτή. Προκύπτει ο αριθμός 5731, με τον οποίο θα διαιρεθεί το σύνολο των αχρησιμοποίητων ψήφων κάθε κόμματος. Το 1996 είχαμε το ακόλουθο αποτέλεσμα:

ΑΚΕΛ = 3,02   ΔΗΣΥ=3,82   ΔΗΚΟ=  3,80   ΕΔΕΚ=2,98   ΚΕΔ=2,37

Το ακέραιο τμήμα του αποτελέσματος δείχνει τον αριθμό εδρών που παίρνει το κάθε κόμμα στη φάση αυτή της κατανομής.

Έτσι από τις 16 έδρες κατανέμονται 3+3+3+2+2=13 και απομένουν 3 για την τελική φάση η οποία θα γίνει με βάση το πιο μεγάλο κλάσμα από την πιο πάνω διαίρεση. Η πρώτη έδρα καταλήγει στην ΕΔΕΚ (0.98), δεύτερη στον ΔΗΣΥ (0.82) και η τρίτη στο ΔΗΚΟ (0.80). Επισημαίνεται ότι η συμμετοχή ενός κόμματος στην τρίτη κατανομή είναι δυνατή μόνο αν αυτό έχει πάρει πάνω από 2/56 των ψήφων σε παγκύπρια βάση (3.6%). Συνεπώς κόμματα με παγκύπρια εκλογική δύναμη μέχρι και 3.6% αντιπροσωπεύονται μόνο με ένα βουλευτή (για αυτό λέμε σχεδόν απλή αναλογική).

Η σειρά που ακολουθείται για την πρώτη κατανομή των εδρών ξεκινά με το κόμμα που έχει τις πιο πολλές ψήφους στην περιφέρεια και συνεχίζει με το επόμενο πιο ισχυρό και ούτω καθεξής.

Σε ότι αφορά τους υποψήφιους κάθε κόμματος, εκλέγονται με τη σειρά αυτοί που έχουν τους πιο πολλούς σταυρούς προτίμησης και σε περίπτωση ισοψηφίας με βάση τη σειρά στο ψηφοδέλτιο.

Η δεύτερη κατανομή αρχίζει από το κόμμα με το πιο μεγάλο υπόλοιπο ψήφων (παγκύπριο άθροισμα). Παίρνει την πρώτη του έδρα στην περιφέρεια με το πιο ψηλό υπόλοιπο αχρησιμοποίητων ψήφων και στη συνέχεια μεταβαίνει διαδοχικά στις επόμενες μέχρι να συμπληρώσει τον αριθμό εδρών που δικαιούται. Σε περίπτωση που συναντά περιφέρεια χωρίς υπόλοιπο εδρών, μεταβαίνει στην αμέσως επόμενη.

Στην τελική φάση (λεγόμενη τρίτη κατανομή) ακολουθείται η ίδια σειρά.

ΕΚΛΟΓΗ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ:

Οι βουλευτές εκλέγονται από τις λίστες των κομμάτων ή από τους ανεξάρτητους. Στις λίστες των κομμάτων οι υποψήφιοι μπαίνουν με αλφαβητική σειρά. Ο αρχηγός κόμματος στην περιφέρειά που κατέρχεται ως υποψήφιος τίθεται επικεφαλής και δεν χρειάζεται σταυρό προτίμησης. Εάν στη συγκεκριμένη περιφέρεια ο συνδυασμός εκλέξει βουλευτή, εκλέγεται απευθείας ο επικεφαλής. Επικεφαλής μπορεί να είναι και άλλος πλην του αρχηγού εάν οριστεί από τον συνδυασμό.

Ανά περιφέρεια ο ψηφοφόρος δικαιούται συγκεκριμένο μέγιστο αριθμό σταυρών προτίμησης. Έγκυρο θεωρείται το ψηφοδέλτιο που ξεκάθαρα καθορίζει την επιλογή του ψηφοφόρου όσον αφορά το συνδυασμό (ή τον ανεξάρτητο) υποψήφιο. Συνεπώς κάθε οριζόντια προτίμηση θεωρείται ΑΚΥΡΗ. Ψηφοδέλτιο θεωρείται άκυρο εάν δεν είναι ξεκάθαρη η κατά συνδυασμό προτίμηση πχ. αν υπάρχει σταυρός σε δύο κόμματα ή εάν υπάρχουν σταυροί προτίμησης σε υποψηφίους πολλών κομμάτων χωρίς επιλογή συνδυασμού. Μόνο όταν όλες οι επιλογές του ψηφοφόρου σε ότι αφορά τους υποψηφίους βρίσκονται στο ίδιο συνδυασμό θεωρείται έγκυρο το ψηφοδέλτιο και έγκυρες οι επιλογές του για υποψηφίους (αρκεί να μην υπερβαίνουν τον αριθμό υποψηφίων που δύναται να ψηφίσει). Αν είναι ξεκάθαρη η επιλογή του για το κόμμα ή το συνδυασμό και όχι για τους υποψηφίους τότε θεωρείται έγκυρο για το κόμμα και δεν λαμβάνεται υπόψη για τους υποψηφίους. Αντίθετα εάν είναι ξεκάθαρη η επιλογή του για τους υποψηφίους αλλά όχι για το κόμμα (δηλαδή δεν σημείωσε το τετράγωνο για το κόμμα και οι επιλογές του υποψηφίου προέρχονται από πολλά κόμματα δηλ. οριζόντια) τότε το ψηφοδέλτιο είναι ΑΚΥΡΟ (και για το κόμμα και για τους υποψήφιους).

Συνεπώς το σύστημα όπως λειτουργεί σήμερα στηρίζεται στην υποστήριξη των συνδυασμών (κομμάτων) και αποθαρρύνει την οριζόντια ψηφοφορία.

ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ:

Κατ’ αναλογίαν ισχύουν τα ίδια στις ευρωεκλογές με μόνη διαφορά ότι ολόκληρη η Κύπρος θεωρείται μία εκλογική περιφέρεια. Δεν υπάρχει δηλαδή μεταφορά υπολοίπων. Το σύστημα είναι πιο αναλογικό παρά το γεγονός ότι διατηρείται το πλαφόν του 1.8%.

Πλεονεκτήματα:

Είναι βοηθητικό για τα μικρότερα πολιτικά κόμματα γιατί προωθεί την αντιπροσώπευση όλων των πολιτικών απόψεων αναλογικά και είναι σχετικά απλό. Δοκιμάστηκε για σειρά ετών χωρίς να προκληθούν ιδιαίτερα προβλήματα και οι ψηφοφόροι έχουν συνηθίσει να το λειτουργούν χωρίς πολλές συγχύσεις. Παρέχει τη δυνατότητα έκφρασης της ευρωπαϊκής αρχής της επικουρικότητας αφού επιλέγονται οι βουλευτές από μικρές περιφέρειες.

Βασικά μειονεκτήματα:

Στην εποχή μας η αυξανόμενη δυσαρέσκεια στα κόμματα και η μη παροχή δυνατότητας στο ψηφοφόρο να επιλέξει πρόσωπα αντί κόμματα, τον οδηγεί στην αποχή ή στο άκυρο / λευκό. Επίσης υπάρχει διαφορετικό εκλογικό μέτρο ανά επαρχία και ανά κατανομή. Υπάρχει ψηλό εκλογικό μέτρο για την «τρίτη κατανομή».

Η πρότασή μας:

Η πρότασή μας είναι απλή γιατί δεν διαφοροποιεί δραματικά το υφιστάμενο σύστημα ώστε να προκαλεί σύγχυση στους πολίτες. Απλά όσοι ψηφοφόροι θέλουν να επιλέξουν όπως γίνεται μέχρι σήμερα θα μπορούν να το κάνουν χωρίς να επηρεάζεται η επιλογή υποψηφίων από άλλο κόμμα ή συνδυασμό. Αν όμως κάποιος πολίτης δεν έχει κομματική επιλογή και θέλει να επιλέξει μόνο πρόσωπα, θα μπορεί να το κάνει αρκεί να διατηρείται ο αριθμός σταυρών που δικαιούται ανά επαρχία. Δηλαδή με την πρότασή μας επιτρέπεται η οριζόντια μη κομματική ψηφοφορία. Εάν τα οριζόντια μη κομματικά ψηφοδέλτια συγκεντρώνουν τον αριθμό ή πολλαπλάσιο των ψήφων του εκλογικού μέτρου που αντιστοιχεί στην εκλογική περιφέρεια τότε εκλέγεται βουλευτής /τες αυτός/ή που έχουν τους πιο πολλούς σταυρούς προτίμησης. Σε περίπτωση που ο ίδιος ο υποψήφιος έχει εκλεγεί διά της οριζόντιας με μη κομματική ψήφο αλλά και σε κομματικό ψηφοδέλτιο, τότε η θέση του στο κομματικό ψηφοδέλτιο καταλαμβάνεται από τον αμέσως επόμενο.

Γιώργος Περδίκης

Βουλευτής

Κινήματος Οικολόγων Περιβαλλοντιστών

Πηγές:

Wikipedia

Νόμος περί Εκλογής Μελών της Βουλής των Αντιπροσώπων

Ευχαριστήρια επιστολή από Παγκύπρια Οργάνωση Πολύτεκνων

Με τη δύναμη της ψυχής των Hibakusha

Θέλω να ευχαριστήσω τους φίλους Πάνο Τριγάζη και Πανίκο Νεοκλέους γιατί μου έδωσαν την μοναδική ευκαιρία να γνωρίσω από κοντά κάποιους από τους Hibakusha, τους επιζώντες του πυρηνικού ολοκαυτώματος της Χιροσίμα και Ναγκασάκι.

Από τα μαθητικά μου χρόνια – όταν έκανα μία σχολική έρευνα για την πυρηνική επίθεση των ΗΠΑ το 1945 κατά των Ιαπώνων – είχα αυτή την έφεση και ανάγκη. Με ενδιέφερε και με προκαλούσε η ιδέα να γνωρίσω ανθρώπους που έζησαν αυτό τον εφιάλτη, είδαν το θανατηφόρο μανιτάρι να απλώνει στον ουρανό και βίωσαν τη καυτή ανάσα του θανάτου. Το πυρηνικό ολοκαύτωμα της Χιροσίμα – κι’ αυτό της Ναγκασάκι που ακολούθησε – ήταν και παραμένουν μοναδικές εμπειρίες στην ιστορία του ανθρώπινου γένους. Επειδή αυτοί οι άνθρωποι έγιναν μάρτυρες της τραγωδίας της χρήσης της ατομικής βόμβας, αποτέλεσαν τη ζωντανή απόδειξη ότι δεν μπορεί η ανθρωπότητα να παίζει το παιγνίδι του πυρηνικού ανταγωνισμού.

Όσοι από εμάς πιστεύουν στην παγκόσμια ειρήνη και τον πυρηνικό αφοπλισμό, πρέπει να θεωρούν μεγάλη τους τιμή να γνωρίσουν προσωπικά αυτά τα ζωντανά μνημεία της ανθρώπινης μανίας για αυτοκαταστροφή. Ας είναι καλά λοιπόν οι δυο φίλοι και ιδιαίτερα ο ερευνητής συγγραφέας Πανίκος Νεοκλέους, οι οποίοι με προσκάλεσαν να συναντήσω και να μιλήσω για λίγο τη σημαδιακή 15^η Αυγούστου, στα πλαίσια της πρόσφατης επίσκεψης του «Πλοίου της Ειρήνης».

Κάνω ιδιαίτερη αναφορά στον Πανίκο Νεοκλέους γιατί ο αφιερωμένος αυτός αγωνιστής της Ειρήνης, επέμενε να επισκεφθούν η ομάδα των Hibakusha, την ημικατεχόμενη Λευκωσία και να αγγίξουν το πρόβλημα της διχοτόμησης του νησιού μας. Είχε την ιδέα να ενημερώσει τους ξεχωριστούς ξένους μας για την προσπάθεια για επανένωση του λαού και απελευθέρωση της Κύπρου. Ξεχωριστή περίπτωση βεβαίως για την οποία ενημερώθηκαν οι Ιάπωνες ειρηνιστές, είναι η ιστορία του ζεύγους Γιώργου Μαραθεύτη και Φετχί Ακιντζί, οι οποίοι βρέθηκαν αντιμέτωποι το 1974 να πυροβολούν ο ένας εναντίον του άλλου και οι οποίοι, αφού εντόπισαν ο ένας τον άλλο μέσα από το βιβλίο του Π. Νεοκλέους «Οι αγνοηθέντες του ‘74», έγιναν φίλοι κι αγωνίζονται πλέον μαζί για την Ειρήνη στην Κύπρο. Ο Π. Νεοκλέους φιλοξένησε την ομάδα των Hibakusha και τους συνοδούς τους στη Λευκωσία, τους ξενάγησε στην Πράσινη Γραμμή και στην κατεχόμενη Λευκωσία μέσω του οδοφράγματος της οδού Λήδρας. Συγκλονιστική ήταν η σκηνή που περιγράφει ο Π. Νεοκλέους την οποία αφηγείται με ιδιαίτερη συγκίνηση. Ντάλα μεσημέρι εκεί κοντά στην Αγιά Σοφιά της Λευκωσίας, παρατήρησε δύο υπερήλικες Hibakusha να ψηλαφούν ένα παμπάλαιο πέτρινο τοίχο και στη συνέχεια να τον σπρώχνουν δυνατά. Στην ερώτηση που τους υπέβαλε για το σκοπό της πράξης τους του είπαν: «ξέρουμε ότι δεν μπορούμε με τα χέρια μας να ρίξουμε τον τοίχο της διαίρεσης του νησιού, μπορούμε όμως με τη δύναμη της ψυχής μας».

Η δύναμη της ψυχής των υπερήλικων Hibakusha δείχνει το δρόμο που πρέπει να πάρει και η δύναμη της δικής μας ψυχής. Ιδιαίτερα μετά τις εμπειρίες του δικού μας οικονομικού ολοκαυτώματος, πρέπει να καταλάβουμε την αξία των πραγμάτων σε αυτόν το μάταιο κόσμο. Να δώσουμε τη δύναμη της ψυχής μας στον αγώνα για την ελευθερία της χώρας μας, τη συμφιλίωση και τη συνεννόηση μεταξύ μας, τη συγγνώμη και τη συγχώρεση, αλλά και την κοινή απόφαση για το κτίσιμο όχι ενός τοίχους, αλλά του κοινού μας μέλλοντος. Μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση να βλέπω την πλειοψηφία των Κυπρίων να έχουν συνηθίσει με τη διχοτόμηση, να μην τους ενοχλεί – ή τουλάχιστον να μην τους ενοχλεί τόσο όσο να θέλουν να αγωνιστούν για να την ανατρέψουν – και να αντέχουν την παρουσία του «τοίχου». Ας μας εμπνεύσει η ενέργεια των Hibakusha, και με τη δύναμη της ψυχής μας να καταρρίψουμε το τείχος της κατοχής.

Σκόντο: έκπτωση στην τιμή εμπορεύματος ή σε ποσό που πρέπει να πληρωθεί

Εν συντομία κ. Χριστόφια.

Σκοπός μου δεν είναι να σχολιάσω τη συμπεριφορά του κ. Χριστόφια έναντι της διερευνητικής επιτροπής για την οικονομία,  η οποία συμπεριφορά από μόνη της αποτελεί ένα σοβαρό θέμα. Είμαι βέβαιος ότι αυτό που συνέβηκε την Πέμπτη θα συζητείται για πολύ καιρό. Ίσως μάλιστα να αποτελέσει σημείο αναφοράς για τους θεσμούς στη Κύπρο στο διηνεκές Ούτε θέλω να απαντήσω – παρά τη μεγάλη πρόκληση – στα όσα αναφέρει η σαραντασέλιδη δήλωση για την οποία έγινε – αδίκως κατά την άποψη μου – του «κουτρούλη ο γάμος». Είναι πάρα πολλά, αλλά είναι και τετριμμένα γιατί τα ακούμε καιρό τώρα από τους εκπροσώπους της παράταξης που κυβερνούσε τα τελευταία τέσσερα καταστροφικά χρόνια το τόπο.

Ένα μόνο – και με πολλή συντομία – ζήτημα θέλω να αναδείξω από την «κατάθεση» του κ. Χριστόφια το οποίο μου προκάλεσε αγανάκτηση. Διότι μπορεί να διαφωνήσει ή να συμφωνήσει κανείς για την ορθότητα αντιλήψεων, ιδεών ή απόψεων, μπορεί να υπάρχει διαφορετική ανάγνωση για γεγονότα, μπορεί ακόμα να αποδεχτούμε και αδυναμίες στην αντίληψη ή την εκτίμηση του κ. Χριστόφια και των συνεργατών του, αλλά κανείς δεν μπορεί να αποδεχτεί την κοροϊδία, το δούλεμα και την υποκρισία.

Εξηγούμαι. Είναι αφάνταστη πρόκληση να μιλά κ. Χριστόφιας για τις ευθύνες των αγορών, του καπιταλισμού και... των Γερμανών όταν για δεκαετίες ο ίδιος προσωπικά (και για τους δικούς του λόγους) συνεργάστηκε άψογα μαζί τους.

Δεν μπορεί να κατηγορεί το «κεφάλαιο» όταν ο ίδιος εκθείαζε δημόσια το «μεγάλο σκόντο» (έτσι το είπε) που έκανε σε Κύπριο μεγαλοεπιχειρηματία («σκόντο» κατά τον Μπαμπινιώτη σημαίνει «έκπτωση σε τιμή εμπορεύματος»). Ποιος μπορεί να ξεχάσει τους εναγκαλισμούς του κ. Χριστόφια και τα φιλάκια με διάφορους από αυτούς που σήμερα κατηγορεί π.χ. τον κύριο με τα καζίνο, τον κύριο με το πούρο, τον κύριο με την τζελαπία, τον άλλο με τη ρεπούμπλικα κοκ. Υπάρχει κανείς που ξεχνά ότι ο κ. Χριστόφιας άπλωνε κόκκινο χαλί σε κάθε μεγαλοαπατεώνα και κλεφταρά (έτσι τους λέει σήμερα) που έφτανε στην Κύπρο για να κάνει την αρπαχτή του; Κι όταν ο κ. Χριστόφιας κατηγορεί άλλους για τις σχέσεις του με την τραπεζική νομενκλατούρα ξεχνά ή νομίζει ότι ξεχνούμε, ότι διόρισε υπουργούς του και είχε διαχρονικά συνεργάτες του, ανθρώπους από αυτό ακριβώς το σινάφι. Ακόμα και για τον κ. Ορφανίδη, τον οποίο φαίνεται να επέλεξε ως αντίπαλο ο κ. Χριστόφιας και η παράταξη του, υπάρχουν αποδείξεις και μαρτυρίες ότι ήταν και δική του επιλογή ( να μην πω απαίτηση) ο διορισμός του. Όσο για τον κ. Δημητριάδη....

Ας έχει τις όποιες απόψεις και θέσεις ο κ. Χριστόφιας, σωστές ή λάθος. Δικαίωμα του. Δεν είναι όμως δικαίωμά του να μας κοροϊδεύει με την όψιμη και άνευ «mea culpa» επαναστατική στροφή του. Το κόκκινο δεν είναι το χρώμα που ταιριάζει σε λιμουζίνα.

Λόγια της κρίσης

Όλο και περισσότεροι πολίτες δηλώνουν ότι έχουνε βαρεθεί  τα κούφια λόγια, τις υποσχέσεις, τις άσκοπες αντιπαραθέσεις και τα «θα» των πολιτικών ηγεσιών. Δεν ελπίζουν σε τίποτα και δεν πιστεύουν κανένα. Μέσα σ’ αυτό το γενικό περιβάλλον απαξίωσης επιβάλλεται να γίνουν κάποιες επισημάνσεις.

1. Ως Οικολόγοι σημειώνουμε με πίκρα ότι οι προειδοποιήσεις μας ουδέποτε έγιναν σεβαστές από όσους κυβέρνησαν κατά καιρούς τη χώρα. Το μοντέλο ανάπτυξης, που όλοι θαύμαζαν, επιδοκίμαζαν και επευφημούσαν, αποδείχθηκε μια φούσκα γεμάτη αέρα ανευθυνότητας και κερδοσκοπίας. Αλλά εμείς , ως Οικολόγοι ήμασταν πάντα οι μειοψηφία, οι «οπισθοδρομικοί» και «αντιδραστικοί». Τώρα κάποιοι λένε, πως η πολιτική ευθύνη για την καταστροφή ανήκει σε όλες τις πολιτικές δυνάμεις ανεξαιρέτως και επιμερίζεται σε όλους. Σας φαίνεται αυτό δίκαιο και σωστό;

2. Ανησυχώ ιδιαίτερα για το ενδεχόμενο διασύνδεσης του Κυπριακού με την οικονομική κρίση και την αξιοποίηση του φυσικού πλούτου. Ο Υπουργός Εξωτερικών κ. Κασουλίδης διαβεβαίωσε πρόσφατα δημοσίως ότι δεν υπάρχει τέτοιο θέμα στους σχεδιασμούς των εμπλεκομένων στο Κυπριακό. Λυπούμαι που θα διαφωνήσω μαζί του. Όχι μόνο οι Τούρκοι και οι Βρετανοί, αλλά και άλλοι ισχυροί παράγοντες που για τον ένα ή τον άλλο λόγο ενδιαφέρονται για το Κυπριακό, προωθούν ή καλοβλέπουν μια λύση – πακέτο (package deal).

Οι δικές μου πληροφορίες βεβαιώνουν ότι η αντίληψη πως οι ελληνοκύπριοι τώρα είναι έτοιμοι να δεχθούν διευθέτηση του Κυπριακού στο πρότυπο του σχεδίου Ανάν, λόγω της δεινής οικονομικής κατάστασης στην οποία περιήλθε η χώρα, είναι πολύ διαδεδομένη στα ξένα κέντρα αποφάσεων. Ορθώς Ελλάδα και Κύπρος, διαλαλούν την διάψευση των αντιλήψεων αυτών και προειδοποιούν για την αποτυχία οποιουδήποτε τέτοιου εγχειρήματος, αλλά κατά την άποψη μου οι προειδοποιήσεις και διακηρύξεις δεν αρκούν. Επιβάλλεται ενδελεχής μελέτη όλων των σεναρίων και σχεδιασμός αποφυγής. Επίσης σε περίπτωση που τα μέτρα αποτροπής αποτύχουν χρειαζόμαστε ένα σχέδιο σωτηρίας – ένα σχέδιο Β – που θα μας απεγκλωβίσει από ασφυκτικά διλήμματα και εκβιασμούς.

3. Με ανησυχεί επίσης η διαπίστωση ότι το μνημόνιο και η συμφωνία με την Τρόικα οδηγούν την Κυπριακή οικονομία σε μια πρωτόγνωρη ύφεση και το λαό μας σε μια πρωτοφανή εξαθλίωση. Αναμφίβολα οι δομικές αλλαγές στο τραπεζικό σύστημα ήταν αναγκαίες. Δεν διαφωνώ στη διόρθωση των οικονομικών της κυβέρνησης και του κράτους εν γένει. Όμως η απουσία οποιουδήποτε αποτελεσματικού σχεδίου ανάπτυξης, που να περιορίζει τις επιπτώσεις στην κοινωνία και την  αγορά εργασίας,  με τρομάζει. Στηρίζω κάθε κυβερνητική προσπάθεια προς αυτή την κατεύθυνση με τόλμη και ευθύνη, αλλά μέχρι σήμερα η προσπάθειες δεν είναι αρκετές. Οι άνεργοι αυξάνονται συνεχώς, οι φτωχοί πληθαίνουν, οι νέοι μας μεταναστεύουν. Χρειαζόμαστε περισσότερη ανάπτυξη, επενδύσεις προς την ορθή κατεύθυνση και αναγέννηση της Κυπριακής Οικονομίας πάνω σε μια πιο υγιή, βιώσιμη και αειφορική βάση.

4. Δυστυχώς, από τα πρώτα βήματα της νέας πορείας φαίνεται να επαναλαμβάνονται τα λάθη του παρελθόντος. Τα περισσότερα μέτρα «επανεκκίνησης της οικονομίας» που εξάγγειλε η κυβέρνησης έχουν όπισθεν ταχύτητα δηλαδή οδηγούν την οικονομία πίσω στα αποτυχημένα μονοπάτια της επένδυσης σε κορεσμένους, μη βιώσιμους και μη παραγωγικούς τομείς. Επιδιώκεται και πάλι το εύκολο και γρήγορο κέρδος και κτίζονται όνειρα χωρίς θεμέλια. Το χειρότερο απ’ όλα, δεν φαίνεται να υπάρχει μεταμέλεια και δικαιοσύνη. Δεν τιμωρήθηκε κανείς και ούτε φαίνεται πως θα τιμωρηθεί για το μεγαλύτερο έγκλημα μετά την προδοσία του 1974. Αντίθετα, θα δείτε πολλούς από αυτούς που εξόφθαλμα και αυταπόδεικτα ευθύνονται για την καταστροφή να παρελαύνουν κουστουμαρισμένοι από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, να κάνουν δηλώσεις και αντιδηλώσεις και να συμπεριφέρονται ως να είναι «αθώες περιστερές». Άλλοι πάλι, πιο νούσιμοι, πήραν τα εκατομμύρια ευρώ των μπόνους και των ακάλυπτων δανείων και κρύφτηκαν σε φορολογικούς παραδείσους και Ελβετίες.

Δυστυχώς το πολιτικό προσωπικό ανέχεται – για κάποιο σκοτεινό λόγο που εγώ δεν έχω ακόμη κατανοήσει – αυτή την κατάσταση ατιμωρησίας, εξαντλείται σε διακηρύξεις και σε συστάσεις επιτροπών και περιμένει πότε θα ανοίξουν οι ελληνικές καλένδες, ενώ ταυτόχρονα ανέχεται την άδικη κηδεμονία ενός πανίσχυρου στην Κύπρο εκπροσώπου της Τρόικα ο οποίος συμπεριφέρεται ως κατοχικός διοικητής σε κατακτημένη χώρα.

Ακαδημαϊκά επιδόματα και οικονομική κρίση

Ο Τσόμσκι, ο μεγάλος διανοητής της εποχής μας, είπε ότι η κρίση που αντιμετωπίζει ο κόσμος δεν είναι οικονομική, αλλά κυρίως κρίση αξιών. Θυμήθηκα τα λόγια του Τσόμσκι, όταν πρόσφατα απασχόλησε την επικαιρότητα και τη Βουλή των Αντιπροσώπων, το θέμα των απολαβών των ακαδημαϊκών στο Πανεπιστήμιο Κύπρου. Ιδιαίτερη σημασίας ζήτημα ηγέρθη για την αμοιβή των ακαδημαϊκών από ερευνητικά προγράμματα τα οποία οι ίδιοι διεκδικούν και κερδίζουν, φέρνοντας ερευνητικές επενδύσεις στη χώρα μας. Μάλιστα ένας καθηγητής μας πληροφόρησε ότι για αυτή την αμοιβή φορολογούνται με συντελεστή 35%.

Μόνο ανόητοι μπορεί να προτείνουν να σταματήσουν οι καθηγητές να διεκδικούν ερευνητικά προγράμματα. Το ερώτημα είναι αν οι ακαδημαϊκοί είναι διατεθειμένοι να δείξουν κοινωνική αλληλεγγύη. Να αποδεχτούν – για να μην πω να προτείνουν – περαιτέρω περικοπές στις απολαβές τους και περισσότερη εθελοντική εισφορά.

Αν πάρω το παράδειγμα των κακών βουλευτών (οι οποίοι φορολογούνται επίσης με 35%), αξίζει να υπενθυμίσω ότι αυτοί αποδέχθηκαν περικοπές στις απολαβές τους της τάξης του 30%, ενώ αρχικά ξεκίνησαν με 10%. Το ίδιο συμβαίνει με πολλές επαγγελματικές ομάδες. Οι ακαδημαϊκοί νομιμοποιούνται να μην... Και να δηλώνει ο πρύτανης ότι αν επηρεαστεί κατά κάτι τι το εισόδημα από τα ερευνητικά προγράμματα τότε το αποτέλεσμα θα είναι να μην διεκδικούνται τα προγράμματα από τους ακαδημαϊκούς;  Πρόκειται για σοβαρό αξιακό θέμα. Να καταλάβω ότι το  «περί χρημάτων...» δεν ισχύει για τους ακαδημαϊκούς; Το επιχείρημα ότι οι ακαδημαϊκοί δεν ευθύνονται για την οικονομική κρίση είναι – κατά την άποψή μου – διάτρητο και ανεπαρκές. Πολλοί – και όχι μόνο οι ακαδημαϊκοί – πληρώνουν σήμερα τις αποφάσεις και την ανεπάρκεια άλλων. Επιπλέον θα έλεγα ότι όταν ένα πολιτικό και κοινωνικό σύστημα σείεται  εκ βάθρων δεν μπορεί το ακαδημαϊκό προσωπικό να «νίπτει τα χείρας» του. Ποιος έχει ευθύνη για την κρίση αξιών που βρίσκεται στην βάση της οικονομικής κρίσης;